belgië

Wiegedood – De doden hebben het goed III

Wiegedood is goed op dreef en lijkt onvermoeibaar door te gaan zowel qua touren als qua uitbrengen van nieuw plaatwerk. In een kleine drie jaar tijd hebben onze landgenoten, die ook voltallig terug te vinden zijn in de line-up van Oathbreaker, hun trilogie “De doden hebben het goed” afgerond. Delen I en II zijn ondertussen grijsgedraaid en ook het nagelnieuwe derde hoofdstuk dat via Century Media verschijnt, zal hier de komende jaren ongetwijfeld nog de nodige rondjes draaien. Zoals de traditie het wil, prijken er opnieuw vier songs op de tracklist en klokt het geheel op iets meer dan een half uur af. Ten opzichte van de voorganger vallen er geen wereldschokkende veranderingen te bespeuren of het moeten de diepe keelgezangen aan het einde van “Prowl” zijn. Het tempo ligt meermaals verschroeiend hoog (wat is drummer Wim toch een beest!), de riffs zijn bovengemiddeld sterk en de – zij het ietwat monotone – hese krijsen van Levy klieven doorheen de razernij. Enkel in “Doodskalm” en de meer dan twaalf minuten durende titeltrack wordt met een voor atmosferische USBM typerende eb-en-vloed dynamiek gespeeld zoals Wiegedood eerder hanteerde op haar debuut, maar waarbij het eindstuk van het eerst vernoemde nummer wel gevaarlijk dicht naar recyclage van eerder materiaal neigt (de titeltrack van het debuut om specifieker te zijn). In de andere songs klinkt het allemaal wat Noorser hoewel er in enkele breaks van “Doodskalm” en de tremolo riffs van “Parool” ook Zweedse elementen te bespeuren vallen (in de afsluiter hoorde ik wat Setherial ten tijde van “Nord…” voorbijkomen). Criticasters die beweren dat het succes van de band een gevolg is van de link met Amenra zullen er altijd wel zijn (en dat mag ook) en de duivel houdt zich hier mijlenver vandaan, maar voor mij bewijst Wiegedood toch dat ze deze razende pot black metal recht en diep vanuit het hart brengt en verre van een ééndagsvlieg is. Benieuwd naar de performance op Roadburn maar vooral ook naar de releaseshow in de Kreun waar het trio eenmalig de drie albums volledig in chronologische volgorde gaat spelen. Dat gaat vuurwerk geven!

JOKKE: 88/100

Wiegedood – De doden hebben het goed III (Century Media 2018)
1. Prowl
2. Doodskalm
3. De doden hebben het goed III
4. Parool

Advertenties

Ihloosuhree – Analysis paralysis

Het mysterieus genaamde Ihloosuhree ziet haar eerste langspeler meteen op vinyl verschijnen via Babylon Doom Cult Records, mooi is dat! Dit anonieme gezelschap uit het Antwerpse laat een donker en (be)druk(kend) black metal geluid horen waarbij het niet zo evident is om de invloeden eruit te destilleren, hoewel er hier en daar wel wat typische Franse en IJslandse elementen te detecteren zijn. De band kiest vijfendertig minuten lang voor onvoorspelbare songstructuren waarbij een, voor de ene gezonde en voor de andere ongezonde, dosis dissonantie (“Illumination through intoxication“) komt kijken maar die ook ruimte laten voor duistere psychedelische passages zoals in de afsluitende song of aan het begin van “Lichaam en geest” (voor mij de beste song van de plaat) en “Nothing really means anything“. Het gitaarwerk is allesbehalve rechtlijnig en heeft op haar meest nerveuze momenten (zoals de solo in de titeltrack) wel wat weg van onze landgenoten Witch Trail. De drummer leidt de verschillende overgangen in goede banen maar houdt er wel een nogal drukke speelstijl op na, waarbij dat in de meer ingetogen passages al eens voor irritatie durft te zorgen. Sometimes less is more! Hulde voor de producer van dienst om doorheen de drukte de bas toch ook een duidelijke plek in de mix te geven. De zanger tenslotte kwijt zich op een blaffende manier van zijn taak waarbij zijn vocalen vrij diep klinken voor het genre en waarbij ik meermaals aan Noisegrinder, de oude In-Quest zanger, moet denken. Enkel in “21st century irrationality” duiken ook hogere, meer typische black metal screams op, waarbij ik niet zeker ben of deze uit dezelfde strot ontspruiten. Hoewel je kan horen dat de band nog wat zoekende is en het bij momenten wat te veel van het goede is, bieden ze met “Analysis paralysis” toch een mooie eerste kennismaking.

JOKKE: 72/100

Ihloosuhree – Analysis paralysis (Babylon Doom Cult Records 2018)
1. Rite de passage
2. Lichaam en geest
3. Analysis paralysis
4. Illumination through intoxication
5. Nothing really means anything
6. 21st century irrationality

Soul Dissolution – Stardust

Het enkele jaren geleden terziele gegane Agalloch is een band die wereldwijd de nodige zieltjes wist te veroveren en ook tal van bands inspireerde om een gelijkaardig atmosferisch black metal pad te bewandelen. Zo ook Soul Dissolution, de band van Jabawock en Acharon, die we ook kennen van L’Hiver En Deuil en Marche Funèbre. Hun debuutplaat “Pale distant light” wist twee jaar geleden reeds te imponeren, maar laat ons maar meteen met de deur in huis vallen en verklappen dat opvolger “Stardust” nog beter in de smaak valt…en zo hoort het ook want stilstand is achteruitgang. Op zich geen wereldschokkende wijzigingen in de sound van de band die nog steeds atmosferische black metal speelt met elementen van oude Forgotten Tomb, Alcest, oude Katatonia en Agalloch. “Stardust” klokt af op achtendertig minuten en is daardoor compacter uitgevallen dan zijn voorganger. “Vision” fungeert als intro en bewijst dat songschrijver Jabawock, naast metal, ook een voorliefde voor klassieke muziek heeft, enkel spijtig dat deze niet verder uitgewerkt werd want met amper iets meer dan één minuut speeltijd had hier veel meer kunnen inzitten. Met “Circle of torment” begint het échte werk en worden we meteen getrakteerd op een catchy melodie zoals oude Forgotten Tomb of Harakiri For The Sky die ook weten te brengen terwijl de symfonische toets van de intro ook nog aanwezig is. Naast het dieper uitspitten van haar melodieuze kant, trekt Soul Dissolution vooral harder van leer dan ooit te voren en worden regelmatig blastbeats uit de kast gehaald die perfect uitgevoerd worden door interim drummer Forge Stone (Norse, Somnium Nox, ex-The Amenta). De titeltrack is hier een mooi bewijs van. Naast het ruwe van black metal werden ook naar post-rock neigende melodieën in de song verweven die naar de hoogdagen van Alcest ten tijde van “Ecailles de lune” verwijzen. De vocalen van Acharon klinken iets heser en minder rasperig dan voorheen maar worden nog steeds met voldoende emotie vertolkt. De weemoed en melancholie die van “The last farewell” afdruipen, weten dan ook onder je huid te kruipen. En de subtiele symfonische elementen stuwen de kippenvelfactor nog meer de hoogte in. Middels de knappe afsluiter “Far above the boiling sea of life” laat het duo nogmaals horen wat de sterkte is van Soul Dissolution: pakkende, goed in het gehoor liggende melodieuze black metal met een mooie wisselwerking tussen hevige uitbarstingen en atmosferische grondlagen. Goed bezig heren!

JOKKE: 87/100

Soul Dissolution – Stardust (Black Lion Records 2018)
1. Vision
2. Circle of torment
3. Stardust
4. Mountain path
5. The last farewell
6. Far above the boiling sea of life

RDS-220 – Hell is truth seen too late

RDS-220? Wikipedia to the rescue! Het blijkt de officiële naam te zijn voor de tsarenbom, een waterstofbom die op 30 oktober 1961 tot ontploffing werd gebracht door de Sovjet-Unie ten tijde van de Koude Oorlog. Met een kracht van 50 megaton was dit de krachtigste door mensen veroorzaakte explosie ooit: 10 keer de kracht van alle explosieven samen die in de Tweede Wereldoorlog zijn gebruikt. Geschikte bandnaam voor explosieve ketelherrie dus! RDS-220 is ontsproten aan het brein van MPH en KJM die aan het componeren sloegen en twee vrienden vroegen om hun vocalen in dienst te stellen van hun composities die woeste black metal met punky ondertoon laten horen. De vier nummers die werden geschreven, worden door Svart Blod Records netjes over twee tapes verspreid in een fraai ogende box. Het eerste hoofdstuk van het niet mis te verstane getitelde “Hell is truth seen too late” bevat Jenci van VVovnds op zang. Na een dreigende introductie met oorlogssamples die rustige drums en opbouwende gitaren begeleiden, barst de hel in “L’Appel du vide” los middels blastende drumsalvo’s, snijdende gitaarriffs (die rond 5:30 ook een Zweedse pantserdivisie Marduk invalshoek laten horen) en de gepijnigde en getormenteerde uithalen van Jenci. Ook de mid-tempo riffs die ingebouwd zijn – we mogen toch nog enkele seconden naar verse lucht happen – missen hun doel niet. Wat een binnenkomer en wat een knetterharde sound! “Ashoka’s hell” klinkt opzwepender en minder rechttoe-rechtaan maar heeft ook een militaristisch kantje door het staccato drumwerk, hoewel de track naar het einde toe eentonig begint te worden. Het tweede deel, waarop Hans V (Liar) te horen is, moet allerminst onderdoen voor het eerste hoofdstuk, want het gaat er misschien nóg wel extremer aan toe met striemende gitaren en overstuurde vocalen, hoewel “Triumphant on the ruins of the world” ook cleane zang laat horen wanneer de muziek een epischer kantje aanneemt. In chapter II is “Nine” de track waar de Zweedse riffs prominenter aanwezig zijn, terwijl de drums ongenaakbaar blijven doorratelen. Na deze vier nummer ben je dan ook compleet murw geslagen. De bandnaam is dan ook niet verkeerd gekozen. Binnen afzienbare tijd zouden chapters III en IV ook het daglicht moeten zien. We zijn benieuwd!

JOKKE: 81/100

RDS-220 – Hell is truth seen too late I & II (Svart Blod Records 2018)
Tape 1: Chapter I
A – L’Appel du vide
B – Ashoka’s hell
Tape 2: Chapter II
A – Triumphant on the ruins of the world
B – Nine

 

 

Yhdarl – Loss

Via het interessante I, Voidhanger Records viel mijn oog en oor op het nieuwe album “Loss” van het tot dusver voor mij onbekende Yhdarl. Na nader onderzoek bleek deze band het geesteskind te zijn van onze landgenoot Déhà die ook actief is bij onder andere Clouds, Cult Of Erinyes en Ter Ziele. Met Yhdarl heeft de goede man al meer dan vijfentwintig (!) releases bijeen geschreven; van enige luiheid valt hij dus niet te beschuldigen. “Loss” is de achtste langspeler en telt drie kolossale tracks die elk tussen het kwartier en twintig minuten afklokken en een breed spectrum aan extreme muziekstijlen ten gehore brengen. Furieuze black metal partijen gaan hand in hand met dronende doom waarbij haast elke noot in een depressief, suïcidaal sfeertje baadt. De Franse Larvalis Lethæus schreeuwt alsof ze bij elk woord het laatste restje lucht uit haar longen perst en klinkt héél overtuigend. Ook multi-instrumentalist Déhà brult een woordje mee net zoals Old (Drohtnung), Daniel Neagoe (Eye Of Solitude, Clouds) en Dimholt-leden Todor Krasimirov en Yavor Dimov. Dèhà tekende tenslotte ook voor de productie (die staat als een kathedraal van een huis) in zijn eigen HHProductions. In opener “Ignite – Ashes” horen we invloeden terug van Shining (de zwartgalligheid rond de tien minuten grens) en oude Forgotten Tomb (het melodieuze gitaarwerk), twee onbetwiste pioniers voor de depressievelingen onder ons. “Despise – Pity” begint op doom-tempo maar barst na een tweetal minuten op een fantastische manier uit in een verwoestende zwarte kolkende maalstroom aan negativiteit. Er valt heel wat te beleven in deze kolossale track: beklijvende clean vocalen, plechtstatige doomriffs en heel wat zwartmetalen venijn. In “Sources – Nihill” transformeren loodzware beukende doom-partijen gestaag tot zwartgeblakerde bombast wanneer de snelle melo-black door het toevoegen van keyboards een symfonisch karakter krijgt. Op het hoogtepunt komt het geniale Emperor zelfs even vanachter de hoek piepen en de hoge iele screams doen luttele seconden aan Dani Filth denken. De distorted piano-klanken die we aan het einde van de plaat te horen krijgen, doen dan weer aan het Farsot-nummer “Thematik: Trauer” van “III” denken. Na het beluisteren van “Loss” ziet het er niet goed uit voor de mensheid want het laatste sprankeltje hoop dat nog restte is verschwunden als sneeuw voor de zon.

JOKKE: 84/100

Yhdarl – Loss (I, Voidhanger Records 2018)
1. Ignite – Ashes
2. Despise – Pity
3. Sources – Nihil