consouling sounds

Alkerdeel – Lede

Aan rare snuiters geen gebrek in België! Dan doel ik niet op paraplutrekkende politici of Molenbeekse jihadi’s, maar eerder orkestjes zoals Lugubrum, Kiss the Anus of a Black Cat en onzer grootste smerigvuldigheid: Alkerdeel. Na een resem splits is “Lede” alweer de 3de (bijna) full length na het in 2012 verschenen “Morinde“. Alkerdeel is nooit een band geweest die de traditionele paden bewandelt. Eerder nog hebben ze daar een uitgesproken schijt aan. Je mag dat laatste haast letterlijk nemen, daar ook protproza vertegenwoordigd wordt in het artwork op “Lede“. Hippe Franse teksten (of toch alvast de titels) horen bij een arty-farty band. Al krijg ik niet de neiging diep in iemands ogen te verdrinken na het aanhoren van “Regardez ses yeux” deel één, twee en drie. “Lede” klinkt vies, vuil en smerig. Vaneigens! De dreunende black metal is voorzien van een portie ziekelijk geschreeuw en de kicks vliegen je om de oren. Het grote verschil met een willekeurige black metalband is het innovatieve gebruik van de basgitaar. Vreemde, maar toch sfeervolle loopjes doorbreken het gedreun en brengen je in een soort vreemde zweverige stemming. Dat gedreun wordt trouwens ook doorbroken in het titelnummer van de plaat. In “Lede” weerklinkt een vette D-beat en wat Darkthrone riffage (wat meermaals een bron van inspiratie vormt). Even dacht ik zelfs dat Tompa aan het woord was. Afsluiter “Gråt deleenaf” verscheen eerder ook op de split met Nihill. Op zich een echte knaller, maar zonder deze track duurt “Lede” slechts 26 minuten – Vandaar een bijna full length. Op productioneel vlak hebben de heren het ook deze keer helemaal door. Zonder ook maar iets aan rauwheid in te boeten klinkt het kleinood nu ook nog vol en zwaar. Alkerdeel levert met “Lede” een heerlijk vies plaatje af: primitief, dreunend, repetitief – Maar nooit saai en op hun manier erg origineel. Driewerf hoera!

Flp: 89/100

Alkerdeel – Lede (ConSouling Sounds 2016)
1. Regardez ses yeux I
2. Regardez ses yeux II
3. Regardez ses yeux III
4. Lede
5. Gråt deleenaf

Advertenties

Deuil – Shock/Deny

Dat ze ook aan de andere kant van de taalgrens weten hoe ze een stevig potje beukend ondergronds metaal moeten produceren, bewijst het Luikse Deuil. Binnen honderd jaar bevat het “Huis van de Metallurgie en Industrie” van Luik ongetwijfeld een extra toonzaal die opgedragen is aan onze Luikse vrienden. Collega Filip sprak twee jaar geleden reeds lovende woorden over de eerste release “Acceptance/Rebuild” (https://addergebroed.wordpress.com/2013/12/30/deuil-acceptancerebuild/). En eigenlijk geldt het grootste deel van zijn kritische blik op het debuut ook voor deze opvolger. “Shock/Deny” bevat opnieuw een half uur aan pakkende sludgy en doomy black metal, netjes verdeeld over twee tracks, dat er bij hipsters als een zoete Luikse wafel in zal gaan. Daar waar ik van mening was dat het debuut niet de volle speelduur kon boeien, zijn de spanningsbogen en contrasten tussen beuk- en rampassages nu beter uitgewerkt. En hoewel de zanger nog steeds geen Oscar voor “meest afwisselende vocale prestatie” in de wacht zal slepen, geven zijn sappige edoch monotone krijsen (think Pest van Gorgoroth) een beklijvend cachet aan het geheel. De twee songs beschrijven de eerste twee fases van het rouwproces waar je doorgaat na het verliezen van een dierbare (volgende fases zijn depressie, aanvaarding en herstel). En dat dat proces geen lachertje is, wordt meer dan duidelijk in dit halfuur pakkende herrie! “Shock” gaat van start met een creepy intro waarvoor Leviathan Speaks (ofte Michelle van Bathsheba en Death Penalty) optekende. Daarna geeft Deuil van jetje middels afwisselende black metal geseling en slepende passages die een soort van roes creëren waar ook nabestaanden door moeten ploeteren als ze met de dood geconfronteerd worden. Na een Celestiaanse passage aan het begin van “Deny” worden halverwege de zwarte registers opengetrokken om daarna vergezeld van vrouwelijke narratieve vocalen tot een zwartgeblakerde culminatie te leiden (hoewel “lijden” hier meer op zijn plaats zou zijn) die je verweesd achterlaat. Het recente allesvernietigende debuut van labelgenoten Wiegedood kwam op eenzelfde manier aan haar einde. In de midtempo passages duikt het op Roadburn ontdekte machtige Thou als referentiekader op. Voeg daar nog het cool ogende artwork bij en we kunnen van een meer dan geslaagd Waals exportproduct spreken.

JOKKE: 83/100

Deuil – Shock/Deny (Consouling Sounds 2015)
1. Shock
2. Deny

Wiegedood – Geen ruimte voor geforceerde gimmicks

Eind vorig jaar dook in de Belgische ondergrond plots de naam Wiegedood op talrijke affiches op. Ik trok mijn leren jekker aan, plugde mijn oordoppen in en ging op onderzoek om te ontdekken dat het om een black metal band ging die in het leven geroepen werd door leden die hun sporen reeds verdiend hadden in Church Of Ra (COR) bands zoals Amenra, Oathbreaker, Hessian en Rise And Fall. Een half jaartje later is er nu het debuut “De doden hebben het goed” dat bij ondergetekende als een bommetje binnen kwam. Redenen genoeg om frontman Levy Seynaeve eens aan de kritische tand te voelen. (JOKKE)

Featured image

Dag Levy, een half jaar geleden was daar out of the blue je nieuwe band Wiegedood. In plaats van eerst een demo op te nemen en op basis daarvan gigs te doen, kozen jullie voor een andere werkwijze, namelijk eerst diverse podia onveilig maken om daarna meteen een full album op te nemen. Vanwaar deze strategie en liep je al lang met de idee rond om een black metal band op te richten?
Het idee achter Wiegedood is zich ongeveer anderhalf jaar geleden beginnen vormen bij Gilles, Wim en mezelf. Op dat moment hadden we het allemaal echter te druk met andere bands. Ik was nog druk aan het touren met Amenra, Oathbreaker had net “Eros Anteros” gereleased en Wim was bezig met The Rott Childs.Zodra we allemaal wat meer tijd hadden zijn we beginnen repeteren en toen is alles redelijk snel gegaan. Ik denk dat we op een kleine 10 repetities “De doden hebben het goed” geschreven hebben en het leek ons zonde om die niet als volwaardige full length de wereld in te sturen.

Als je als muzikant beslist om black metal te spelen wordt je eigenlijk al meteen voor een keuze gesteld: ga je de corpse paint inclusief leather & spikes toer op om over Satan en andere duivelspraktijken te zingen of kies je voor de atmosferische cascadian USBM benadering (en volgens kwatongen hipster variant van black metal) waarbij deze toeters en bellen in de kelder opgeborgen blijven? Hebben jullie voor dit dilemma gestaan of was het van meet af aan duidelijk welke richting je uit wou gaan?
Ik denk niet dat ook maar iemand van ons ooit overwogen heeft om zichzelf te schilderen of één of ander belachelijk kostuum te dragen… Het is onderling altijd duidelijk geweest dat we ons eigen ding doen en dat geforceerde gimmicks daar niet in thuis horen.

Wat vind je van de in hun ogen “trve ende kvlt” black metal bands die vinden dat de hipsters niets te zoeken hebben binnen black metal. Zou je op tour willen of kunnen gaan met duivelaanbidders à la Gorgoroth, Watain of Marduk? Stoort het je dat sommigen COR en aanverwanten als een trendy hipster thing beschouwen?
Couldn’t care less, eerlijk gezegd. Wiegedood en alles wat we doen is er voor ons, niet om goedkeuring te krijgen van individuën die zich “echter” wanen omdat ze bepaalde clichés meer in de kijker zetten dan wij.

De bandnaam Wiegedood (een benaming voor gevallen waarbij de doodsoorzaak van een baby, ook na uitgebreid onderzoek, niet aangetoond kan worden) is heel expliciet en negatief. Natuurlijk zijn er legio metal bandnamen die over ziektes en aanverwante doodsoorzaken gaan, maar in het Nederlands komt zoiets toch altijd directer en harder over. Ik kan me voorstellen dat er onder je fan base mensen zijn die dit afschuwelijk drama reeds persoonlijk hebben meegemaakt en hierdoor gebruuskeerd zijn en moeite hebben om naar jullie muziek te luisteren. Heb je door de bandnaam reeds negatieve ervaringen gehad en waarom heb je specifiek voor deze naam gekozen?
Wiegedood is voor mij een vehikel om de negatieve dingen die ik voorgeschoteld krijg in het leven van me af te schrijven. Dingen waar ik geen macht over heb. Gebeurtenissen waar men enkel kan van weglopen of leren mee omgaan. Voor veel dingen is er geen grijze zone. Moge Wiegedood en vooral wat we doen daar een representatie van zijn.

Niet alleen de bandnaam, maar ook de titel van de plaat en een songtitel als “Svanesang” refereren aan de dood. Bij de promolink zaten geen teksten waardoor ik me afvraag of het album een soort van conceptplaat is die over de “dood” handelt en of de teksten in het Nederlands gezongen worden?
De angst voor en het verlangen naar de dood zijn inderdaad frequent terugkerende thema’s. Tekstueel is de plaat vooral een voorstelling van wat er tijdens het schrijfproces van de plaat in mij omging. Er is binnen de teksten veel ruimte voor interpretatie en ik kan maar hopen dat ze voor anderen ook pijn kunnen verzachten en perspectief bieden over bepaalde zaken. De teksten zijn niet in het Nederlands.

Aan het einde van de plaat horen we je ex-vriendin een Russisch spoken word stuk opvoeren, waarvan jullie een deel ook als sample gebruiken om jullie shows mee te eindigen. Omdat Russisch voor mij Chinees is, wou ik gaarne weten waar dat stukje over gaat.
De volledige titel van dat nummer is “Onder gaan/превозносить”. Het Russisch is een vertaling van de tekst die doorheen het nummer gezongen wordt. Twee geliefden die elkaar het beste wensen voor wanneer het onvermijdelijke afscheid komt. Dat is één van de betekenissen van dat nummer.

Dit is de volledige tekst:
Onder gaan / превозносить
Lit the halo and mount the nimbus.
Fall by the land of plenty.
Life abide,
Death receive.
Ascend the chariot.
Float trough the ceiling.
Bearer of scythe come.
Come forward, eternal thief.
To oblivion consigned.
Your being, sanctified.
In the hollow of your hands,
You have carried mine.

Ik moet zeggen dat ik het hoesontwerp met de knappe foto van Amenra’s huisfotograaf Stefaan Temmerman en jullie nu reeds iconische symbool erg geslaagd vind. Waar werd de foto getrokken?
Ransberg, de thuis van Wim.

Ik heb Wiegedood reeds drie keer live aanschouwd waarbij ik telkenmale van mijn sokken geblazen werd (de eerste keer op het Night of Desecration festival met o.a. Hessian, Opium Lord en Terzij De Horde, de tweede keer op de releaseshow van Nihill in de Kreun en de derde keer als support voor Hierophant en Mutilation Rites in Het Bos). Wat was voor jouw persoonlijk de beste show die jullie reeds speelden?
De Kreun in Kortrijk is altijd een beetje thuiskomen. Ik ben er zeker van dat Gilles en Wim dat zullen beamen. Verder zal onze eerste show in 019 Gent met Treha Sektori mij altijd bij blijven.

De underground scene is momenteel zeer dicht bevolkt en alle bands willen de hort op om te gaan spelen, waardoor er enerzijds een overaanbod aan shows is, maar het anderzijds (hoe contradictorisch het ook mag klinken) soms erg moeilijk is om als (startende) band aan interessante shows te geraken. Afgezien van het feit dat jullie met Wiegedood natuurlijk kwaliteit brengen, lijken jullie daar als nieuwbakken band met enkele coole shows in binnen- en buitenland echter geen last van te hebben. Jullie kunnen natuurlijk teren op het succes van o.a. Amenra en package deals aanbieden met bands van de COR. Wat is jouw mening over het grote aanbod shows en soms lage bezoekersaantal en hoe ga je om met de kritiek dat het als band veel makkelijker is als je behoort tot COR?
Ik sta daar eerlijk gezegd niet echt bij stil. We werken allemaal hard aan de dingen die we proberen te verwezenlijken en ik ben er van overtuigd dat we het allemaal ook verdienen als we ergens in slagen. Zelfs los van wat we eerdere jaren al deden met andere bands. Die historie zorgt zeker voor meer exposure enzo maar ik geloof er ook in dat Wiegedood een identiteit kan ontwikkelen die op zichzelf kan staan.

Wat zijn je ambities met Wiegedood?  Hoe combineren jullie het spelen in verscheidene bands met jullie privéleven, werk of studie? Bestaat er zoiets als een rangorde voor jullie bands? Ik kan me immers voorstellen dat Amenra voorrang krijgt op Wiegedood eens die een nieuwe plaat uit hebben.
In juni gaan we een 10-tal dagen op tour door Europa met Treha Sektori en dat zal zeker niet alles zijn. Hoewel Amenra nooit echt slaapt zitten we nu toch in een periode waar we ons meer gaan focussen op het schrijven van nieuw materiaal en dan wordt er automatisch minder getoured. Hessian is ook bezig met nieuw materiaal en is dus al even wat minder actief bezig met liveshows. Er zijn dus inderdaad bepaalde bands die voorrang hebben op andere maar ik denk dat we ondertussen wel gevonden hebben hoe we alles zo efficiënt mogelijk kunnen organiseren.

Als afsluiter mag je drie termen opsommen die voor jou de essentie van Wiegedood weergeven.
Een eigen band omschrijven in drie woorden vind ik een van de moeilijkste dingen die er is eerlijk gezegd dus misschien moet ik dat gewoon overlaten aan de luisteraar. Onze plaat komt op 8 mei uit op Consouling Sounds.

Amenra/Treha Sektori – Split 10″

Over naar de split met het Parijse Treha Sektori dan. Voor deze release besliste Amenra om een herinterpretatie van hun song “A mon âme” te creëren, getiteld “Trahn”. Deze versie is wat trager en meer ambient en soundscape gewijs uitgevoerd. Ik vind het resultaat persoonlijk niet echt geslaagd.  De track “Overth emh” van éénmansband Treha Sektori klinkt opnieuw erg duister zoals we van deze vriendelijke Fransman gewend zijn. De donkere soundscape wordt vergezeld van tribal achtige geprogrammeerde drums, maar net als je in de sfeer begint te geraken stopt het  nummer abrupt. Kan dit de bedoeling zijn? Deze split lijkt me wat overbodig, maar zal waarschijnlijk wel als zoete broodjes over de toonbank gaan, vermits er een publiek is dat blindelings elke scheet koopt die Amenra laat. Ik juich het initiatief van de nieuwe Consouling Store alleen maar toe en wens Mike hier het allerbeste mee, maar in deze 2 split-releases ben ik toch ietwat teleurgesteld. Van deze nummers is nog geen Youtube filmpje te vinden, daarom heb ik een ander nummer van Treha Sektori bijgevoegd.

JOKKE: 60/100

Amenra/Treha Sektori – Split 10” (Consouling Sounds 2014)

1. Amenra – Trahn
2. Treha Sektori – Overth emh

 

Gnaw Their Tongues/Alkerdeel – Dyodyo asema

Neen, aan vriendjespolitiek doen we niet! Alkerdeels vorig werkje, een split met A Den of Robbers, was huilen met de pet op. Natuurlijk, een stofzuigergeluid heeft zijn charmes, maar in dit geval was het alsof de stofzuiger anaal verkracht werd door een kudde hondsdolle bizons. Luizig klonk het! Met hoofdletter el. Bon, mijn punt is gemaakt. Over naar “Dyodyo asema“, een samenwerkingsalbum tussen datzelfde Alkerdeel en de Nederlander van Gnaw Their Tongues. Het geluid is uiteraard lekker ruisend, maar er valt wat te horen. Net zoals hun voorganger “Morinde” staat sfeer voorop. Met hoofdletter ef deze keer. Gnaw Their Tongues brengt jaarlijks wel een stuk of 80 albums uit, maar “Dyodyo asema” is hun eerste voor 2014. Hun apocalyptische noise met wat black metalinvloeden doet het goed in het genre, maar voor mij miste het wat organische charme en stoort het experimentele slawerk bij momenten. Nu hebben de Vlaamse boeren en Nederlandse kaaskop de handen samen in de broek gestoken en een twintig minuten durend lijflied gemaakt. Dit ten ere van ConSouling Sounds die een hele resem samenwerkingsalbums gaan uitbrengen om hun 5de verjaardag te vieren. Mooi initiatief, toch? Beide artiesten vullen elkaar perfect aan. “Dyodyo asema” klinkt als een horrorprent met gitaardrones die later overvloeien naar Wolves in The Throne Room-achtige black metal. Nadien neemt Mories His Tongues het weer over om het schijfje in een brandend orgie van lawaaierige geluiden af te sluiten. Het extreem simplistisch in afstekend geel artwork past perfect bij dit plaatje. De combinatie van beide stijlen is dodelijk en doet het voor mij. Het klinkt origineel en ik raad beide partijen aan om vaker samen te werken. Dit soort noisy black metal wordt niet vaak geproduceerd. Toch niet op zo een goed niveau! Driemaal hoera!

Flp: 82/100

Gnaw Their Tongues/Alkerdeel – Dyodyo asema (Consouling Sounds 2014)
1. Dyodyo asema

The Black Heart Rebellion – Har nevo

Het vriendenclubje van Amenra wordt bevallig “The church of Ra” genoemd en wekte meermaals mijn nieuwsgierigheid. Lid Hessian kon me (live) alvast niet overtuigen, ook al komt hun debuut dit jaar uit op het (nu ja) legendarische Southern Lord Records. Maar Oathbreaker daarentegen stond wel zijn mannetje/vrouwtje. Op naar TBHR dan maar! Een korte internetlezing verduidelijkt dat dit collectief al een heuse reputatie heeft en al meermaals zijn kunsten getoond heeft in ondermeer het Land van de Rijzende Zon. “Har nevo” is dan ook, naast enkele splits met o.a. Amenra, TBHR’s 3de langspeler. De cd heeft een mooie gouden kleur (beide zijden), evenals de rest van het boekje. Zelfs de binnenkant van de slipcase is goud gekleurd. Mooi zo! De vraag is als ik echt goud in handen heb? TBHR laat zich moeilijk in een hokje duwen en luistert zeer moeilijk weg. Opener “Avraham” wordt gekenmerkt door hyperventilerende zangerlijnen (die me een beetje aan de mighty Nemtheanga doen denken – wie? opzoeken hufters) en een groot aanbod van toeters en bellen. Dat laatste vormt trouwens een rode draad doorheen “Har nevo”. De band is niet vies van een muzikaal experimentje meer of minder en kiest zelden voor de meest rechtlijnige oplossing. “The woods I run from” ligt wel lekker in het gehoord en doet erg post-rock-ish aan en wordt opgevolgd door het heerlijk ingetogen “Circle”. De drang om anders te willen zijn blijft echter de kop opduiken in zowel hun kunstzinnige opvatting inzake artwork, posters en hun avant-garde klinkende muziek. Ik denk dan dadelijk aan rukblaadjes (figuurlijk) zoals de Humo, jambe hippies en geitenwollensokkenaanhangers van Groen! Niet veel goeds dus,… Toch weet ik de originele aanpak ergens wel te appreciëren. In “Ein avdat” passeren een hoop gasten, waaronder de (het schijnt zo) bekende An Pierlé, maar dat zal de gemiddelde metalhead worst wezen. De plaat heeft hier nu al menig maal de living geteisterd en groeit iedere keer beetje bij beetje. Het blijft echter zo moeilijk te verteren om er een eenzijdige mening over te vormen. Dus, “Har nevo”; de pluspunten: originele aanpak & lekkere percussie. De minpunten: zwakke zang en te opvallende drang om speciaal te zijn.

fLP: 68/100

The Black Heart Rebellion – Har nevo (ConSouling Sounds 2013)
1. Avraham
2. The woods I run from
3. Circle
4. Animalesque
5. Crawling low & eating dust
6. Ein avdat
7. Gold & myrrh
8. Into the land of another