death metal

Desolate Shrine – Deliverance from the godless void

Hoewel de Finnen van Desolate Shrine er met vier langspelers op zeven jaar tijd best een naarstig werktempo op na houden, is het nog geen al te bekende act. Dat heeft mogelijks te maken met het feit dat de band amper op podia te zien is in onze contreien. Op basis van hun discografie zou daar echter snel verandering in moeten komen want het trio laat met “Deliverance from the godless void” opnieuw horen dat het best een aardige pot doomy death metal met een gitzwart randje kan spelen. Op voorganger “The heart of the netherworld” werd de tien-minuten grens al eens met de voeten getreden. Dat is nu niet meer het geval, maar toch is het woord “episch” nog steeds van toepassing op de acht monsterlijke songs die samen een klein uurtje in beslag nemen. Opener “The primordial one” geeft je meteen een pandoering met haar overwegend snelle death metal uithalen, hoewel er ook de nodige tragere beukpartijen in de song ingebouwd zijn. Multi-instrumentalist LL heeft voldoende afwisseling ingebouwd tussen up-tempo werk (zoals het met blast beats doorspekte “Demonic evocation prayer“, waarbij het Zweeds aandoende hakwerk meer dan eens aan Bloodbath doet denken) en tragere songs. Zo is “Unmask the face of false” misschien wel het zwaarste en traagste nummer dat hij ooit geschreven heeft voor Desolate Shrine. “…Of hell” luidt met haar omineuze, zwaar bulderende metalen doemdonderslagen, die ondersteund worden door plechtstatige orgelklanken, het einde van een erg overtuigende plaat in.

JOKKE: 83/100

Desolate Shrine – Deliverance from the godless void
1. The primordial one
2. Lord of the three realms
3. Unmask the face of false
4. The waters of man
5. The graeae
6. Demonic evocation prayer
7. The silent star
8. … Of hell

 

Advertenties

Arkhon Infaustus – Passing the nekromanteion

Dat de goudmijn die Frankrijk op vlak van black metal is verre van volledig is ontgonnen, staat als een paal boven water: het land voert nog steeds de dissonante boventoon. Ook de heer DK Deviant hield zich de laatste jaren niet onledig. Zo bracht hij met Osculum Infame in 2015 nog het fantastische “Axis of blood” uit. Wat menigeen, mezelf inclusief, zich echter al tijden afvroeg was wat er met zijn eigen geesteskind Arkhon Infaustus was gebeurd. Tien jaar na opus magnum “Orthodoxyn” krijgen we in de vorm van een EP eindelijk een antwoord op deze prangende vraag. Het onheilig kind werd “Passing the nekromanteion” gedoopt en voorziet ons van 33 veel te korte minuten blasfemie, gespreid over 4 nummers. Dat Arkhon Infaustus altijd al het project was waar DK Deviant de scepter zwaait, uit zich in het feit dat hij deze keer geen nieuwe bezetting heeft gezocht, behalve Temple Of Baal-vellenmepper Skvm die met veel bevlogenheid en precisie de drum systematisch naar de gort slaat. “Passing the nekromanteion” begint daar waar “Orthodoxyn” het tien jaar geleden voor bekeken hield, al is de gemiddelde speelduur van de nummers iets langer. Het moge duidelijk zijn dat de nieuwe EP, ons voorgeschoteld door het immer interessante Les Acteurs De l’Ombre Productions, opnieuw een torenhoog niveau haalt en ons voorziet van een groot halfuur beukende black/death metal. Na de onheilspellende intro knalt “Amphessatamine nexion” meteen uit de startblokken om het gaspedaal bijna zes minuten lang volledig ingedrukt te houden met riffs en vocalen die ook bij Dead Congregation niet zouden misstaan, ware het niet van het scherpe blackened randje. “The precipice where souls slither”, dat een tijd terug al werd vrijgegeven, gunt ons opnieuw geen ademruimte en zet vanaf de eerste seconde het mes op de keel met een verschroeiend tempo – wat kan die man drummen! – om halfweg pas voor het eerst op deze EP wat gas terug te nemen en ruimte te maken voor melodie. Dit rustpunt is echter van korte duur want “Yesh li el yadi moet het hebben van een loodzware atmosfeer waarin de nodige tijd wordt genomen een spanningsboog op te bouwen, om uiteindelijk kort maar explosief opnieuw te ontsporen. Instrumentale afsluiter “Corrupted epignosis” trekt deze lijn door en breekt volledig met de ‘alles kapot’-formule, experimenterend met feedback en voor het eerst enkele doom-invloeden. Naar mijn smaak wordt het nummer met zijn 10 minuten iets te lang uitgerokken, maar de dissonante gitaren, het bombastische drumwerk en het ritualistische karakter van de song zorgen voor een bedrukkende en tegelijk bezwerende sfeer. Waar de eerste nummers hier het meest in de smaak vallen – occulte death metal zoals het hoort te zijn – wordt afgesloten met een ferme brok atmosfeer die met momenten aan intensiteit inboet, maar nog steeds hetzelfde (lees: smerig) aanvoelt. Arkhon Infaustus is terug. En hoe!

CAS: 86/100

Arkhon Infaustus – Passing the Nekromanteion (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2017)
1. Amphessatamine nexion
2. The precipice where souls slither
3. Yesh li el yadi
4. Corrupted epignosis

Serpentrance – The besieged sanctum

Echt nieuw kan je het debuut van het Russische Serpentrance niet noemen aangezien “The besieged sanctum” origineel in 2015 op cassette uitgebracht werd via Vault Of Dried Bones. Ondertussen heeft het trio, bestaande uit leden van Pseudogod, Ill Omened en Sickrites, echter onderdak gevonden bij Blood Harvest die het kleinood opnieuw uitbrengt, deze keer voorzien van de extra bonustrack “The funeral mass of the abhorrent“. Bij Serpentrance gaat het er heftig aan toe en je kan hun maalstroom aan ritualistische death en black metal dan ook in het hoekje van Irkallian Oracle, Vassafor en Spectral Voice plaatsen. Tempogewijs ligt de zweep er niet voortdurend op maar varieert Pseudogod met talrijke snelheden gaande van sub-atomische doomgolven tot bestiale blastbeats, en dit meestal allemaal binnen één en hetzelfde nummer. Soms is het geheel wat aan de modderige kant waarbij de nogal apart klinkende en van sloten echo voorziene snaredrum doorheen de dichte massa klieft. “Among the timeless tombs” beweegt zich op een slakkentempo voort en bevat rituele zang die samenloopt met de diep borrelende maar weinig afwisseling bevattende putgrunt van zanger A.M.S. Wanneer het tempo tergend traag is, kan de band mijn aandacht niet vasthouden. De blasts van “The tongueless oracle” zijn dus welgekomen na de bijna zeven minuten funeral doom van de voorgaande track. Serpentrance is niet de enige band die dezer dagen kiest voor deze structuurloze – soms lijkt het wel geïmproviseerde – mix aan black en death metal. Het is er echter weinigen gegeven het zaakje van begin tot eind spannend te houden. Ook Serpentrance lukt het met dit halfuur durende “The besieged sanctum” niet.

JOKKE: 72/100

Serpentrance – The besieged sanctum (Blood Harvest Records 2017)
1. Obeisance to the antiquity of sin
2. The aphotic temples
3. Amongst the timeless tombs
4. The tongueless oracle
5. The funeral mass of the abhorrent

 

Begerith – A.D.A.M.

Begerith – niet te verwarren met het Finse Beherith hé West-Vlaamse vriendjes – werd in 2003 opgericht in een uithoek in het oosten van Rusland, maar ondertussen resideren de leden in Polen. It makes sense, althans op basis van wat hun tweede langspeler “A.D.A.M.” laat horen, want de heftige black/death van het kwartet ligt in het vaarwater van Poolse grootheden Behemoth en Hate. Ook in de Hertz studio weten ze ondertussen wel hoe ze dergelijke extreme muziek uit de boxen moeten laten knallen (gelukkig niet té klinisch en steriel). “A.D.A.M.” is mijn eerste kennismaking met de band. Of er vooruitgang geboekt is ten opzichte van debuut “My way to the star…” dien ik met andere woorden schuldig te blijven. Achter het album gaan diepe filosofische gedachten schuil die grafisch knap werden weergegeven door Denis “Forkas” Kostromin en Valnoir Mortasonge (Metastazis): “And God went on to create the man in his image, in God’s image he created him and his name was Adam… How terrible and despotic our God is, sealed himself into a biological substance of rot and stench, giving the form to everything. Regurgitated himself to the Earth as a virus and locusts devouring and fucking everything on their path… Look into the eyes of everyone and try to call it your God… God rules your debauchery.” Hoewel hier topmuzikanten aan het werk zijn, wordt het gelukkig nergens té technisch, progressief en onoverzichtelijk. De nummers zijn gestroomlijnd en bevatten voldoende herkenningspunten zodat je niet verdwaalt in de blastende drums, het up-tempo riffwerk en blaffende vocalen. Tussen het brute geweld en de blasfemische teksten door is er plaats voor talrijke melodieuze accenten zoals de vele solo’s die in het rond vliegen, zij het echter nooit als een ongeleid projectiel. Het dynamische “A.D.A.M. V” is hier misschien wel het beste voorbeeld van. De oude thematiek wordt hier en daar onderstreept door epische synths – zij het héél subtiel – die voor een triomfantelijk gevoel zorgen. Af en toe kan ik wel eens van dit soort bands genieten. Eén van de betere platen in zijn genre.

JOKKE: 80/100

Begerith – A.D.A.M. (Minotauro Records 2017)
1. Nome fatas hiss mortus
2. A.D.A.M. I
3. A.D.A.M. II
4. A.D.A.M. III
5. A.D.A.M. IV
6. A.D.A.M. V
7. A.D.A.M. VI
8. A.D.A.M. VII
9. A.D.A.M. VIII
10. A.D.A.M. IX
11. A.D.A.M. X

Oraculum – Always higher

De oude metalen des doods worden wereldwijd nog steeds door heel wat legioenen in ere gehouden, alsook in Chili waar Oraculum zich vol passie en toewijding van deze taak kwijt. Het is voorlopig nog wachten op een volwaardig debuut maar via Invictus krijgen we met deze “Always higher” mini toch een leuke zoethouder, na de eerder verschenen EP “Sorcery of the damned“. De titel verwijst naar het principe van de “veroveraar” die middels zijn wijsheid, kracht en overtuiging het holle aardse rondom hem overstijgt. De drie rauwe death metal nummers die we na de intro te verwerken krijgen, klinken dan ook potent, viriel en krachtig. Drummer Conqueror of Fear hakt zich een weg doorheen de barbaarse riffs van gitaristenduo Scourge of God en V. Imprecator en de old school vibe is alom tegenwoordig. Dat de vier heren de oerdagen van het death metal gebeuren in hun hart dragen, bewijzen ze door met coversong “Sphinx” op gepaste wijze een eresaluut te brengen aan het in 1982 opgerichte en in 1987 alweer vergane Duitse Poison, één van de allereerste extreme metal bands ooit (het gaat hier voor de goede verstaanbaarheid dus niet om de Amerikaanse glamrockers). Deze negen minuten durende nekbreker past uitstekend bij de eigen composities hoewel het aandeel thrash metal net iets groter is. Leuke EP voor de fans.

JOKKE: 80/100

Oraculum – Always higher (Invictus Productions 2017)
1. Exeunt
2. Lex talionis
3. Semper excelcius
4. Sphinx (Poison cover)

Sacroscum – Drugs & death

Drugs en dood gaan dikwijls hand in hand, ook bij het Duitse Sacroscum. Beide heren ejaculeren in DIY-stijl negen vuilbekkende songs vol haat, walging, dood en vernieling op hun eerste langspeler. J en SS hebben zich voor Sacroscum laten inspireren door oude helden als Darkthrone, Carpathian Forest, Discharge, Skitsystem en oude-Celtic Frost. Dat levert met andere woorden een explosieve cocktail van death metal en crust/punk met een goor zwart randje op.  De zes minuten van “Skin canvas” zijn dan weer doordrongen van de jaren ’80 speed en thrash metal riffs op zijn blekkies. De trage, zwaar ronkende bastonen van “Downwards spiral” zetten je even op het verkeerde been, want nadien breekt de hel weer los en verfraaien melodieuze gitaarlijnen deze afwisselende en dynamische song. Afsluiter “DCLXVI” is met haar negen minuten de langste song die we te horen krijgen en laat zien dat Sacroscum niet vies is om verrassende elementen als cleane zang en akoestische gitaren in hun extreme muziek in te bouwen. De titelsong is meer mid-temp van opzet maar voor de rest rocken de nummers als een tiet (“Vermin”), klinken ze opzwepend (“Waste, horror & degradation”) en ze slaan de boel in de vernieling (“Gutter.Moloch.God”). Geschikt spul voor een demolition party!

JOKKE: 81/100

Sacroscum – Drugs & death (Unholy Prophecies 2017)
1. Initium
2. Drugs & death
3. Autoerotic thanatophilia
4. Gutter.Moloch.God
5. Vermin
6. Waste, horror & degradation
7. Skin canvas
8. Downwards spiral
9. DCLXVI

Cryptic Fog – Staring through the veil

Na de demo “Path of the withering moon” uit 2009 werd het muisstil rond Cryptic Fog, een Amerikaanse death metal band die draait rond het songwriters duo Dave Bennett (gitaar en bas) en Dan Klein (drum en zang). Na een lange afwezigheid laten ze met debuutlangspeler “Staring through the veil” echter opnieuw van zich horen. Met vijf songs die samen op driekwartier muziek afklokken, mag de term “episch” gerust van stal gehaald worden als adjectief voor de hybride vorm aan death en black metal die we door onze speakers horen knallen. Wat het doodsmetalen element betreft horen we invloeden terug uit zowel de Tampa (de meer technische en progressieve riffs) als Stockholm death metal school (de hakkende ritmes) en dit alles wordt overgoten met een zwart sausje. De lange songs bevatten heel wat twists en hooks, maar ook voldoende terugkerende motieven, zodat je niet verdwaalt in de cryptische mist. Doorheen het extreme en rauwe karakter van een song als “Cast into the ghastly pits of execration” hoor ik wat Angelcorpse-invloeden doorschemeren evenals in het gejaagde en van apocalyptische solo’s voorziene “Cursed oil upon the abhorrent idols of man“. “Eternal internment of the prolific paradigm; Staring through the veil of aberration” is een hele mond vol als songtitel en is ook de meest technische song van de vijf waarin melodische gitaarlijnen en modern klinkende chugga-chugga-riffs elkaar afwisselen. De surprise zit hem echter op het einde van het twaalf minuten durende “Cleansed by the black flame of absolution” want na een hondsdolle rit maakt de agressie plaats voor een episch einde waarin subtiele rituele achtergrondzang plots overgaat in een Bathory-eske cleane zanguithaal. Op “Staring through the veil” is Cryptic Fog erin geslaagd om old-school invloeden te mengen met modernere elementen en er een spannend geheel van te maken. Fijne ontdekking!

JOKKE: 82/100

Cryptic Fog – Staring through the veil (Blood Harvest 2017)
1. The grand berator walks among the hall of misery
2. Cast into the ghastly pits of execration
3. Cursed oil upon the abhorrent idols of man
4. Eternal internment of the prolific paradigm; Staring through the veil of aberration
5. Cleansed by the black flame of absolution