death metal

Antiversum – Cosmos comedenti

In het pop- en rockcircus is het dikwijls de frontman/-vrouw die in de schijnwerpers staat en met alle aandacht gaat lopen. In het black metal-wereldje lopen er ook zo van die bands rond hoewel de afgelopen jaren steeds meer en meer anonieme entiteiten boven water kwamen waar de band belangrijker is dan de som van de individuen die er deel van uitmaken. Het Zwitserse Antiversum is zo’n band waarbij de identiteit van de leden een waar staatsgeheim is maar een gemeenschappelijke nihilistische kijk op het universum de gemende deler vormt. Vijf jaar na de oprichting in 2010 werd een eerste demo uitgebracht en nu is het tijd voor het volwaardige debuut getiteld “Cosmos comedenti“. Er prijken slechts vier songs op de tracklist die tezamen op achtendertig minuten speeltijd afklokken en waarin we een amalgaam aan kosmosvernietigende black, doom en death metal over ons heen gestuwd krijgen met links en rechts de nodige dissonante klanken. Hier geen doffe ellende zoals we bij soortgelijke bands wel al eens aantreffen, maar een vrij transparante mix waarin alle instrumenten duidelijk van mekaar te onderscheiden zijn. Haaks op de interessante muzikale audiomaalstroom staat echter een zaaddodende, saaie van galm voorziene grunt waarin geen greintje afwisseling te horen valt. Gelukkig zijn er voldoende lange instrumentale passages waar de zanger zijn klep houdt en je een pandoering geven. Wie een referentiekader wil: Irkallian Oracle, Kosmokrator en Grave Miasma.

JOKKE: 79/100

Antiversum – Cosmos comedenti (Invictus Productions 2017)
1. Antinova
2. Creatio e chao orta est
3. Cosmos comedenti
4. Nihil ad probandum

Tchornobog – Tchornobog

Hoewel de bandnaam Tchornobog verwijst naar de Slavische “Zwarte God” draait het bij dit nieuwe project van Markov Soroka (Aureole, Slow) niet om idolatrie maar rond de verschillende metaforen van religie, psychologische wanorde, het begrijpen van het zelfbewustzijn en de betekenisgeving van ons leven. Dit debuut is maar liefst zeven jaar in de maak geweest en gedurende dit lange creatieproces heeft Markov steun gekregen van Svartidauði-drummer Magnús Skúlason en ook Greg Chandler (Esoteric) komt meermaals diep meegrommen op de vier monumentale tracks die samen op maar liefst vijfenzestig minuten speeltijd afklokken. Gedurende dit overrompelende uur komt zowat het hele spectrum aan extreme muziek voorbij geraasd: verstikkende black en dissonante death metal maar ook traag bulderende funeral doom worden tot één misselijkmakend geheel gebald waarin Markov voortdurend worstelt met zijn eigen demonen. Zelfs een tiental luisterbeurten is nog onvoldoende om alle details te ontwaren in dit beklemmende exorcisme. Zo wordt er in het geniale “Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)” gebruik gemaakt van saxofoon, trompet, piano en cello als aanvullend instrumentarium en mijn god, wat wordt er in deze song een beklijvende sinistere sfeer neergezet waarbij met momenten zelfs een klein lichtpuntje doorheen de gitzwarte duisternis lijkt te schijnen! Na een half uur extreme extravaganza kunnen onze reeds-aan-flarden-geblazen-trommelvliezen tijdens deze song even recupereren om daarna terug bloot gesteld te worden aan de zeventien minuten durende grand finale van “Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)”. Deze muzikale maalstroom is natuurlijk niet voor tere zieltjes weggelegd maar liefhebbers van Death Fetishist, Svartidauði, Skáphe of The Ruins Of Beverast kunnen hier simpelweg niet om heen. De visionaire grandeur die Markov met dit album heeft neerzet is immers overweldigend. Natuurlijk ook weeral een welgemeende “chapeau!” voor kwaliteitsleveranciers I, Voidhanger Records en Fallen Empire Records om ons te laten genieten van dit meesterwerk.

JOKKE: 90/100

Tchornobog – Tchornobog (I, Voidhanger Records 2017)
1. The vomiting tchornobog (Slithering gods of cognitive dissonance)
2. Hallucinatory black breath of possession (Mountain-eye amalgamation)
3. Non-existence’s warmth (Infinite natality psychosis)
4. Here, at the disposition of time (Inverting a solar giant)

Ulven – Void worship

De gore old-school hoes van Ulven’s “Void worship” trok meteen mijn aandacht. Ergens verwachte ik op basis van de cover om zompige en morbide death metal voorgeschoteld te krijgen, maar Ulven tapt toch wel uit een ander vaatje. “Void worship” is het equivalent van een achtendertig minuten durende nostalgische trip naar de oerdagen van extreme metal met een hybride van black, doom en death metal waarbij death worship centraal staat. De dynamische trage, mid-tempo en snelle metalen klanken worden regelmatig afgewisseld met akoestische gitaren en in de afsluitende instrumentale titeltrack hebben keyboards het voor het zeggen. De drums zijn hoorbaar van het geprogrammeerde type maar dat stoort eigenlijk nergens. Sean Deth is immers in zijn eentje verantwoordelijk voor dit Ulven dat hij oprichtte na het uiteenvallen van zijn vorige band Benighten Empire. De Amerikaan maakt verder ook deel uit van Burial Oath, die net een eerste langspeler uit hebben op Vendetta Records. Terug naar de muziek! De productie is aan de ruwe kant maar laat toch voldoende ruimte voor een occulte, naargeestige atmosfeer en duistere melodieën. Sean’s vocalen klinken lekker bestiaal en het gaat er behoorlijk pittig aan toe in songs als “Nøkken” en “Moonless” zonder echter voortdurend aan honderd per uur recht-door-zee te rammen. “Wülfcult” is met zijn punky ondertoon en simpele maar effectieve riff dan weer eerder rockend van aard. De old school charme druipt van “Void worship” af en maakt dit een erg onderhoudend schijfje.

JOKKE: 78/100

Ulven – Void worship (Eigen beheer 2017)
1. Krypt
2. Nøkken
3. Moonless
4. Wülfcult
5. Worship of drowned idols
6. Funeral lights
7. Void Worship

Wode – Servants of the countercosmos

Het uit Manchester afkomstige Wode debuteerde vorig jaar sterk met haar eerste langspeler. Ondertussen werd Vendetta Records ingeruild voor Avantgarde Music en verscheen enkele weken geleden de opvolger getiteld “Servants of the countercosmos“. Deze was min of meer aan mijn aandacht voorbij gegaan maar dankzij Ondergronds werd ik op de release attent gemaakt vermits ze het Engelse kwartet wisten te strikken voor een show in de Antwerpse Music City. Tijdens de ontzettend strakke performance (wat een drummer!) viel me op dat Wode haar nummers live met een zekere gejaagdheid brengt – wat me op plaat niet opgevallen was – en dat er best wel wat war metal-invloeden in de sound verweven zitten. De nieuwe plaat telt opnieuw zes songs maar tikt toch op een kwartier minder speelduur af. Buiten het epische, negen minuten durende “Chaosspell” werd met andere woorden gekozen voor compacte songs waarin de black metal basis opgefleurd wordt met de nodige death en thrash metal riff-infusies waarbij grootheid Absu meermaals in mijn gedachten voorbij galoppeert. Het aanstekelijke “Celestial dagger” heeft dan weer meer weg van zwartgeblakerde punk terwijl in de titeltrack de Dissection-geest overduidelijk rondwaart. Vermeldenswaardig is dat er op en tijd en stond de nodige chaotische solo’s voorbijvliegen en dat de luisteraar door het moordend hoge tempo pas bij de akoestische klanken van het afsluitende “Undoing” de nodige rust gegund wordt. Wode is een band die in de overvolle underground reeds een eigen plaatsje heeft weten opeisen middels haar no-nonsense attitude en twee sterke platen.

JOKKE: 85/100

Wode – Servants of the countercosmos (Avantgarde Music 2017)
1. Crypt of creation
2. Celestial dagger
3. Temple interment
4. Servants of the countercosmos
5. Chaosspell
6. Undoing

Lo-Ruhamah – Anointing

De laatste tijd verschenen tal van platen met adembenemende hoesontwerpen, waarbij het urenlang zoeken is naar allerlei occulte verwijzingen en verborgen thematiek. Denk maar aan albums van Inferno, Nightbringer en Entartung. Aan dit rijtje mogen we gerust ook het nieuwe album van Lo-Ruhamah toevoegen, dat knap cover-artwork bevat van Elijah Tamu waarin een sterke visie van spirituele wilskracht uitgebeeld wordt. Deze band met exotisch klinkende naam debuteerde in 2005 met een gelijknamig EP, waarna in 2007 het debuut “The glory of God” verscheen. Daarna werd het muisstil rond het – ondertussen van Amerika naar Estland verkaste – trio, om na tien lange jaren via I, Voidhanger Records met een opvolger af te komen. Lo-Ruhamah brengt op “Anointing” occulte death en een streep esoterische black metal, zonder daarbij de snelste, kwaadaardigste, zwaarste of meest overdonderende te willen zijn. Daar waar op het debuut nummers van meer dan tien minuten eerder regel dan uitzondering waren, zijn de negen songs op de nieuweling met een gemiddelde speelduur van vier minuten gebalder, hoewel er nog steeds de nodige avantgarde-invalshoek te bespeuren valt en er tussen al het geweld door plaats blijft voor rustpunten en progressievere stukken. Door de heldere en transparante productie zijn de kronkelende gitaarriffs en verrassende baslijnen, ondersteund door avontuurlijk drumwerk, goed te volgen en verzandt het geheel nergens in een brei. Vanaf “The corridor” sluipt er schizoïde gejank en gebrul tussen de meer standaard death metal growls in, wat een psycho-effect toevoegt. In de afsluiters “Coronation” en “Aeon” bereiken deze van-waanzin-doordrenkte vocalen hun hoogtepunt. Graag had ik dan ook meer van dat gehoord op de eerste helft van de plaat, want het is pas verderop doorheen de muzikale trip dat de ware sterkte en unieke aard van het beestje het best naar voor komt. Ik ben niet goed genoeg vertrouwd met het oude werk, dus van een geslaagde comeback ga ik niet spreken. Ik hoop wel dat I, Voidhanger de nodige fuzz rond de band kan creëren, want ik ben uitermate benieuwd naar wat Lo-Ruhamah nog allemaal in haar mars heeft. Hopelijk duurt het alleen weer niet opnieuw een decennium om die opvolger te schrijven.

JOKKE: 82/100

Lo-Ruhamah – Anointing (I, Voidhanger Records 2017)
1. Mouth
2. Sibilant chorus
3. Rending
4. Charisma
5. Vision and delirium
6. The corridor
7. Lidless eye
8. Coronation
9. Aeon

Bestia Arcana – Holókauston

Midden juni verschijnt via nieuwe broodheer Dark Descent Records – met Daemon Worship Productions zit er precies een serieuze haar in de boter – de tweede langspeler van Bestia Arcana. Dat is enkele weken na de nieuwe Nightbringer. Waarom zeg ik dat? Wel, omdat de line-up van Bestia Arcana bestaat uit individuen die eveneens deel uitmaken/uitmaakten van deze band uit Colorado. De scheidingslijn tussen de auditieve terreur die het trio Naas Alcameth, K. en Menthor via Bestia Arcana de kosmos in knalt, was ten tijde van het zes jaar oude debuut “To anabainon ek tes abyssu” een hele dunne vergeleken met Nightbringer. Op “Holókauston” heeft het trio meer een eigen smoelwerk waardoor het bestaansrecht van Bestia Arcana nu absoluut gerechtvaardigd wordt. De plaat bevat slechts vier songs, maar in tegenstelling tot hun gebalde titels, flirten ze elk met de tien minuten grens. De black op “Hellmouth” en “Iniquity” is nog steeds zo zwart als de nacht, want doorheen de volgestouwde afotische songstructuur schijnt geen greintje zonlicht. “Obscurator” neigt met zijn laaggestemde gitaren en diepere growls eerder naar orthodoxe death metal – naar het einde toe hoor ik zelfs wat flarden Immolation terug – en verkent de extremen qua speelsnelheid. Met een drumbeest als Menthor zit je natuurlijk gebeiteld en kan je zowat elk tempo aan. Het zware, met dronende ambient onderbouwde “Howling” is de vreemde eend in de bijt en sleept zich zelfs op een funeral doom tempo voort. Bestia Arcana trekt op “Holókauston” de kaart van veelzijdigheid wat voor een afwisselende plaat met een goede flow zorgt. Bijpassend artwork van David Herrerias maakt het horrorachtig plaatje tenslotte compleet.

JOKKE: 85/100

Bestia Arcana – Holókauston (Dark descent records 2017)
1. Hellmouth
2. Obscurator
3. Howling
4. Iniquity

Possession – Exorkizein

Met de demo “His best deceit” en twee EP’s (“Anneliese” en “1585 – 1646“) op zak heeft het uit Namen afkomstige Possession al heel wat verdorven en bezeten black/death/thrash-metal zieltjes voor zich weten winnen. Na heel wat oefenruimteperikelen en een herschikking in de line-up, waarbij bassist V. Viriakh voortaan de microfoon ter hand neemt ter vervanging van de vertrokken Mestema en S. Iblis (ex-Maleficence) de dikke snaren voortaan zal bespelen, besmeurt het kwartet deze zonnige zondag met haar debuut “Exorkizein“. Possession geeft haar muziek steeds een historische insteek en in het geval van de nieuwe plaat is dat het leven en werk van eerwaarde Gabriele Amorth, de laatste exorcist van Rome die in september 2016 op 91-jarige leeftijd overleed. Op de tonen van Beethoven’s “Moonlight sonata“, waardoor ijselijke gillen van een in Griekenland uitgevoerd exorcisme weerklinken, wordt de juiste toon gezet voor zesendertig minuten opzwepende en primitieve black/death-metal met een flinke portie thrash-bevlogenheid à la oude-Bathory en Hellhammer. Hoewel de jongens volwassener geworden zijn, klinkt nog steeds een jeugdige bevlogenheid doorheen de songs. Dit is geen kernfysica of hogere wiskunde – en dat is ook absoluut geen vereiste bij dit soort bestiale herrie –  maar de repetitieve riffs en eentonig hakkende drumtempo’s weten niet over de gehele lijn te overtuigen. Wanneer we halverwege bij “In vain” aanbeland zijn, verdwijnt de voet van het gaspedaal en weet Possession meer te beklijven. Ook “Take the oath” en de bijna acht minuten durende afsluiter “Preacher’s death” – met overigens knap soleerwerk – zijn afwisselender en dynamischer, waardoor de tweede helft van het debuut me meer bevalt dan het begin. En hoewel V. Viriakh zich allesbehalve slecht van zijn nieuwe taak kwijt, was ik meer voor de occulte charmezang van Mestema te vinden. Op muzikaal gebied teert Possession op de old-school waarden van de extreme metalscene en ook op artistiek vlak werd naar aloude traditie gekozen voor een blasfemisch zwart-wit-ontwerp van Christophe Moyen (o.a. Archgoat, Incantation, Absu, Vader en zo veel meer bands) om de hoes van de plaat te sieren. Allesbehalve een slecht debuut, hoewel ik er net iets meer van verwacht had op basis van de sterke EP’s.

JOKKE: 79/100

Possession – Exorkizein (Iron Bonehead Productions/Invictus Productions 2017)
1. Intro
2. Sacerdotium
3. Infestation – Manifestation – Possession
4. Beast of prey
5. In vain
6. Take the oath
7. Preacher’s death