death metal

Wode – Servants of the countercosmos

Het uit Manchester afkomstige Wode debuteerde vorig jaar sterk met haar eerste langspeler. Ondertussen werd Vendetta Records ingeruild voor Avantgarde Music en verscheen enkele weken geleden de opvolger getiteld “Servants of the countercosmos“. Deze was min of meer aan mijn aandacht voorbij gegaan maar dankzij Ondergronds werd ik op de release attent gemaakt vermits ze het Engelse kwartet wisten te strikken voor een show in de Antwerpse Music City. Tijdens de ontzettend strakke performance (wat een drummer!) viel me op dat Wode haar nummers live met een zekere gejaagdheid brengt – wat me op plaat niet opgevallen was – en dat er best wel wat war metal-invloeden in de sound verweven zitten. De nieuwe plaat telt opnieuw zes songs maar tikt toch op een kwartier minder speelduur af. Buiten het epische, negen minuten durende “Chaosspell” werd met andere woorden gekozen voor compacte songs waarin de black metal basis opgefleurd wordt met de nodige death en thrash metal riff-infusies waarbij grootheid Absu meermaals in mijn gedachten voorbij galoppeert. Het aanstekelijke “Celestial dagger” heeft dan weer meer weg van zwartgeblakerde punk terwijl in de titeltrack de Dissection-geest overduidelijk rondwaart. Vermeldenswaardig is dat er op en tijd en stond de nodige chaotische solo’s voorbijvliegen en dat de luisteraar door het moordend hoge tempo pas bij de akoestische klanken van het afsluitende “Undoing” de nodige rust gegund wordt. Wode is een band die in de overvolle underground reeds een eigen plaatsje heeft weten opeisen middels haar no-nonsense attitude en twee sterke platen.

JOKKE: 85/100

Wode – Servants of the countercosmos (Avantgarde Music 2017)
1. Crypt of creation
2. Celestial dagger
3. Temple interment
4. Servants of the countercosmos
5. Chaosspell
6. Undoing

Lo-Ruhamah – Anointing

De laatste tijd verschenen tal van platen met adembenemende hoesontwerpen, waarbij het urenlang zoeken is naar allerlei occulte verwijzingen en verborgen thematiek. Denk maar aan albums van Inferno, Nightbringer en Entartung. Aan dit rijtje mogen we gerust ook het nieuwe album van Lo-Ruhamah toevoegen, dat knap cover-artwork bevat van Elijah Tamu waarin een sterke visie van spirituele wilskracht uitgebeeld wordt. Deze band met exotisch klinkende naam debuteerde in 2005 met een gelijknamig EP, waarna in 2007 het debuut “The glory of God” verscheen. Daarna werd het muisstil rond het – ondertussen van Amerika naar Estland verkaste – trio, om na tien lange jaren via I, Voidhanger Records met een opvolger af te komen. Lo-Ruhamah brengt op “Anointing” occulte death en een streep esoterische black metal, zonder daarbij de snelste, kwaadaardigste, zwaarste of meest overdonderende te willen zijn. Daar waar op het debuut nummers van meer dan tien minuten eerder regel dan uitzondering waren, zijn de negen songs op de nieuweling met een gemiddelde speelduur van vier minuten gebalder, hoewel er nog steeds de nodige avantgarde-invalshoek te bespeuren valt en er tussen al het geweld door plaats blijft voor rustpunten en progressievere stukken. Door de heldere en transparante productie zijn de kronkelende gitaarriffs en verrassende baslijnen, ondersteund door avontuurlijk drumwerk, goed te volgen en verzandt het geheel nergens in een brei. Vanaf “The corridor” sluipt er schizoïde gejank en gebrul tussen de meer standaard death metal growls in, wat een psycho-effect toevoegt. In de afsluiters “Coronation” en “Aeon” bereiken deze van-waanzin-doordrenkte vocalen hun hoogtepunt. Graag had ik dan ook meer van dat gehoord op de eerste helft van de plaat, want het is pas verderop doorheen de muzikale trip dat de ware sterkte en unieke aard van het beestje het best naar voor komt. Ik ben niet goed genoeg vertrouwd met het oude werk, dus van een geslaagde comeback ga ik niet spreken. Ik hoop wel dat I, Voidhanger de nodige fuzz rond de band kan creëren, want ik ben uitermate benieuwd naar wat Lo-Ruhamah nog allemaal in haar mars heeft. Hopelijk duurt het alleen weer niet opnieuw een decennium om die opvolger te schrijven.

JOKKE: 82/100

Lo-Ruhamah – Anointing (I, Voidhanger Records 2017)
1. Mouth
2. Sibilant chorus
3. Rending
4. Charisma
5. Vision and delirium
6. The corridor
7. Lidless eye
8. Coronation
9. Aeon

Bestia Arcana – Holókauston

Midden juni verschijnt via nieuwe broodheer Dark Descent Records – met Daemon Worship Productions zit er precies een serieuze haar in de boter – de tweede langspeler van Bestia Arcana. Dat is enkele weken na de nieuwe Nightbringer. Waarom zeg ik dat? Wel, omdat de line-up van Bestia Arcana bestaat uit individuen die eveneens deel uitmaken/uitmaakten van deze band uit Colorado. De scheidingslijn tussen de auditieve terreur die het trio Naas Alcameth, K. en Menthor via Bestia Arcana de kosmos in knalt, was ten tijde van het zes jaar oude debuut “To anabainon ek tes abyssu” een hele dunne vergeleken met Nightbringer. Op “Holókauston” heeft het trio meer een eigen smoelwerk waardoor het bestaansrecht van Bestia Arcana nu absoluut gerechtvaardigd wordt. De plaat bevat slechts vier songs, maar in tegenstelling tot hun gebalde titels, flirten ze elk met de tien minuten grens. De black op “Hellmouth” en “Iniquity” is nog steeds zo zwart als de nacht, want doorheen de volgestouwde afotische songstructuur schijnt geen greintje zonlicht. “Obscurator” neigt met zijn laaggestemde gitaren en diepere growls eerder naar orthodoxe death metal – naar het einde toe hoor ik zelfs wat flarden Immolation terug – en verkent de extremen qua speelsnelheid. Met een drumbeest als Menthor zit je natuurlijk gebeiteld en kan je zowat elk tempo aan. Het zware, met dronende ambient onderbouwde “Howling” is de vreemde eend in de bijt en sleept zich zelfs op een funeral doom tempo voort. Bestia Arcana trekt op “Holókauston” de kaart van veelzijdigheid wat voor een afwisselende plaat met een goede flow zorgt. Bijpassend artwork van David Herrerias maakt het horrorachtig plaatje tenslotte compleet.

JOKKE: 85/100

Bestia Arcana – Holókauston (Dark descent records 2017)
1. Hellmouth
2. Obscurator
3. Howling
4. Iniquity

Possession – Exorkizein

Met de demo “His best deceit” en twee EP’s (“Anneliese” en “1585 – 1646“) op zak heeft het uit Namen afkomstige Possession al heel wat verdorven en bezeten black/death/thrash-metal zieltjes voor zich weten winnen. Na heel wat oefenruimteperikelen en een herschikking in de line-up, waarbij bassist V. Viriakh voortaan de microfoon ter hand neemt ter vervanging van de vertrokken Mestema en S. Iblis (ex-Maleficence) de dikke snaren voortaan zal bespelen, besmeurt het kwartet deze zonnige zondag met haar debuut “Exorkizein“. Possession geeft haar muziek steeds een historische insteek en in het geval van de nieuwe plaat is dat het leven en werk van eerwaarde Gabriele Amorth, de laatste exorcist van Rome die in september 2016 op 91-jarige leeftijd overleed. Op de tonen van Beethoven’s “Moonlight sonata“, waardoor ijselijke gillen van een in Griekenland uitgevoerd exorcisme weerklinken, wordt de juiste toon gezet voor zesendertig minuten opzwepende en primitieve black/death-metal met een flinke portie thrash-bevlogenheid à la oude-Bathory en Hellhammer. Hoewel de jongens volwassener geworden zijn, klinkt nog steeds een jeugdige bevlogenheid doorheen de songs. Dit is geen kernfysica of hogere wiskunde – en dat is ook absoluut geen vereiste bij dit soort bestiale herrie –  maar de repetitieve riffs en eentonig hakkende drumtempo’s weten niet over de gehele lijn te overtuigen. Wanneer we halverwege bij “In vain” aanbeland zijn, verdwijnt de voet van het gaspedaal en weet Possession meer te beklijven. Ook “Take the oath” en de bijna acht minuten durende afsluiter “Preacher’s death” – met overigens knap soleerwerk – zijn afwisselender en dynamischer, waardoor de tweede helft van het debuut me meer bevalt dan het begin. En hoewel V. Viriakh zich allesbehalve slecht van zijn nieuwe taak kwijt, was ik meer voor de occulte charmezang van Mestema te vinden. Op muzikaal gebied teert Possession op de old-school waarden van de extreme metalscene en ook op artistiek vlak werd naar aloude traditie gekozen voor een blasfemisch zwart-wit-ontwerp van Christophe Moyen (o.a. Archgoat, Incantation, Absu, Vader en zo veel meer bands) om de hoes van de plaat te sieren. Allesbehalve een slecht debuut, hoewel ik er net iets meer van verwacht had op basis van de sterke EP’s.

JOKKE: 79/100

Possession – Exorkizein (Iron Bonehead Productions/Invictus Productions 2017)
1. Intro
2. Sacerdotium
3. Infestation – Manifestation – Possession
4. Beast of prey
5. In vain
6. Take the oath
7. Preacher’s death

Devouring Star – Antihedron

Through lung and heart” van het Finse Devouring Star, was een debuut dat ik absoluut kon smaken. Eenieder die in hogere sferen geraakt van Deathspell Omega en Svartidauði zal dit kunnen beamen. Twee jaar na datum is Devouring Star terug met een nieuwe drie-songs-tellende EP die via Dark Descent Records het universum ingestuwd wordt, nadat de eersteling via Daemon Worship Productions het levenslicht zag (dit label lijkt momenteel wel van de aardkloot verdwenen te zijn). Hoewel slechts vijfentwintig minuten lang, grijpt dit schijfje ons wel bij de strot met een beklemmende atmosfeer waarin de relatie tussen de obscure wereld en onze fysische aanwezigheid wordt uitgediept. Dit is naar death metal neigende black metal die op doom tempo de kosmos verkent. De eerder aangehaalde Franse en IJslandse inspiratoren belanden in de ijskast ten voordele van een slepende en trage death metal variant met licht industriële sludge toets. Goed voor dit EP’tje maar op een volgende langspeler graag toch terug wat meer peper-in-de-reet beukstukken zoals aan het einde van “Star below“.

JOKKE: 77/100

Devouring Star – Antihedron (Dark Descent Records 2017)
1. Breath of the void
2. Star below
3. Angel null

Teitanblood – Accursed skin

Hoewel de meeste mensen aan het uitbollen zijn, bestoken sommige labels ons vlak voor de jaarwende nog met uitstekende releases. Zo bereikt ons via het toonaangevende en gerenommeerde Norma Evangelium Diaboli label plots nieuw werk van het Spaanse Teitanblood. Hoewel “nieuw” niet helemaal de correcte verwoording is. Deze “Accursed skin” EP bevat met het titelnummer immers wel nagelnieuw werk, terwijl “Sanctified dysecdysis” reeds eerder op de “Woven black arteries” EP uit 2012 te bewonderen viel. En hoewel er dus enkele jaren tussen beide songs liggen, vond de band beide nummers op conceptueel gebied uitermate bij mekaar passen. Wie zich ooit al eens aan Teitanblood gewaagd heeft, zal schoorvoetend toegeven dat dit chaotische black/death-metal monster geen spek voor ieders extreme metal-bek is, zelfs als je best al wel wat gewend bent. Voor Teitanblood begrippen start “Accursed skin” nog vrij toegankelijk want het eerste deel van deze song – die overigens een kwartier van je leven in beslag neemt – begeeft zich in doomy regionen en laat zich van een meer atmosferische kant zien dan het dichtbemiste vervaarlijke en chaotische smoelwerk dat dit beest normaal vertoont (trouwens perfect weergegeven in het sinistere cover artwork). Verderop in de song ontspoort de band – zoals ze op haar best is – in een nietsontziende maalstroom aan inktzwarte krankzinnigheid met explosieve gitaarleads. Voor de ene je reinste teringherrie, voor de ander een climax op gebied van extreme zwartgalligheid. “Sanctified dysecdysis” is op alle vlakken de overtreffende trap van de psychotische elementen van de eerste track en vormt een terroristische aanslag op je gemoedstoestand. Ideaal muziekje om de zeemzoete kerstsfeer op je aanstaande familiefeestjes om zeep te helpen. Maak er meteen een playlist van met gelijkgestemde zielen als Irkallian Oracle, Katharsis, Vassafor of Grave Miasma.

JOKKE: 85/100

Teitanblood – Accursed skin (Norma Evangelium Diaboli 2016)
1. Accursed skin
2. Sanctified dysecdysis

Convulsing – Errata

Bij de eerste mokerslagen van “Descent beneath” schrik ik me een hoedje en voelt het alsof de bagger- en graafwerken voor het BAM-tracé gelijktijdig in mijn tuin van start gegaan zijn. Bijna onbegrijpelijk dat Aussie Brendan Sloan in zijn dooie eentje in staat is om met Convulsing – dat eerder dit jaar werd opgericht – vijftig minuten lang aardplaatverschuivende donkere (black)/death te laten horen van torenhoge kwaliteit. Schimmige en duistere death metal-passages à la Irkallian Oracle ruimen op tijd en stond de baan voor sfeerzettende ingetogen stukken om dan plots weer de DsO dissonantiekaart te trekken of er compromis- maar niet complexloos in te hakken. Er passeren regelmatig beukende, door dubbele basdrums gedragen, stukken die de doorsnee metalcore band tot een smeulende puinhoop herleiden. Als het einde van de plaat nadert schrik ik nogmaals door in de vorm van “The sky moves sideways” een heuse Porcupine Tree cover aan te treffen. Nooit gedacht dat ik deze progrockers in een review zou moeten taggen samen met een band als Deathspell Omega die zich – hoewel op haar eigen onnavolgbare progressieve manier – aan de andere kant van het extremiteitsuniversum bevindt. Desondanks het feit dat deze song een in-een-heavy-jasje-gestoken rustpunt vormt en deels door cleane zang gedragen wordt, past deze wonderwel op de plaat, zeker wanneer de pletwalsende doomriffs halverwege invallen. Voor bedroom extreme muziek is de sound erg goed – en hoewel de titel anders doet uitschijnen – kan ik Brendan niet op een foutje betrappen in de uitvoering. En akoord, we hebben met geprogrammeerde drums van doen maar het is amper hoorbaar dat de blasts en bij wijlen onnavolgbare ritmes uit een doosje ontspruiten. Mijn kop er Isisgewijs af als Brendan zijn mailbox ondertussen niet uitpuilt van de labelverzoeken om zijn Convulsing binnen te rijven.

JOKKE: 82/100

Convulsing – Errata (Eigen beheer 2016)
1. Descend beneath
2. Altered
3. Severed hemispheres
4. Dis
5. Eleven sigils
6. Invocat
7. The sky moves sideways
8. Dragged