death metal

Void Eater – I

Soms doe je alles beter zelf. Dat moet ook Kristian Valbo aka RKV gedacht hebben. Bij uiteenlopende bands als Obliteration (death metal), Spectral Haze (psychedelische stoner/doom) en Black Magic (heavy/speed metal) bespeelt hij de potten en pannen en op het podium klust hij ook bij voor onder andere Aura Noir en Furze. Om zijn liefde voor bodemloze en ondoorgrondelijke black en death metal vorm te geven, richtte de Noor Void Eater op waarbij hij de zang en het volledig instrumentarium op zich nam. Dat resulteert op “I” in twee korte instrumentaaltjes en twee langere nummers waar echo’s van Grave Miasma en Negative Plane doorheen waaien. Geen afgelikte, modern klinkende en gepimpte toestanden hier, maar rauwe, eerlijke death metal die – zwart van hart – dood en verderf uitwasemt. Het gaat er bij momenten best technisch aan toe en de songs en structuren klinken progressief en daardoor weinig voorspelbaar, maar toch hangt er een zekere spontaneïteit over deze demo. De riffs klinken bij momenten opgejaagd en zenuwachtig, hebben dan weer een punky feel in zich, maar creëren even goed een psychedelisch sfeertje of hakken je ondersteund door staccato drumwerk tot mootjes. In twintig minuten weet Kristian ons warm te maken voor meer. Fijne kennismaking!

JOKKE: 79/100

Void Eater – I (Eigen beheer 2017)
1. Hollow
2. Glyph
3. Mephitic
4. Abyss

Advertenties

Degial – Predator reign

Ik zag Degial eerlijk gezegd altijd al wat als een band zonder eigen gezicht die iets te veel Morbid Angel worship voor de dag legde. En hoewel de eerste vrijgegeven single “Thousand spears impale” van de derde langspeler “Predator reign” nog steeds een ode aan Trey en Co is (met een vleugje Angelcorpse) slaagt Morbid Angel er al jaren niet meer in om zulke degelijke nummers te schrijven. Drumbeest Emil Svensson en zanger/gitarist Hampus Eriksson klussen tevens bij in de live line-up van Watain (waarvan Erik instond voor het artwork van “Predator reign“) wat waarschijnlijk verklaart waarom er een zwartmetalen gordijn over de doodsklanken van het kwartet gedrapeerd hangt. De tien nummers ademen dood, verderf, geweld en gevaar uit en het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog met talloze solosalvo’s die je rond de oren vliegen en de energieke, onnavolgbare drums van Emil als drijvende kracht. Halfweg springt “Devilspawn” in het oog met haar dodelijke riffs en blastende drums die voor een black metal feel zorgen maar evengoed een aanstekelijke headbang-passage laat horen. Voor de daaropvolgende snelheidsmaniak kon de titel “Hellstorm” niet beter gekozen zijn en we scanderen de woorden “A storm is coming!” dan ook luidruchtig mee. Uit de chaotische intro van “Triumphant extinction” doemt een simpele, doch effectieve groovy riff op die ook deze track eruit doet schieten. Op het einde van de plaat trakteren de Zweden ons middels het zes minuten durende “Clangor of subjugation” op een epische noot wanneer de razernij halfweg plaats ruimt voor een doomy atmosfeer waarbij de lage snaren van bassist P.J., de toms van Emil en de snelle riffs van gitaartandem Rickard en Hampus een repetitief patroon aanhouden dat langzaamaan uitsterft. Positief verrast!

JOKKE: 82/100

Degial – Predator reign (Sepulchral Voice Records 2017)
1. Predator reign
2. Thousand spears impale
3. The savage covenant
4. Crown of fire
5. Devil spawn
6. Hellstorm
7. Heretical repugnance
8. Annihilation banner
9. Triumphant extinction
10. Clangor of subjugation

 

Funeral Chant – Funeral Chant

Wie zijn metal graag rauw, smerig, chaotisch en primitief heeft, zit bij Funeral Chant aan het juiste adres. Het betreft hier een nieuwe Amerikaanse band opgetrokken uit leden die voorheen actief waren in de death/grind band Dead Man. Geef mij maar hun nieuwe bezigheidstherapie want deze eerste EP blinkt uit in lo-fi, allesvernietigende black/death metal waarbij de vocalen van gitarist † Voidbringer soms aan de salpeterschuur van Pete Helmkamp van Angelcorpse doen denken. Ook muzikaal heeft deze doodscacofonie wel wat weg van hun landgenoten. Wie doorheen deze ruwe aan de waanzin grenzende chaos luistert, hoort echter muzikanten aan het werk die hun instrumenten goed beheersen en een ritmisch dynamische voor de dag leggen dat het boeltje uitermate spannend houdt. De cover van Repugnant’s “Morbid ways” valt absoluut niet uit de toon tussen het sterke eigen werk en maakt het feestje compleet.

JOKKE: 80/100

Funeral Chant – Funeral Chant (Caverna Abismal/Duplicate Records 2017)
1. Spiral into madness
2. Cacophony of death
3. Flood of damnation
4. Cosmic burial
5. Morbid ways (Repugnant cover)
6. Funeral chant

Crypts Of Despair – The stench of the earth

Ik heb het hier al meermaals gezegd: death metal kan me enkel nog boeien als het de nodige old school invloeden bevat en met de juiste gedrevenheid gebracht wordt. Moderne, technische toestanden kunnen me absoluut gestolen worden. De laatste jaren schoten nieuwe bands met een old school aanpak als paddenstoelen uit de grond. Zo ook in Litouwen in de vorm van Crypts Of Despair, dat na enkele moeilijke beginjaren nu trots haar debuut “The stench of the earth” voorstelt waarop haat tegenover de mensheid en het aanbidden van dood en het occulte centraal staan. De riffs zagen met gemak dikke betonplaten door twee en de basdrums rollen vet uit de speakers. Voeg daar nog diepe grunts aan toe en alle ingrediënten voor een organische en retro-klinkende death metal plaat zijn aanwezig. “Pits of endless torment” lijkt door haar primitieve karakter bij momenten door holbewoners ingespeeld te zijn terwijl “77” de verroeste heupen en nekspieren los weekt. Halverwege de plaat blaast het Unleashed-achtige “Fleshless eternity” de kalk uit het plafond en in het daaropvolgende raggende “Enslaved in blasphemy” wordt heel duidelijk dat de band met twee vocalisten werkt die elkaar qua vuilbekkerij proberen overtreffen. De zes minuten van “Monuments of fear” worden door een onheilspellende intro afgetrapt om daarna tot rauwe, verwoestende doodsmetalen klanken over te gaan. De valkuil ligt natuurlijk in het feit dat oude ideeën blijven herkauwen niet altijd voldoende is om boven de massa uit te steken. Op “The stench of the earth” is van enige vernieuwing of eigen smoelwerk niets te merken, maar dat levert toch een uiterst genietbare pure death metal plaat op.

JOKKE: 79/100

Crypts Of Despair – The stench of the earth (Testimony Records 2017)
1. The stench of the earth
2. Path to vengeance
3. Pits of endless torment
4. 77
5. Fleshless eternity
6. Enslaved in blasphemy
7. Ravage the earth
8. Possessed by astral parasites
9. Monuments of fear
10. Dead light

Jassa – Incarnation of the higher gnosis

Het Amerikaanse Fallen Empire Records was het afgelopen jaar (samen met het Noorse Terratur Possessions) de voornaamste hofleverancier van oerdegelijke extreme metalplaten. Eén van de laatste releases van 2017 die het label uitbrengt, is de derde langspeler van het Russische Jassa. Sinds “Dark years of dearth” is het geluid van het trio van heidense black geëvolueerd naar een meer blackened death metal georiënteerd geluid, vooral door de diepere zangstijl die frontman Erier sinds voorganger “Lights in the howling wilderness” hanteert in vergelijking met de hogere screams van gitarist Vladimir die ook de vocalen op zich nam ten tijde van het debuut. Maar ook de riffs klinken dieper en zwaarder en ademen meermaals een triomfantelijk gevoel uit. Net zoals op de voorganger vormt de mondharp het meest exotische instrument dat er op “Incarnation of the higher gnosis” te bespeuren valt en dat geeft de muziek van Jassa net dat tikkeltje extra mee. Minpunt is dat drummer Aeargh aan narcisme lijkt te lijden want de drums staan wel erg vooraan in de mix en drukken de riffs in de stevige stukken wat naar de achtergrond. In de titeltrack valt de onderlinge verhouding van de instrumenten echter beter mee, omdat het tempo hier grotendeels lager ligt en deze song meer ademt door de vele atmosferische passages die ingebouwd zijn. “The shadows glide quietly among the trees” bevat naast rituele gezangen en mondharp ook ambient-achtige pulserende beats die de song een militant karakter meegeven. In het riffwerk van de tien minuten durende afsluiter “The invocation of darkness” sijpelen de meeste black metal invloeden door hoewel er ook de nodige technische death metal riffs te horen zijn. De chaotische solo mocht echter achterwege blijven. Best een onderhoudende plaat met een eigen smoelwerk. Na drie kwartier weet “Incarnation of the higher gnosis” dan ook met een bevredigend gevoel af te klokken.

JOKKE: 78/100

Jassa – Incarnation of the higher gnosis (Fallen Empire Records 2017)
1. Beyond time, shapes and names
2. The marsh fires’ spirit
3. Incarnation of the higher gnosis
4. The night before fall equinox
5. The shadows glide quietly among the trees
6. The invocation of darkness

Marthyrium – Beyond the thresholds

Na het uitbrengen van een demo, EP en split met de landgenoten van Ered achtte het Spaanse Marthyrium de tijd rijp om elf jaar na haar oprichting een eerste volwaardige langspeler op de mensheid los te laten…en daar zijn we niet bepaald rouwig om. Gedurende de loop der jaren slopen er steeds meer en meer death metal invloeden in het bestial black metal geluid van deze duivelse horde waarvan we bassist Balc ook kennen van zijn andere band Balmog. Dit levert een orthodox geluid (Ondskapt, Ofermod) op dat door de nodige dissonantie misschien al snel als een Svartidauði ripp-off beschouwd kan worden, hoewel deze Galiciërs toegankelijker klinken en minder verstikkend. Toch laten songs als “Threshold of devouring abyss” en “Leviathan” een intens en dramatisch geluid horen. In de tragere passages zoals het begin van “Abominations” wordt een grimmigere sfeer neergezet, hoewel het trio blijkbaar toch liever met een vulkanische intensiteit raast en blaast waarbij tal van soorten blast-beats uit de koker van drummer Cannibal de zinderende riffs van zanger/gitarist Tharngrist – die bovendien over een krachtige, veelzijdige strot beschikt – voortduwen. Hier zijn duidelijk doorwinterde muzikanten aan het werk! Het dynamische, meer epische “Temple of flesh” werd ontegensprekelijk geschreven met de reeds eerder aangehaalde IJslanders in gedachten en laat het meeste diepgang horen waardoor dit meteen ook de beste song van de plaat is. Doorheen het pompende “Towards the crimson darkness” schemeren de meeste death metal invloeden door. De krachtige, ruwe sound waarin de bas duidelijk hoorbaar is, maakt het bovendien genieten van deze blasfemische razernij. Samenwerken met gerenommeerde studio’s als Moontower Studio en Necromorbus loont zoals al meermaals gebleken is. Uber-origineel is het geluid van Marthyrium dezer dagen al lang niet meer en het mocht bij momenten misschien net een tikkeltje avontuurlijker klinken. Dat doet echter geen afbreuk aan de spelcapaciteiten en de bevlogenheid van de band. Aanrader!

JOKKE: 81/100

Marthyrium – Beyond the thresholds (BlackSeed Productions 2017)
1. Introduction
2. Thresholds of devouring abyss
3. Leviathan
4. Abominations
5. Temple of flesh
6. Towards the crimson darkness
7. Outroduction

Apologoethia – Pillars

Javi Bastard (aka J.B.) is een bezig bazeke. Naast zijn werk als producer in de Moontower Studios, houdt de Spanjaard er met ondermeer Graveyard, Körgull the Exterminator, Krossfyre en Lux Divina nog ettelijke andere muzikale bezigheden op na. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, stampte Javi in 2012 ook nog eens Apologoethia uit de grond waarvan nu een eerste EP verschijnt via Invictus Records. In tussentijd is het oorspronkelijke solo-project na toevoeging van J.F. en L.O. uitgegroeid tot een volwaardige band. In de eerste vier songs die Apologoethia ons voorschotelt verkent het trio de donkere kant van de menselijke kennis op gebied van cultuur en religie van de afgelopen eeuwen. Het muzikaal equivalent van deze introspectie is een energieke brok extreme metal waarin invloeden van zowel death, black, thrash als heavy metal hand in hand gaan. Er gebeurt met andere woorden heel wat in het Apologoethia universum: tremolo riffs, blast beats, psychedelische melodieën, D-beat drumpartijen, klassieke heavy metal solo’s, Oosters aandoende gitaarklanken en ga zo maar door. Er is niet enkel oog voor agressie want er zijn voldoende atmosferische passages zoals aan het einde van “Pillar II (De humanae natura)” waarin triomfantelijke keyboardklanken vergezeld worden van plechtstatige koorzang of de akoestische gitaren en toetsen halfweg “Pillar IV (De aeterno praesentia)“. In vijfentwintig minuten speeltijd weet het fantastisch klinkende “Pillars” met haar amalgaam aan extreme klanken een overtuigende indruk na te laten.

JOKKE: 80/100

Apologoethia – Pillars (Invictus Productions 2017)
1.  Pillar I (De fundamenta spiritus)
2. Pillar II (De humanae natura)
3. Pillar III (De absentiae vitae)
4. Pillar IV (De aeterno praesentia)