duitsland

Antlers – Beneath.below.behold

Recent kwamen op Addergebroed de nieuwe platen van Evil Warriors en I I aan bod. De Duitsers Alastor en Exesor maken lawaai in beide bands en alsof dat nog niet genoeg is, brengen ze met Antlers – waarin we ook de ingeweken Spanjaarden Natxo (Vidargängr) en Pablo terugvinden – ook nieuw werk uit. Met haar debuutplaat “A gaze into the abyss” wist Antlers ons destijds te overtuigen van haar kunnen. En na de band live aan het werk te hebben gezien, waren we nog meer onder de indruk. Antlers’ black metal klonk live immers potiger dan op plaat en was van meer ballen voorzien. “Theom” zet het nagelnieuwe “beneath.below.behold” in gang en is met haar elf minuten speeltijd meteen de langste en meest epische song die op de plaat prijkt. In het riffwerk dat de gitaristen laten horen, merken we meermaals de aanwezigheid van Oost-Europese melancholie à la Drudkh op. Zelfs als we naar het kleurrijke artwork staren, voelen we mee met de band. De leegte die liefde en verlies kunnen achterlaten, wordt dan ook perfect vertaald naar de introspectieve atmosferische black metal van Antlers die bovendien voldoende ademt en waarin de basgitaar zeker haar plaats heeft weten opeisen. “Heal” is heftiger en klinkt door de meerstemmige samenzang ook strijdvaardiger zonder al te veel richting pagan metal af te glijden. “Metempsychosis” neigt qua gevoel en ritme naar Primordial en bevat opnieuw beklijvende serene meerstemmige gezangen en mooie gitaarharmonieën. In het snelle “Off with their tongues” laat Antlers haar tanden het meest zien en bijt de band woest van zich af. Tussen de metalen klanken door vormen het akoestische en met violen opgesmukte “Nengures“, het op piano ingespeelde “Drowned in a well” en hekkensluiter “Lug’s waters” de nodige intieme bezinningsmomenten. Antlers weet met haar tweede langspeler opnieuw een overtuigend werkje af te leveren dat door de bocht genomen iets meer pagan invloeden laat horen, maar gelukkig ook nog voldoende heftige black metal passages bevat.

JOKKE: 83/100

Antlers – Beneath.below.behold (Totenmusik/Ván Records 2018)
1. Theom
2. Heal
3. Nengures
4. Beyond the golden light
5. Metempsychosis
6. Drowned in a well
7. Off with their tongues
8. The tide
9. Lug´s waters

Advertenties

Ascension – Under ether

Het Duitse World Terror Committee staat immer garant voor orthodoxe black metal van de bovenste plank, zoals Chaos Invocation recent bewees. Sinds het eveneens Duitse Ascension in 2007 ontstond werd de band ook onder de vleugels van het befaamde (en beruchte) label ondergebracht. Het anonieme gezelschap (waarvan één van de leden, zo blijkt, ook in Secrets of the Moon actief is) bracht van daaruit de EP “With burning tongues” uit, die mij meteen bij de keel wist te grijpen met een snedige gitaarsound en lang uitgesponnen, meeslepend gitaarwerk. Met opvolger “Consolamentum” zette de band in 2010 de trend voort en loste een pareltje dat in mijn ogen ondertussen als een moderne black metalklassieker mag worden beschouwd. “Consolamentum” was een conceptalbum, tot de nok toe gevuld met fantastische, bijwijlen dissonante riffs en de karakteristieke blastbeat-uitbarstingen – zo karakteristiek dat we het in besloten kring op den duur over ‘Ascension-riffs’ hadden. Na het iets minder geslaagde “The dead of the world”, dat hier en daar een opflakkering van de gekende Ascension-genialiteit liet horen (“Deathless light”), is het eind deze maand dan tijd voor langspeler nummer drie: “Under ether”. Het evocatieve artwork van Dávid Glomba zet zelfs voor de eerste luisterbeurt al de toon: “Under ether” is op nieuw een op en top orthodox black metal album vol left hand path symboliek. Onze oosterburen blijken qua sound het pad begonnen met “The dead of the world” verder te bewandelen, waarbij meer en meer death metalriffs de bovenhand nemen. We krijgen de gekende dynamiek tussen agressieve uitbarstingen en melodieuze twin-guitarpartijen opnieuw voorgeschoteld, doorspekt met staccato passages en vaak diepere vocalen dan we van de Duitsers gewend zijn. Echter besluipt me het gevoel dat de inspiratie voor langspeler nummer drie wat zoek was. In nummers zoals “Dreaming in death” vliegen de saaie chugga-chugga riffs ons om de oren, terwijl “Ecclesia” iets te veel een nummer als “Consolamentum” probeert na te doen. Ascension weet wel degelijk hoe ze degelijke tot zelfs zeer sterke songs in elkaar moeten boksen (afsluiter “Vela dare” is exact wat ik van deze band had gehoopt te horen!), maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de band af en toe zichzelf lijkt te kopiëren of zelfs riffs recycleert. “Under ether” is zeker een degelijk album geworden, maar weet minder te beklijven dan eerder materiaal. Dat World Terror Committee dit album promoot als het beste wat de band ooit heeft geschreven, is helaas een loopje nemen met de waarheid.

CAS: 75/100

Ascension – Under ether (World Terror Committee 2018)
1. Garmonbozia
2. Ever Staring Eyes
3. Dreaming In Death
4. Ecclesia
5. Pulsating Nought
6. Thalassophobia
7. Stars To Dust
8. Vela Dare

Chaos Invocation – Reaping season, bloodshed beyond

Met bands als Acherontas, Ascension, Fides Inversa, Acrimonious en Inferno onder haar hoede kan je het Duitse World Terror Committee gerust als het Mekka voor occulte en/of orthodoxe black metal beschouwen. Misschien minder bekend dan de aangehaalde bands, maar daarom niet minder bemind, en toch al drie platen lang bij WTC gehuisvest, is het Duitse Chaos Invocation. Op debuutplaat “In bloodline with the snake” uit 2009 klonken onze oosterburen nog als het kleine broertje van Watain, maar met opvolger “Black mirror hours” uit 2013 wisten ze mijn zwartgeblakerde hart voorgoed te veroveren. Daarna bleef het echter verdacht stil rond de band totdat vorig jaar een eerste teken van leven verscheen middels de split met labelgenoten Thy Darkened Shade. De band rond A. (gitaar) en M. (zang) had zich lange tijd teruggetrokken in het repetitiehok om aldaar aan de blijkbaar moeilijke derde langspeler te werken. Ondertussen werden de troepen ook herschikt en treffen we nu drumheerser Gionata Potenti (deze man behoeft geen introductie meer) in de line-up aan die in zijn kielzog Darvaza- en Fides Inversa-collega Tumulash op basgitaar meebracht. De kwaliteit die op “Black mirror hours” te horen was, is gelukkig na al die tijd niet weggeëbd, wat bewijst dat Chaos Invocation nog steeds een duivelseskadron is om rekening mee te houden. De black metal wordt ter meerdere eer en glorie van de Gehoornde gebracht en is met een gezonde portie Dissection-melodie geïnfuseerd. Dat resulteert in pakkende songs zoals het catchy “Obsession is always the answer” en het creatieve “Menskindrums of doom” waarbij ritualistische en melodieuze passages hand-in-hand gaan. Is “Reaping season, bloodshed beyond” dan een herhalingsoefening van de vorige langspeler geworden? Niet helemaal, want de aandachtige luisteraar merkt toch op dat er iets meer progressieve elementen in de volwassen songstructuren geslopen zijn. De mannen van Chaos Invocation vertonen vakmanschap op gebied van songwriting waarbij er duidelijk oog is voor interessante bruggetjes en onverwachte wendingen. Tevens wordt er nog steeds geëxperimenteerd met cleane vocalen, een uitprobeersel dat echter niet altijd volledig in smaak valt bij ondergetekende. Zo zijn de cleane gezangen in “Blackmoon prayer” op het randje van tenenkrommend. Dit is echter een héél kleine smet op het blazoen van een voor de rest beresterke en overtuigende plaat.

JOKKE: 88/100

Chaos Invocation – Reaping season, bloodshed beyond (World Terror Committee 2018)
1. Where hearts shall not rest
2. Calling from Dudail
3. To fathom the bloodmist
4. Menskindrums of doom
5. Obsession is always the answer
6. The search of keys and gates
7. Blackmoon prayer
8. Luciferian terror chorale
9. Chaos invocation
10. Bloodshed beyond
11. Ajna assassins absolute

Evil Warriors – Fall from reality

De bandnaam Evil Warriors klinkt door haar heavy/thrash metal connotatie nu niet meteen als een band die ik wel zou kunnen smaken. Het was echter het feit dat Evil Warriors bestaat uit leden die ook actief zijn bij Antlers, I I en Bloody Vengeance dat mijn aandacht gewekt was. In Leipzig loopt er blijkbaar een groepje kameraden rond die in allerlei bands spelen (de reeds aangehaalde namen en Black Salvation, No Empathy en Vidargängr) waarvan dit Evil Warriors de oudste, nog steeds actieve entiteit is. Tien jaar na oprichting presenteert het trio ons haar tweede langspeler getiteld “Fall from reality” waarop met “Excess” en “Pillow of cold water” twee songs te horen zijn die ook op debuut “Expressions of endless dreams” uit 2011 prijkten. De plaat is gezegend met een hoes die lijkt op een plas kots waar je allerlei abstracte figuren in kan ontdekken. De muziek van Evil Wariors klinkt echter allesbehalve abstract. Integendeel, dit is zwartmetaal van de no-nonsense en rechttoe-rechtaan soort. Doorspekt met een gezonde dosis Zweedse elementen ragt het trio driekwartier lang dat het geen naam heeft waarbij vooral de snare van Exesor klinkt als een mitrailleursalvo. De gortdroge screams van zanger/gitarist Beast kunnen dan weer vanop honderd meter afstand de verf van je muren doen bladderen. In snelheidskrakers zoals opener “Fall from reality“, “Reincarnation” en “Mania and passion” staat de zweep strak gespannen, terwijl in de zeven minuten van “Idleness and doom” ademruimte wordt ingebouwd door het tempo even te laten zakken. Echter moet dat allemaal niet te lang duren bij deze kwaadaardige strijders, want het liefst gaan ze full speed ahead! Voor subtiliteiten is er hierdoor amper ruimte waardoor na verloop van tijd de snelle nummers onderling inwisselbaar worden, hoewel in de heerlijke afsluiter “All the stars” de basgitaar wel de nodige nuance weet te brengen dankzij de geslaagde mix van Tempel Of Disharmony. Old school snelheidsmaniakken zullen dit wel kunnen smaken. Verstand op nul en gaan!

JOKKE: 77/100

Evil Warriors – Fall from reality (War Anthem Records/Endless Chaos Records 2018)
1. Fall from reality
2. Excess
3. Pillow of cold water
4. Reincarnation
5. Idleness and doom
6. Mania and passion
7. Worthless wretch
8. All the stars

I I/Lihhamon – Miasmal coronation

Weldra stuurt het Duitse kwaliteitslabel Ván Records enkele van haar paradepaardjes onder de noemer “Astral maledictions tour 2017” de baan op. De IJslandse bands Sinmara en Almyrkvi vormen samen met het Canadese Sortilegia reeds een bijzonder sterke line-up, maar ook openingsact I I is een interessante band. De split die I I ofte Infernal Invocation samen met het eveneens uit Leipzig afkomstige Lihhamon de wereld inknalt, is mijn eerste kennismaking met de band, één die er meteen boenk op is. De gewelddadig klinkende blackened death metal knalt dankzij de mix en mastering van Temple Of Disharmony als een bazooka en laat geen spaander heel van de kerken en kapelletjes die de band op haar Europese trek zal passeren. De vier heren maken ook deel uit van acts als Antlers, Bloody Vengeance en Vidargängr maar het godslasterende kabaal dat ze met I I produceren, behoort toch tot hun meest extreme muzikale uitspattingen en dit met “Miasmal execration” als ultiem nekschot. Ook bij stadsgenoten Lihhamon gaat het er hondsbrutaal aan toe. We kenden dit trio al van hun “Doctrine” plaat die eerstdaags via Nuclear War Now! aan een tweede leven begint. Hun bestiale teringherrie gaat eerder de richting van een Conqueror of Revenge uit vooral door de agressieve drumstijl van drummaniak Avgvr. De drie songs die Lihhamon hier brengt, bevatten hoegenaamd geen frivole tierlantijntjes of fijngevoeligheden maar rammen zich buldozergewijs in je strot. De grinding riffs en afwisselende screams en diepe grunts vormen in samenspraak met de niet aflatende drumsalvo’s van “Inferno (Decimation doctrine)” een ware aanval op je zenuwen. De finale van “Chasma (Deathstrike coronation)” bevat sacrale zangpartijen en maakt een eind aan deze auditieve aanval. Geen muziek voor tere zieltjes.

JOKKE: 75/100 (I I: 80/100 – Lihhamon: 70/100)

I I/Lihhamon – Miasmal coronation (Ván Records 2017)
1. I I – Indoctrination of deaths command
2. I I – Weltenfresser
3. I I – Miasmal execration
4. I I – Vidargängr
5. Lihhamon – Zelot (Splendour of terror)
6. Lihhamon – Inferno (Decimation doctrine)
7. Lihhamon – Chasma (Deathstrike coronation)

(Dolch) – III – Songs of happiness, words of praise

Dezelfde stem die tijdens de meest recente Mayhem tour voorafgaand aan de show vroeg om geen foto’s te maken en de smartphones achterwege te houden, trapt de derde EP van het Duitse (Dolch) in gang met een dienstmededeling waarbij onder andere wordt meegegeven dat de zesde track van de plaat achterstevoren kan afgespeeld worden, tenminste als je een platenspeler hebt. Beetje vreemd om een album op dergelijke manier in gang te zetten, zeker voor een band waarbij atmosfeer en een serene sfeerschepping centraal staan. Daarna volgt een korte intro met pauken en trompetten – zoals de titel zonder rond de pot te draaien weergeeft – en kan het album met “The river” eindelijk tot de kern van de zaak komen. Gedurende acht minuten weten de dame en heer complete duisternis op te roepen met hun fuzzy zwartgeblakerde doom met een industrieel randje, die soms wel wat aan Urfaust verwant is. De titel van de plaat is behoorlijk “tongue in cheek” want een mens geraakt van het melancholische geluidlandschap dat gecreëerd wordt, in combinatie met de droevige vocalen en neerslachtige teksten, nu niet bepaald in een vrolijke mood. Maar dat is natuurlijk de doelstelling niet van het Duitse duo. “Siren” doet haar naam alle eer aan want het repetitieve karakter van de song en de bezwerende lokroep van de zangeres zuigen je mee de dieperik in. “Hydroxytryptamin baby I” is bedwelmend in al haar glorieuze tristesse. Niet moeilijk als je weet dat deze neurotransmitter (ook gekend als serotonine) een invloed heeft op het geheugen, stemming, zelfvertrouwen, slaap, emotie, seksuele activiteit en eetlust en een rol speelt bij de verwerking van pijnprikkels. Op kant B prijkt enkel het achttien minuten durende “100000 days” dat ook erg repetitief en hypnotiserend van opbouw is, maar al snel verzandt in één langgerekte noise-partij. In vergelijking met de eerste twee EP’s vallen de songs – eigenlijk dekt de term “compositie” beter de lading – nu een pak moeilijker onder de noemer “occult ambient rock” te catalogiseren en blijven ze eerlijk gezegd niet bepaald hangen omdat de catchiness van het oude werk simpelweg ontbreekt. Ook tijdens het recente optreden van de tour met King Dude en The Ruins Of Beverast bleek overduidelijk dat de oudere nummers het beter doen. Oh ja, die zesde track is niets meer dan wat applaus en kort gebrabbel dat ik nog niet weten ontcijferen heb.

JOKKE: 70/100

(Dolch) – III – Songs of happiness, words of praise (Ván Records 2017)
1. Opening speech
2. Intro mit Pauken und Trompeten
3. The river
4. Siren
5. Hydroxytryptamin baby I
6. Track six
7. 100000 days