duitsland

Evil Warriors – Fall from reality

De bandnaam Evil Warriors klinkt door haar heavy/thrash metal connotatie nu niet meteen als een band die ik wel zou kunnen smaken. Het was echter het feit dat Evil Warriors bestaat uit leden die ook actief zijn bij Antlers, I I en Bloody Vengeance dat mijn aandacht gewekt was. In Leipzig loopt er blijkbaar een groepje kameraden rond die in allerlei bands spelen (de reeds aangehaalde namen en Black Salvation, No Empathy en Vidargängr) waarvan dit Evil Warriors de oudste, nog steeds actieve entiteit is. Tien jaar na oprichting presenteert het trio ons haar tweede langspeler getiteld “Fall from reality” waarop met “Excess” en “Pillow of cold water” twee songs te horen zijn die ook op debuut “Expressions of endless dreams” uit 2011 prijkten. De plaat is gezegend met een hoes die lijkt op een plas kots waar je allerlei abstracte figuren in kan ontdekken. De muziek van Evil Wariors klinkt echter allesbehalve abstract. Integendeel, dit is zwartmetaal van de no-nonsense en rechttoe-rechtaan soort. Doorspekt met een gezonde dosis Zweedse elementen ragt het trio driekwartier lang dat het geen naam heeft waarbij vooral de snare van Exesor klinkt als een mitrailleursalvo. De gortdroge screams van zanger/gitarist Beast kunnen dan weer vanop honderd meter afstand de verf van je muren doen bladderen. In snelheidskrakers zoals opener “Fall from reality“, “Reincarnation” en “Mania and passion” staat de zweep strak gespannen, terwijl in de zeven minuten van “Idleness and doom” ademruimte wordt ingebouwd door het tempo even te laten zakken. Echter moet dat allemaal niet te lang duren bij deze kwaadaardige strijders, want het liefst gaan ze full speed ahead! Voor subtiliteiten is er hierdoor amper ruimte waardoor na verloop van tijd de snelle nummers onderling inwisselbaar worden, hoewel in de heerlijke afsluiter “All the stars” de basgitaar wel de nodige nuance weet te brengen dankzij de geslaagde mix van Tempel Of Disharmony. Old school snelheidsmaniakken zullen dit wel kunnen smaken. Verstand op nul en gaan!

JOKKE: 77/100

Evil Warriors – Fall from reality (War Anthem Records/Endless Chaos Records 2018)
1. Fall from reality
2. Excess
3. Pillow of cold water
4. Reincarnation
5. Idleness and doom
6. Mania and passion
7. Worthless wretch
8. All the stars

Advertenties

I I/Lihhamon – Miasmal coronation

Weldra stuurt het Duitse kwaliteitslabel Ván Records enkele van haar paradepaardjes onder de noemer “Astral maledictions tour 2017” de baan op. De IJslandse bands Sinmara en Almyrkvi vormen samen met het Canadese Sortilegia reeds een bijzonder sterke line-up, maar ook openingsact I I is een interessante band. De split die I I ofte Infernal Invocation samen met het eveneens uit Leipzig afkomstige Lihhamon de wereld inknalt, is mijn eerste kennismaking met de band, één die er meteen boenk op is. De gewelddadig klinkende blackened death metal knalt dankzij de mix en mastering van Temple Of Disharmony als een bazooka en laat geen spaander heel van de kerken en kapelletjes die de band op haar Europese trek zal passeren. De vier heren maken ook deel uit van acts als Antlers, Bloody Vengeance en Vidargängr maar het godslasterende kabaal dat ze met I I produceren, behoort toch tot hun meest extreme muzikale uitspattingen en dit met “Miasmal execration” als ultiem nekschot. Ook bij stadsgenoten Lihhamon gaat het er hondsbrutaal aan toe. We kenden dit trio al van hun “Doctrine” plaat die eerstdaags via Nuclear War Now! aan een tweede leven begint. Hun bestiale teringherrie gaat eerder de richting van een Conqueror of Revenge uit vooral door de agressieve drumstijl van drummaniak Avgvr. De drie songs die Lihhamon hier brengt, bevatten hoegenaamd geen frivole tierlantijntjes of fijngevoeligheden maar rammen zich buldozergewijs in je strot. De grinding riffs en afwisselende screams en diepe grunts vormen in samenspraak met de niet aflatende drumsalvo’s van “Inferno (Decimation doctrine)” een ware aanval op je zenuwen. De finale van “Chasma (Deathstrike coronation)” bevat sacrale zangpartijen en maakt een eind aan deze auditieve aanval. Geen muziek voor tere zieltjes.

JOKKE: 75/100 (I I: 80/100 – Lihhamon: 70/100)

I I/Lihhamon – Miasmal coronation (Ván Records 2017)
1. I I – Indoctrination of deaths command
2. I I – Weltenfresser
3. I I – Miasmal execration
4. I I – Vidargängr
5. Lihhamon – Zelot (Splendour of terror)
6. Lihhamon – Inferno (Decimation doctrine)
7. Lihhamon – Chasma (Deathstrike coronation)

(Dolch) – III – Songs of happiness, words of praise

Dezelfde stem die tijdens de meest recente Mayhem tour voorafgaand aan de show vroeg om geen foto’s te maken en de smartphones achterwege te houden, trapt de derde EP van het Duitse (Dolch) in gang met een dienstmededeling waarbij onder andere wordt meegegeven dat de zesde track van de plaat achterstevoren kan afgespeeld worden, tenminste als je een platenspeler hebt. Beetje vreemd om een album op dergelijke manier in gang te zetten, zeker voor een band waarbij atmosfeer en een serene sfeerschepping centraal staan. Daarna volgt een korte intro met pauken en trompetten – zoals de titel zonder rond de pot te draaien weergeeft – en kan het album met “The river” eindelijk tot de kern van de zaak komen. Gedurende acht minuten weten de dame en heer complete duisternis op te roepen met hun fuzzy zwartgeblakerde doom met een industrieel randje, die soms wel wat aan Urfaust verwant is. De titel van de plaat is behoorlijk “tongue in cheek” want een mens geraakt van het melancholische geluidlandschap dat gecreëerd wordt, in combinatie met de droevige vocalen en neerslachtige teksten, nu niet bepaald in een vrolijke mood. Maar dat is natuurlijk de doelstelling niet van het Duitse duo. “Siren” doet haar naam alle eer aan want het repetitieve karakter van de song en de bezwerende lokroep van de zangeres zuigen je mee de dieperik in. “Hydroxytryptamin baby I” is bedwelmend in al haar glorieuze tristesse. Niet moeilijk als je weet dat deze neurotransmitter (ook gekend als serotonine) een invloed heeft op het geheugen, stemming, zelfvertrouwen, slaap, emotie, seksuele activiteit en eetlust en een rol speelt bij de verwerking van pijnprikkels. Op kant B prijkt enkel het achttien minuten durende “100000 days” dat ook erg repetitief en hypnotiserend van opbouw is, maar al snel verzandt in één langgerekte noise-partij. In vergelijking met de eerste twee EP’s vallen de songs – eigenlijk dekt de term “compositie” beter de lading – nu een pak moeilijker onder de noemer “occult ambient rock” te catalogiseren en blijven ze eerlijk gezegd niet bepaald hangen omdat de catchiness van het oude werk simpelweg ontbreekt. Ook tijdens het recente optreden van de tour met King Dude en The Ruins Of Beverast bleek overduidelijk dat de oudere nummers het beter doen. Oh ja, die zesde track is niets meer dan wat applaus en kort gebrabbel dat ik nog niet weten ontcijferen heb.

JOKKE: 70/100

(Dolch) – III – Songs of happiness, words of praise (Ván Records 2017)
1. Opening speech
2. Intro mit Pauken und Trompeten
3. The river
4. Siren
5. Hydroxytryptamin baby I
6. Track six
7. 100000 days

Ultha/Paramnesia – Split

Zowel het Duitse Ultha als het Franse Paramnesia zijn graag geziene gasten hier bij Addergebroed. Ook tussen beide bands is de liefde wederzijds wat resulteerde in een split die echter heel wat voeten in de aarde heeft gehad. Na twee jaar is het eindelijk zo ver en ziet de samenwerking het levenslicht via een tripartiete waarbij elk label voor een andere fysieke drager instaat (Vendetta Records verzorgt de vinylversie, Tartarus brengt de cassette uit en Les Acteurs de l’Ombre staat in voor de CD). Wie beide bands volgt, weet dat ze de mosterd bij de USBM zijn gaan halen en traditiegetrouw niet op een minuutje speeltijd meer of minder kijken. Ook nu weer want hoewel elke band “slechts” één song aanlevert, klokt het geheel op net geen veertig minuten af. Een hele kluif dus en daar zijn we verdomd blij mee. De Duitsers sieren kant A en blijven zich release na release overtreffen, wat absoluut geen evidentie is gezien hun reeds geweldige laatste langspeler “Converging sins“. “The seventh sorrow” past met haar woeste black metal passages, pakkende riffs, lange blastfestijnen en atmosferische opbouw dan ook perfect in het verlengde van deze prachtplaat. Paramnesia tapt grotendeels uit hetzelfde vaatje, hoewel bij Ultha het gebruik van keyboards nog voor een extra – zij het subtiele – sfeervolle laag zorgt. Ondanks hun meer gestripte sound weten de Fransen echter minstens even diep tot je door te dringen met hun catharsis opwekkende black metal razernij en hysterisch schreeuwende uithalen. Toprelease van twee uitstekende ondergewaardeerde bands!

JOKKE: 85/100 (Ultha: 86/100 – Paramnesia: 84/100)

Ultha/Paramnesia – Split (Vendetta Records/Tartarus Records/Les Acteurs de l’Ombre 2017)
1. Ultha – The seventh sorrow
2. Paramnesia – VI

Sacroscum – Drugs & death

Drugs en dood gaan dikwijls hand in hand, ook bij het Duitse Sacroscum. Beide heren ejaculeren in DIY-stijl negen vuilbekkende songs vol haat, walging, dood en vernieling op hun eerste langspeler. J en SS hebben zich voor Sacroscum laten inspireren door oude helden als Darkthrone, Carpathian Forest, Discharge, Skitsystem en oude-Celtic Frost. Dat levert met andere woorden een explosieve cocktail van death metal en crust/punk met een goor zwart randje op.  De zes minuten van “Skin canvas” zijn dan weer doordrongen van de jaren ’80 speed en thrash metal riffs op zijn blekkies. De trage, zwaar ronkende bastonen van “Downwards spiral” zetten je even op het verkeerde been, want nadien breekt de hel weer los en verfraaien melodieuze gitaarlijnen deze afwisselende en dynamische song. Afsluiter “DCLXVI” is met haar negen minuten de langste song die we te horen krijgen en laat zien dat Sacroscum niet vies is om verrassende elementen als cleane zang en akoestische gitaren in hun extreme muziek in te bouwen. De titelsong is meer mid-temp van opzet maar voor de rest rocken de nummers als een tiet (“Vermin”), klinken ze opzwepend (“Waste, horror & degradation”) en ze slaan de boel in de vernieling (“Gutter.Moloch.God”). Geschikt spul voor een demolition party!

JOKKE: 81/100

Sacroscum – Drugs & death (Unholy Prophecies 2017)
1. Initium
2. Drugs & death
3. Autoerotic thanatophilia
4. Gutter.Moloch.God
5. Vermin
6. Waste, horror & degradation
7. Skin canvas
8. Downwards spiral
9. DCLXVI

Beltez – Exiled, punished…rejected

Beltez, opnieuw een nobele onbekende die mijn pad kruist. Blijkbaar ploetert dit kwintet al vijftien jaar rond in de Duitse black metal scene, zonder al te veel potten te breken. Na het uitpluizen van hun back catalogue vol middelmatige schwarzmetall verbaast me dat ook niet eerlijk gezegd. Maar toen ik een snippet hoorde van het nieuwe album “Exiled, punished…rejected” , werd mijn interesse toch getriggerd om eens even te gaan zitten en de plaat van dichterbij onder de loep te nemen. Op de vorige langspeler “Tod: Part 1” uit 2013 werd de dood in al haar facetten onderzocht en bezongen en dit concept wordt nu verder uitgewerkt aan de hand van het fantasyverhaal “God’s demon” van Wayne Barlowe. Ten opzichte van het oudere werk werden serieuze stappen voorwaarts gezet: zo klinken de high pitched vocalen van frontman M.P. een pak minder storend en meer afwisselend en musiceert de band ook een pak strakker, sneller en straffer. Het is ook de eerste keer dat de volledige line-up heeft deelgenomen aan het schrijfproces en dat is de plaat zeker ten goede gekomen. De epische mix van USBM en jaren ’90 Scandinavische black  – zoals ook landgenoten Ultha deze weten te brengen – klinkt nergens origineel of vernieuwend (moet ook niet) maar bevat voldoende vlijmscherpe riffs om de middelmatigheid te doorklieven en Beltez een trede hoger te plaatsen op de stairway to hell. Zo klinkt de opzwepende titeltrack wel verdomd lekker en doet ook de duistere, veertien minuten durende slotsong “Soulweaving” ons zwartgeblakerd hart sneller slaan. Tel daar nog de krachtige productie en het mooi ogende artwork van Benjamin Harff/Kodex Barbaricus bij op en we mogen Beltez feliciteren met hun knappe prestatie!

JOKKE: 80/100

Beltez – Exiled, punished…rejected (Bret Hard Records 2017)
1. Prelude
2. Adamantinarx
3. Repent and restless
4. Algol
5. Exiled, punished…rejected
6. Soulweaving

Thy Darkened Shade/Chaos Invocation – Saatet-Ta apep

“The Left Hand Path is no fun, the LHP endangers the life and happiness of millions. You must stop, we appeal to the fake bands of today. Stop the madness, there are better things in life. Moloch will devour you anyway!” Duidelijk statement van twee bands uit de W.T.C.-stal die de handen in mekaar hebben geslagen voor een split 7″ EP. Het betreft hier het Griekse Thy Darkened Shade en het Duitse Chaos Invocation. Die eerste brengen met “Cascade of Nun” een solide, melodieuze, mid-tempo occulte black metal song zoals we die voortdurend te horen krijgen van meerdere van hun labelgenoten. Niets op aan te merken, maar het blaast me ook niet omver. Ik keek vooral uit naar de B-kant waarop voor het eerst in vier jaar nieuw werk van Chaos Invocation te beluisteren valt. “Cave allegory of the great desert void” klinkt tegelijkertijd catchy en melodieus (en verraadt nog steeds een zekere voorliefde voor Dissection), maar ook vurig en bevat de nodige eb-en-vloed dynamiek en occulte koorzang, wat maakt dat er heel wat afwisseling in deze ene track vervat zit. De nieuwe langspeler zou niet lang meer op zich mogen laten wachten. Benieuwd!

JOKKE: 82/100

Thy Darkened Shade/Chaos Invocation – Saatet-Ta apep (World Terror Committee 2017)
1. Thy Darkened Shade – Cascade of Nun
2. Chaos Invocation – Cave allegory of the great desert void