grave miasma

Antiversum – Cosmos comedenti

In het pop- en rockcircus is het dikwijls de frontman/-vrouw die in de schijnwerpers staat en met alle aandacht gaat lopen. In het black metal-wereldje lopen er ook zo van die bands rond hoewel de afgelopen jaren steeds meer en meer anonieme entiteiten boven water kwamen waar de band belangrijker is dan de som van de individuen die er deel van uitmaken. Het Zwitserse Antiversum is zo’n band waarbij de identiteit van de leden een waar staatsgeheim is maar een gemeenschappelijke nihilistische kijk op het universum de gemende deler vormt. Vijf jaar na de oprichting in 2010 werd een eerste demo uitgebracht en nu is het tijd voor het volwaardige debuut getiteld “Cosmos comedenti“. Er prijken slechts vier songs op de tracklist die tezamen op achtendertig minuten speeltijd afklokken en waarin we een amalgaam aan kosmosvernietigende black, doom en death metal over ons heen gestuwd krijgen met links en rechts de nodige dissonante klanken. Hier geen doffe ellende zoals we bij soortgelijke bands wel al eens aantreffen, maar een vrij transparante mix waarin alle instrumenten duidelijk van mekaar te onderscheiden zijn. Haaks op de interessante muzikale audiomaalstroom staat echter een zaaddodende, saaie van galm voorziene grunt waarin geen greintje afwisseling te horen valt. Gelukkig zijn er voldoende lange instrumentale passages waar de zanger zijn klep houdt en je een pandoering geven. Wie een referentiekader wil: Irkallian Oracle, Kosmokrator en Grave Miasma.

JOKKE: 79/100

Antiversum – Cosmos comedenti (Invictus Productions 2017)
1. Antinova
2. Creatio e chao orta est
3. Cosmos comedenti
4. Nihil ad probandum

Advertenties

Teitanblood – Accursed skin

Hoewel de meeste mensen aan het uitbollen zijn, bestoken sommige labels ons vlak voor de jaarwende nog met uitstekende releases. Zo bereikt ons via het toonaangevende en gerenommeerde Norma Evangelium Diaboli label plots nieuw werk van het Spaanse Teitanblood. Hoewel “nieuw” niet helemaal de correcte verwoording is. Deze “Accursed skin” EP bevat met het titelnummer immers wel nagelnieuw werk, terwijl “Sanctified dysecdysis” reeds eerder op de “Woven black arteries” EP uit 2012 te bewonderen viel. En hoewel er dus enkele jaren tussen beide songs liggen, vond de band beide nummers op conceptueel gebied uitermate bij mekaar passen. Wie zich ooit al eens aan Teitanblood gewaagd heeft, zal schoorvoetend toegeven dat dit chaotische black/death-metal monster geen spek voor ieders extreme metal-bek is, zelfs als je best al wel wat gewend bent. Voor Teitanblood begrippen start “Accursed skin” nog vrij toegankelijk want het eerste deel van deze song – die overigens een kwartier van je leven in beslag neemt – begeeft zich in doomy regionen en laat zich van een meer atmosferische kant zien dan het dichtbemiste vervaarlijke en chaotische smoelwerk dat dit beest normaal vertoont (trouwens perfect weergegeven in het sinistere cover artwork). Verderop in de song ontspoort de band – zoals ze op haar best is – in een nietsontziende maalstroom aan inktzwarte krankzinnigheid met explosieve gitaarleads. Voor de ene je reinste teringherrie, voor de ander een climax op gebied van extreme zwartgalligheid. “Sanctified dysecdysis” is op alle vlakken de overtreffende trap van de psychotische elementen van de eerste track en vormt een terroristische aanslag op je gemoedstoestand. Ideaal muziekje om de zeemzoete kerstsfeer op je aanstaande familiefeestjes om zeep te helpen. Maak er meteen een playlist van met gelijkgestemde zielen als Irkallian Oracle, Katharsis, Vassafor of Grave Miasma.

JOKKE: 85/100

Teitanblood – Accursed skin (Norma Evangelium Diaboli 2016)
1. Accursed skin
2. Sanctified dysecdysis

Kosmokrator – First step towards supremacy

Met de veelbelovende demo “To the svmmit” wisten onze landgenoten Kosmokrator een deal met het gereputeerde Ván Records in de wacht te slepen. Na een heruitgave van die demo op CD en vinyl komt de vrij jonge band voor een tweede keer op de poorten van de hel beuken. “First step to supremacy” werd de nieuwe EP gedoopt en met een speeltijd van meer dan een half uur, wordt de luisteraar voldoende verwend. Wat meteen opvalt wanneer “Initiate decimation” op de luisteraar wordt los gelaten is de vooruitgang die werd geboekt op productioneel vlak. Hoewel de occulte en bestiale death metal van het vijftal nog steeds grimmig klinkt – zo hoort het ook bij deze vorm van doodsmetaal – is de sound toch een pak minder wazig en zompig wat de transparantie ten goede komt. De snaredrum klinkt nu misschien wat dunnetjes, maar dat zorgt er wel voor dat alle aanslagen duidelijk hoorbaar zijn in plaats van te verdrinken in een septisch opborrelende protput. Een ander opvallend nieuw element is het veelvuldig inzetten van cleane vocalen die voor een heroïsche noot (think Bölzer) en de nodige afwisseling zorgen met de diepe death growls. In “Kosmokratoras III – Mother whore” lijken we wel de één of andere duivelse hoogmis bij te wonen want het occulte en sacrale karakter spat middels de nodige kerkgezangen van deze song af. De disonnante gitaren en knuppelende drums dragen bij tot het verstikkende sfeertje dat deze EP uitademt maar daarnaast passeren ook erg pakkende en groots klinkende gitaarriffs (check hieronder het ge-wel-di-ge “Death worship“). “Myriad” is met haar dertien minuten de langste track van deze EP en laat een hybride vorm van groezelige doods-aanbidding en beklijvende doom horen alvorens uit te monden in donkere ambient/noise. Ongelofelijk hoeveel progressie het kwintet met deze EP heeft weten maken. Hoewel dit slechts een eerst stap richting heerschappij is, palmt Kosmokrator meteen de Belgische death metaltroon in. Wie Morbid Angel, Grave Miasma of Abyssal aanbidt, moet zich deze nieuwe EP van Komoskrator zo snel mogelijk aanschaffen! Fuck off and die!

JOKKE: 86/100

Kosmokrator – First step towards supremacy (Ván Records 2016)
1. Initiate decimation
2. Death worship
3. Kosmokratoras III – Mother whore
4. Myriad

Ellorsith/Mannveira – Split

Voor deze split hebben het voor mij onbekende Canadese (of is het Engels?) death metalgezelschap Ellorsith en het IJslandse Mannveira de handen in mekaar geslagen om zevenentwintig minuten sonisch geweld op tape vast te leggen, waarbij beide bands twee tracks voor hun rekening nemen. De Canadezen trekken het zaakje op gang met hun duistere, occult klinkende death metal, waarin bij momenten wat black metal franjes te bespeuren vallen. Dissonante gitaarpartijen en midtempo drumwerk kenmerken “Jerome I”, hoewel er naar het einde nog een spurtje getrokken wordt. “Jerome II” schiet dan weer meteen een pak sneller uit de startblokken met afwisselend bruut zagend en dissonant gitaarwerk, maar weet mij niet over de gehele lijn te overtuigen: de diepe grunts zijn vrij eentonig en voor mij mag dit soort doodsmetaal nog wel iets smeriger en orthodoxer uit de boxen knallen, zoals een Grave Miasma dat overtuigend weet te doen. En de inleidende samples brengen daar niet echt verandering in. Liefhebbers van de band kunnen gerust de eerder opgenomen EP “1959” ook eens opsnorren. De twee nummers die Mannveira ons brengt, liggen in het verlengde van de “Von er eitur” demo uit 2014. Nog steeds kan Mannveira tot op zekere hoogte als het kleine broertje van Svartidauði en Sinmara beschouwd worden, hoewel ze voor een meer directe en eerder rechtlijnige aanpak kiezen en het dissonante op een track als “I augum hans sá ég dauðann” wat naar de achtergrond verdwenen is. Het grotendeels midtempo “Óður til einskis” weet dan weer te verstikken en een beknellend gevoel op te wekken maar heeft ook oog voor de nodige melodie. Bandleider Illugi heeft ondertussen vier extra mankrachten gerekruteerd zodat ze tijdens hun aanstaande tour met Wormlust de buitenlandse podia onveilig kunnen maken. De bassist en beide gitaristen zijn weggeplukt bij stoner/sludge act Naught en drummer Orlygur knuppelt onder andere ook bij Naðra. Achter de studioknoppen zat D.G. ondertussen welbekend van Misþyrming, Naðra, Skáphe en Martröð. Persoonlijk ligt de black metal van Mannveira me iets beter dan de death metal van Ellorsith, maar dat zou voor jou natuurlijk best wel eens andersom kunnen zijn. Leuke split!

JOKKE: 77/100 (Ellorsith: 74/100 – Mannveira 80/100)

Ellorsith/Mannveira – Split (Dark Descent Records 2016)
1. Ellorsith – Jerome I
2. Ellorsith – Jerome II
3. Mannveira – I augum hans sá ég dauðann
4. Mannveira – Óður til einskis

Irkallian Oracle – Apollyon

Het Zweedse Irkallian Oracle speelt occulte death metal van de zwaarste en donkerste soort. Debuut “Grave ekstasis” uit 2013 klonk veelbelovend en de anonieme line-up droeg bij aan de mysterieuze nevel die rond deze band hangt. Typisch voorbeeld van een entiteit waarbij het collectief voorrang heeft op de individuen die er deel van uitmaken. Opvolger “Apollyon” gaat verder waar “Grave ekstasis” ophield en zoekt de extremen nog verder op. Middels loodzware doom/death riffs, voortdenderende donderdrums en diepe growls sleurt het gezelschap de luisteraar mee naar de meest bodemloze dieptes van ons onderbewustzijn. Qua thematiek wordt de zon als actieve bron van licht, voorspellingen en openbaringen bezongen, daar waar het debuut eerder geassocieerd werd met de maan. Doordat “Apollyon” (de Griekse naam voor Abaddon, het spirituele wezen dat in Christelijke apocalyptische theologie staat voor de vernieler) echter donkerder en duisterder klinkt dan haar voorganger lijkt dit misschien ironisch, maar het is niet omdat een album thematisch gezien over de zon handelt dat er geen sprake kan zijn van een gitzwart aura (neem bijvoorbeeld die laatste plaat van Secrets Of The Moon er nog maar eens bij). Het uitmuntende artwork van de Mexicaan David Herrerias, die onder andere ook reeds de laatste platen van Nightbringer en Akhlys visualiseerde, versterkt de bezongen thematiek. Het loont zeker de moeite om zijn occulte schilderijen eens op te zoeken, want dat zijn stuk voor stuk duivelse meesterwerkjes. De zes songs die “Apollyon” vormgeven zijn iets meer gefocust en gestructureerd dan op het debuut, waar de band nog wat zoekende was naar de juiste formule. Met een gemiddelde speelduur van acht minuten zijn de nummers weliswaar nog lang maar toch iets compacter geworden. Dat is echter zonder rekening te houden met afsluiter “At the graveyard of gods”, want met deze kolossale track krijgen we een finaal pak rammel van ruim twintig minuten toegediend, waarbij de laatste acht minuten weliswaar uit onheilspellende ambient en drone opgetrokken zijn. De productie mag dan misschien ietwat aan de doffe kant zijn, maar laat dit de pret absoluut niet drukken, want deze sound past deze vorm van onheilspellend doodsmetaal als gegoten en staat mijlenver verwijderd van alle techneuten- en ingenieurs-death metal. Deze plaat past in de categorie “zwaar – zwaarder – zwaarst” onder de laatste noemer waar zich ook collega’s Grave Miasma, Antediluvian en Adversarial bevinden. De Conan van de death metal als het ware.

JOKKE: 85/100

Irkallian Oracle – Apollyon (Nuclear War Now Productions 2016)
1. Reflections
2. Conjuring the expulsed
3. Sol
4. Elemental crucifixion
5. Apollyonic enstasis
6. At the graveyard of gods

Desolate Shrine – The heart of the netherworld

Als we een spelletje “associaties leggen” spelen, denk ik bij Finland in de eerste plaats aan de Kerstman, het noorderlicht, Nokia, persoonsnamen met elvendertig opeenvolgende klinkers en op muzikaal gebied aan reflux opwekkende hoempapa-metal of Darkthrone worshipping black metal. Kwaliteitsvolle  death metal popt niet meteen in mijn gedachten op. Toch bewijst Desolate Shrine dat er wel degelijk interessante doodseskaders rondlopen in het land van de duizend meren. “The heart of the netherworld” is reeds de derde langspeler van dit Finse trio en sluit perfect aan bij de illustere voorgangers. Beukende en raggende death metal, waarbij de nodige ruime voor atmosfeer voorzien wordt, is wat je mag verwachten van Desolate Shrine. LL opereert als het muzikale brein en laat zich door twee zangers bijstaan (RS en ML) waarbij de ene excelleert in diepe doodsrochels en de andere meer black metal getinte vocalen uit zijn stembanden tovert wat in perfect duetjes resulteert! In de woeste herrie valt laaggestemd Zweeds zaaggeluid te ontdekken zonder dat dit de bovenhand neemt en er passeren regelmatig mooie melodieuze solo’s (onder andere aan het einde van “Black fires of god”). De speelduur van de songs (gaande van zes tot veertien minuten) doet vermoeden dat er hier meer te beleven valt dan louter death metal. Er wordt regelmatig gas teruggenomen waarbij de doom-regionen opgezocht worden. “Desolate shrine” met zijn distorted baslijnen, maar vooral het met piano opgesmukte en atmosferische “We dawn anew” en de kolossale titeltrack zijn hier schoolvoorbeelden van. Komt de dynamiek alleen maar ten goede! In “Death in you” rollen de dubbele bassdrums als een tank over het slagveld en neemt de band geen genoegen met overlevenden of krijgsgevangenen. Iedereen moet eraan! De productie van “The heart of the netherworld” staat bovendien als een huis en maakt het een uur lang genieten! Als Bölzer, Dead Congregation, Grave Miasma, Malthusian, Necros Christos en Sonne Adam je bloedgeil maken, dan zal Desolate Shrine je hoofd ook wel op hol kunnen brengen. Na Devouring Star de tweede Finse klassebak die recent een greep doet naar de titel van “beste extreme metalact” van Finland, hoewel we de grinders van Rotten Sound ook niet mogen vergeten natuurlijk.

JOKKE: 84/100

Desolate shrine – The heart of the netherworld (Dark Descent records 2015)
1. For the devil and his angels
2. Black fires of god
3. Desolate shrine
4. Death in you
5. We dawn anew
6. Leviathan
7. The heart of the netherworld

Grave Miasma – Odori sepulcrorum

Dierlijk. Dat is het gevoel wat ik heb bij het aanhoren van de oerklanken die Grave Miasma uitbraakt. Dat was zo op hun voorgaande mini albums, en dus ook op hun pas verschenen debuut “Odori sepulcrorum”. Deze Engelsen worden terecht de hemel in geprezen door de meest onderste regionen der helkrochten. De tonnen overgeproduceerde en afgelikte hedendaagse death metal zet een tegenbeweging in de gang die terug ijvert voor hoe het vroeger allemaal klonk. Elke vorm van progressie wordt de kop ingedrukt en daar waar bands als Autopsy hun sfeer werd bepaald door een gebrek aan kunde en centen, neemt ook Grave Miasma je terug naar de begindagen van de extreme metal. Veel verb, doffe rochelende zang en primitieve riffs domineren “Odori sepulcrorum”. Je weet wel, de stijl die Incantation introduceerde in de vroeger jaren negentig en middels -ig keer werd gekopieerd. Maar wat maakt deze jonge snaken speciaal? Want iedere gitarist die enkele maanden speelt, kan mee met dit soort herrie. Grave Miasma onderscheidt zich door een enorme duistere sfeer neer te zetten, die wellicht heel wat black metaladepten zal aanspreken. De teksten, de digipack en ook hun live performance stralen puur occultisme uit. Combineer dit met de juiste keuze aan riffs en je hebt een knap werkje neergezet. Sepulchral Voice heeft altijd het talent gehad om het neusje van de zalm (of de snoet van het zwijn, als je wilt) van dit soort muziek uit te brengen. Grave Miasma is geen uitzondering hierin.

FLP: 81/100

Grave Miasma – Odori sepulcrorum (Sepulchral Voice 2013)
1. Death’s meditative trance
2. Ascension eye
3. Ovation to a thousand lost reveries
4. έσχατος
5. Odoratus sepulcrorum
6. Interlude
7. Seven coils
8. Ossuary