ijsland

Vonlaus – Vonlaus

IJsland op je paspoort hebben staan als black metal muzikant, geldt dezer dagen bijna als een Beschermde Geografische Aanduiding die een kwaliteitsproduct aan een specifieke regio van oorsprong linkt. De nieuwe bands blijven maar uit de donkerste krochten van het geïsoleerde eiland naar boven kruipen. Natuurlijk kunnen niet alle nieuwkomers meteen de status van een Sinmara, Misþyrming of Svartidauði bereiken. Zo ook Vonlaus waarover – behalve het land van herkomst – niets gekend is. De eerste drie tracks die met de mensheid gedeeld worden, en binnenkort door Vánagandr en Mystískaos op cassette uitgebracht zullen worden, laten ruwe black metal horen waarbij een voorname rol is weggelegd voor een snerpende lead gitaar. Hierdoor kan de band als het kleine broertje van Naðra gelabeld worden. “Vistaránauð ” is mid-tempo en slepend van opzet, “Mein” bevat een zekere rock-vibe en ook in “Í blindbyl ótta og haturs” stijgt het tempo niet zienderogen tot aan de derde minuut, maar krijgen we wel pakkende riffs en melodieën te horen. De zanger weet met zijn veelzijdige keelklanken in elk geval wel al voldoende te imponeren en ook de productie waarin alle instrumenten duidelijk hoorbaar zijn, is een dikke plus. Vonlaus laat met haar self-titled demo een goede eerste indruk na, die veelbelovend klinkt voor de toekomst.

JOKKE: 75/100

Vonlaus – Vonlaus (Vánagandr & Mystískaos 2018)
1. Vistaránauð
2. Mein
3. Í blindbyl ótta og haturs

Advertenties

Óreiða – Demó II

IJslandse black metal bands…ze waren legio in 2016 en 2017. En met nieuw werk in de pijplijn van o.a. Sinmara, Svartidauði en Misþyrming zal er volgend jaar ook een zwaar offensief ingezet worden uit het geïsoleerde land. Eén van de acts die momenteel nog vanuit de allerdiepste krochten van de IJslandse undergroundscene opereert is het anonieme gezelschap Óreiða; tevens een label waaraan ook andere duistere spelers zoals Ónefnt, Grimmd, Skjálfti en Bömmer verbonden zijn. Óreiða heeft al een eerste demo en een split op haar naam staan en laat nu een tweede demo op de mensheid los (voorlopig nog in eigen beheer maar Signal Rex zal zich hoogstwaarschijnlijk wel over de fysieke release ontfermen). “Demó II” bevat slechts één song, maar die klokt wel op net geen twintig minuten af. Op zich is de rauwe, repetitieve trance die op de split met Holocausto Em Chamas gebracht werd nog steeds aanwezig in deze monsterlijke compositie, maar haar impact weet een pak minder door te dringen en daar is voornamelijk de productie debet aan. De gitaarsound is snerpender geworden waardoor de drums het erg moeilijk hebben om doorheen deze dikke bedwelmende gitaarlaag te snijden en ook naar de vocalen is het op zoek gaan met een stethoscoop. Het is waarschijnlijk de bedoeling van Óreiða om één coherente geluidsmassa te produceren waarbij alle instrumenten en zang samensmelten tot één niet aflatend geheel, maar op twintig minuten speeltijd mocht er toch wel iets meer afwisseling gebracht worden, want dit gaat al snel vervelen. Na elf minuten maakt de black metal razernij plaats voor allerlei onheilspellende ambient en noise klanken die je tot aan het einde van de track de kast opjagen. Grote teleurstelling vergeleken met het “Blindur“-nummer dat eerder dit jaar op de split-release verscheen.

JOKKE: 65/100

Óreiða – Demó II (Eigen Beheer 2018)
1. Hvað sem eftir af mér er

Auðn – Farvegir fyrndar

Als je in het geïsoleerde IJsland opgroeit en op een bepaald moment besluit black metal te spelen in één van de vele bands die het mysterieuze land rijk is, kan het haast niet anders dan dat de invloed van haar grimmige klimaat en ruwe landschappen haar weg vindt in de muziek. Eén van de bands die hier in uitblinkt is Auðn, een kwintet dat een buitenbeentje vormt in een scene die gedomineerd wordt door de veelal dissonantie-aanbiddende black metal hordes. Auðn klinkt, net als Dynfari waarmee enkele leden gedeeld worden, een heel pak melodieuzer dan vele van haar scenegenoten en legt de nadruk op atmosfeer in plaats van een verstikkende wall of sound. Het self titled debuut uit 2014 liet al veelbelovende nummers horen maar op het nagelnieuwe “Farvegir fyrndar” (IJslands voor “oude rivierbeddingen”) tilt Auðn haar muzikale vakmanschap naar een hoger niveau. De ongereptheid van de IJslandse natuurlandschappen doemt meteen op als we de met subtiele folkinvloeden doordrenkte melodieën van opener “Veröld hulin” horen, maar tegelijk wordt ook duidelijk dat de band ijziger te werk gaat in de black metal orkanen die ontketend worden eens de gitaarriffs zich tot een donkere wolkenmassa hebben opgestapeld. “Prísund” en “Blóðrauð sól” zijn de grimmigste nummers op de plaat en leunen het meest richting ouwe getrouwe Noorse black. De songs zijn alles behalve eenzijdig en tonen, net zoals de grilligheid van moeder natuur, verschillende gezichten. Zo wordt een black metal tsunami ontketend aan het begin van “Lifvana jörð” om verderop in de song rustigere wateren te verkennen. “Ljósaslæður” belichaamt de albumtitel het best en combineert meanderende ingetogen passages met een waterval aan furie. “Skuggar” valt positief op door haar kippenvel opwekkende gitaarleads evenals het afsluitende “Í hálmstráið held” waarin je een weids panorama aan klanken voorgeschoteld krijgt waarbij het haast lijkt alsof je bovenop een fjord van het machtige uitzicht geniet. Naast de adoratie voor de overweldigende schoon- en ruwheid van hun thuisland komen ook thema’s als depressie en verlies van dierbaren aan bod en dat horen we onder meer terug in de emotionele vocale uithalen van zanger Hjalti Sveinsson en de weemoedige klanken van het acht minuten durende “Haldreipi hugans“. Auðn levert met “Farvegir fyrndar” een plaat af die over de gehele lijn weet te imponeren, mede dankzij de heldere maar krachtige productie. Bon, ik ga naar IJsland volgend jaar!

JOKKE: 90/100

Auðn – Farvegir fyrndar (Season of Mist 2017)
1. Veröld hulin
2. Lífvana jörð
3. Haldreipi hugans
4. Prísund
5. Ljósaslæður
6. Blóðrauð sól
7. Eilífar nætur
8. Skuggar
9. Í hálmstráið held

Svartidauði – Depleted pathways

Flesh cathedral” – debuutplaat van het IJslandse Svartidauði – zette de internationale black metal scene in 2012 op haar kop. In het kielzog van dit vierkoppig monster schoten de vele volgers als geisers uit de incestueuze ondergrond naar boven. Ondertussen zijn we vijf jaar verder en wordt het toch stilaan tijd voor die langverwachte opvolger hoor jongens! Om het wachten echter dragelijker te maken besloot de band – recent gereduceerd tot een trio na het vertrek van gitarist Nökkvi – om de tijd te doden met een derde EP op rij. Doordat Svartidauði voor de eerste keer sinds haar debuut geen gebruik maakte van de Emissary Studio’s, maar ging opnemen in de Gryfjan Studio van Misþyrming’s D.G. krijgen we toch een lichtelijk ander geluid te horen. Beide songs klinken immers wat ieler, luchtiger en minder zwaar dan in het verleden. Denk nu niet dat deze IJslanders plots liefelijke liedjes zijn gaan pennen, maar het geheel komt toch minder overrompelend over nu. De dissonante gitaarpartijen zijn gelukkig dan weer wel nog overvloedig aanwezig zo getuige onder andere de knoert van een dissonante hypnotiserende en repetitieve riff waarrond “Erultation” is opgebouwd. Hoewel de drie EP’s zeker hun bestaansrecht hebben, weten deze songs me toch niet zó hard omver te blazen als het debuut. Benieuwd wat de tweede langspeler gaat geven!

JOKKE: 78/100

Svartidauði – Depleted pathways (Ván Records 2017)
1. Depleted pathways
2. Erultation

Óreiða/Holocausto Em Chamas – Split

Onbekend maakt onbemind. Óreiða zal voor velen nog een onontgonnen parel uit de IJslandse black metal scene zijn hoewel het mysterieuze gezelschap al een veelbelovende demo op haar conto heeft staan. Harvest of Death, een subdivisie van Signal Rex, biedt ons via een split met het Portugese Holocausto Em Chamas een nieuw nummer aan waar ik al likkebaardend op kan losgaan. “Blindur” staat voor tien minuten overdonderende en beklijvende IJslandse black metal die ik dit jaar zelden beklemmender en verstikkender heb gehoord. Repetitief blastende drums vormen nagenoeg volcontinu de ruggengraat van dit monster waar groots klinkende post-rockgitaren in extase doorheen klieven en ijselijke screams een extra dimensie aan toevoegen. Aan de B-kant van deze 10″ mag het nieuwe Holocausto Em Chamas laten horen wat ze in haar mars heeft. Spijtig genoeg is dat rauwe en gure dertien-in-een-dozijn klinkende kelderblack waar ik het noch warm noch koud van krijg en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Toch is deze split de aanschaf waard om de waanzin van Óreiða in eindeloze repeat te kunnen ondergaan.    

JOKKE: 75/100 (Óreiða: 90/100 – Holocausto Em Chamas: 60/100)

Óreiða/Holocausto Em Chamas – Split (Harvest Of Death/Signal Rex 2017)
1. Óreiða – Blindur
2. Holocausto Em Chamas – I
3. Holocausto Em Chamas – II
4. Holocausto Em Chamas – III

Nornahetta – Synesthetic pareidolia

Voor de meest obscure bands die er in de IJslandse scene ronddolen (Endalok, Óreiða), moet je bij het Portugese Signal Rex label zijn. Zij brengen de nieuwe (ondertussen reeds vijfde) EP uit van het anonieme duo Nornahetta. “Synesthetic pareidolia” is het kleinood getiteld en bevat één song die wel zestien minuten in beslag neemt. Bij Nornahetta staat “improvisatie” centraal en het statement “No rehearsal / No writing / Only death” maakt duidelijk wat we kunnen verwachten: rauwe, lelijke underground black metal die piept en kraakt en de geest van het genre perfect weet te capteren. Ten opzichte van het ouder werk ligt het tempo wat lager en het psychedelisch bezwerend karakter wat hoger. Het is dan ook de eerste keer dat Nornahetta ons zo’n lange “song” voorschotelt. We zijn net niet halfweg als het plots opduikende enerverende gitaarwerk ons aan het Duitse Katharsis doet denken. Na een kwartier herrie mondt “Synesthetic pareidolia” uiteindelijk uit in donkere noise. Wie dit wel kan smaken en de oude EP’s in één keer aan zijn of haar collectie wil toevoegen, kan het best op zoek gaan naar “The psilocybin tapes“-verzamelaar die alle vijftien songs bevat. Enkel voor de liefhebbers van écht underground spul.

JOKKE: 75/100

Nornahetta – Synesthetic pareidolia (Signal Rex 2017)
1. Synesthetic pareidolia

Sinmara – Within the weaves of infinity

De heilige drievuldigheid op gebied van IJslandse black heeft haar onderdak bij het Noorse Terratur Posssessions. Het zwarte, dissonante monster Svartidauði brak het ijs en in haar kielzog volgden onder andere het onvolprezen Misþyrming en het (onterecht) soms als kleine broertje van die eerste afgeschilderde Sinmara, waarbij de laatste twee onlangs nog de handen in mekaar sloegen voor een uitstekende split. Buiten het feit dat Svartidauði en Sinmara gitarist Þórir Garðarsson als gemene deler hebben, vallen er nog amper gelijkenissen te trekken tussen beide bands, zeker wat betreft het nieuwe werk. Daar waar debuut “Aphotic womb” eveneens uit de nodige dissonantie opgetrokken was, is er op de nieuwe EP “Within the weaves of infinity” veel meer ruimte voor harmonie en melodie. Natuurlijk beuken de riffs nog steeds als torenhoge golven tegen de kustlijn, maar doorheen die orkaan aan woestenij, breken epische en majestueuze gitaarpartijen meermaals het wolkendek open – telkens met de nodige portie kippenvel als resultaat en het in de moedertaal gezongen “Ormsunga” als hoogste punt van extase. Ik smaak deze ge(s)laagde ontwikkeling wel. Meesterdrummer Bjarni Einarsson ( Slidhr, Wormlust) stuwt de kolkende herrie ongekende hoogtes in en brulboei Ólafur Guðjónsson voorziet de muziek van gepaste intense vocalen. De drie in-mekaar-over-vloeiende songs mogen dan slechts een kleine twintig minuten duren, toch ben ik erg in mijn nopjes met deze EP. “Within the weaves of infinity” ziet op 24 augustus samen met enkele andere lekkernijen het levenslicht als deel van een nieuw offensief dat Terratur Possessions inzet. Hou nog maar een stukje vakantiegeld opzij, want het gaat weer de moeite zijn!

JOKKE: 89/100

Sinmara – Within the weaves of infinity (Terratur Possessions 2017)
1. Within the weaves of infinity
2. Ormsunga
3. Nine halls