incantation

Qrixkuor – Three devils dance

Bij een spelletje Scrabble zou het leggen van het woord “qrixkuor” een hoge score opleveren. Toegegeven, je zal Google erbij moeten halen om het woord te verduidelijken aan je medespelers want de kans is groot dat ze denken dat je hen in het ootje probeert te nemen met één of ander verzonnen woord. “Qrixkuor” is echter de naam van een vogel, ontleend aan een boek van de Engelse magiër, occultist, schrijver en dichter Kenneth Grant, leerling van Aleister Crowley en stichter van de “Typhonian Ordo Templi Orientis“. Ideale naam ook voor een occulte death metalband, moeten de individuen R., M., A. en S. in 2011 gedacht hebben. En alzo geschiedde! Er werden twee demo’s uitgebracht, maar het is met de nieuwe EP “Three devils dance” dat het Engelse kwartet pas echt potten zal breken. Hoewel er slechts drie songs op de tracklist prijken, klokt het zaakje wel op achtendertig minuten af. Geen hapklare brok luistermuziek om tijdens de afwas te beluisteren dus! Integendeel: hier moet je even voor gaan zitten want deze woeste draaikolk van dissonante, multi-gelaagde gitaarriffs, drukke drumroffels, intergalactische solo’s en diepe growls vormt een moeilijk verteerbaar geheel. Voor de doorsnee popmuziek liefhebber staat de muzikale output van Qrixkuor synoniem voor teringherrie, maar fans van Irkallian Oracle of Antediluvian die over een getraind paar oren beschikken zullen in dit sonisch surrealisme en in-reverb-gedrenkte chaos opmerken dat het viertal wel weet wat de voor- en achterkant van hun instrument is. Zowel gitarist/componist S., als bassist R. en drummer M. zijn academisch geschoolde muzikanten en S. voegt daar ook nog een master in het componeren van muziek voor films en televisie aan toe. Vandaar het cinematografisch karakter van de muziek waarbij de structuur en spanningsopbouw veel weg hebben van een film soundtrack – wel geen romantische komedie in dit geval. Doorheen de maalstroom aan onpeilbare en ondoorgrondelijke death metal zitten interludes verweven die geschapen werden middels Tibetaanse bekkens, gongs, drums, menselijke en dierlijke beenderen, stemmen en natuurlijke geluiden. Kortom: van dit plaatje is werk gemaakt. Eindelijk eens een vette release in mijn platenkast onder de letter “Q”!

JOKKE: 83/100

Qrixkuor – Three devils dance (Invictus Productions 2016)
1. Serpent’s mirror
2. Crypt of illusions bane
3. The divine architect

Advertenties

Grave Miasma – Endless pilgrimage

Het zijn bands zoals het Engelse Grave Miasma (oorspronkelijk als Goat Molestör opererend) die er nog in slagen om mijn oude death metal hart sneller te doen kloppen. Dat ik weinig kan met die hedendaagse techneuten bands zal de trouwe lezer van deze blog ondertussen wel al in het snuitje hebben. “Dood”, “duisternis”, “occultisme” en “old school” zijn de termen die ik link aan uitstekende death metal. Wat dat betreft zitten de vier Britten en ik alvast op dezelfde lijn. Naar aloude traditie zijn er heel wat Febreze-machientjes nodig om de stinkende en rottende wasem, die de vijf songs tellende nieuwe EP “Endless pilgrimage” verspreidt, uit je gordijnen te krijgen. Hun interesse in archaïsche rituelen en het ceremonieel prijzen van de dood komt tot uiting in de sitarklanken van het mysterieus getitelde “Yama transforms to the afterlife” waarin hindoeïstische doodrituelen bezongen worden (de Canvas meerwaardezoeker die meer van dit soort rituelen wil weten, raad ik aan het Slovaakse Death Karma eens uit te checken). Ook de andere songs worden ter meerdere eer en glorie van Shiva op de luisteraar afgevuurd. De grafdelvende muzikanten spelen de ziel uit hun in-staat-van-ontbinding-wezende lijf. De ene moment razende knokenvermorzelende en vleesverhakkende herrie producerend (“Glorification of the impure“), de andere moment traag via de onderbuik je ingewanden overhoop halend (“Utterance of the foulest spirit“) en daartussen nog schedelsplijtende solo’s op je afvurend. Grave Miasma is het ideale orkestje om een begrafenissfeertje in de kortste keren om te zetten in een mensonterende orgie. En hoewel de sound iets bijgeschaafd is ten opzichte van de misselijkmakende (positief bedoeld in dit geval) langspeler “Odori sepulcrorum“, staat dit nog steeds mijlenver verwijderd van Disney death metal. Met drieëndertig minuten speeltijd, krijg je met deze EP trouwens absoluut waar voor je geld! Het op bijna negen minuten afklokkende triomfantelijk opbouwende”Full moon dawn” alleen al is de moeite om deze EP aan te schaffen. Voer voor Incantation death worshippers.

JOKKE: 89/100

Grave Miasma – Endless pilgrimage (Sepulchral Voice Records/Profound Lore 2016)
1. Yama transforms to the afterlife
2. Utterance of the foulest spirit
3. Purgative circumvolution
4. Glorification of the impure
5. Full moon dawn

Vader – Tibi et igni

De nieuwe Vader is de eerste death metal plaat waar ik mijn zegje over doe op Addergebroed. Het genre kan mij al jaren niet meer boeien met al die overgeproduceerde hypersnelle en technische orkestjes, waarbij vingervlug spel en showcase van talent primeert over het schrijven van goede songs. Geef mij dan maar de “gouwe ouwe” bands genre Obituary, Napalm Death, Incantation, Bolt Thrower, Immolation of oude Morbid Angel. Wie natuurlijk niet in dit rijtje mag ontbreken is het Poolse death metal vlaggenschip Vader. Welke muzikanten onze goede vriend Peter op deze elfde full length rond zich verzameld heeft, volg ik al lang niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Hoewel de andere bandleden wel degelijk deelnemen aan het schrijfproces, hoor je daar niet veel van terug want deze plaat klinkt weer op en top zoals Vader al meer dan 20 jaar klinkt. Bij het aanhoren van openingstrack “Go to hell” lijkt het eerst nog alsof ze de Dimmu Borgir toer opgaan met een majestueuze klassieke intro, maar dan steekt plots een eerste monsterlijke death/trash riff de kop op. Er is geen ontkomen meer aan! Normaal luchtdrum ik erop los, maar bij Vader haal ik mijn luchtgitaar opnieuw van onder het stof. Wat is dit heerlijk opzwepend! Op “Triumph of death” kan je simpelweg niet stil blijven zitten. Rammen en het refrein luidkeels meebrullen is de boodschap. Peter hanteert nog steeds een vrij verstaanbare ruige stem in plaats van een ultradiepe grafputrochel. Op “Hexenkessel” wisselen donderende basdrums af met blast drumwerk en meer hakkende trashpassages. Enkele symfonische toetsen (“The eye of the abyss”, “Hexenkessel”) of technischere stukken zorgen ervoor dat er genoeg afwisseling te horen is en dat de plaat nergens inkakt. Wat me verder opvalt is dat het niveau van de gitaarsolo’s er wel op vooruit is gegaan: meer melodie en minder gescheur. Na al die jaren is Vader het kunstje nog steeds niet verleerd: puur vakmanschap!

JOKKE: 88/100

Vader – Tibi et igni (Nuclear Blast 2014)

1. Go to hell
2. Where angels weep
3. Armada on fire
4. Triumph of death
5. Hexenkessel
6. Abandon all hope
7. Worms of eden
8. The eye of the abyss
9. The light reaper
10. The end

Grave Miasma – Odori sepulcrorum

Dierlijk. Dat is het gevoel wat ik heb bij het aanhoren van de oerklanken die Grave Miasma uitbraakt. Dat was zo op hun voorgaande mini albums, en dus ook op hun pas verschenen debuut “Odori sepulcrorum”. Deze Engelsen worden terecht de hemel in geprezen door de meest onderste regionen der helkrochten. De tonnen overgeproduceerde en afgelikte hedendaagse death metal zet een tegenbeweging in de gang die terug ijvert voor hoe het vroeger allemaal klonk. Elke vorm van progressie wordt de kop ingedrukt en daar waar bands als Autopsy hun sfeer werd bepaald door een gebrek aan kunde en centen, neemt ook Grave Miasma je terug naar de begindagen van de extreme metal. Veel verb, doffe rochelende zang en primitieve riffs domineren “Odori sepulcrorum”. Je weet wel, de stijl die Incantation introduceerde in de vroeger jaren negentig en middels -ig keer werd gekopieerd. Maar wat maakt deze jonge snaken speciaal? Want iedere gitarist die enkele maanden speelt, kan mee met dit soort herrie. Grave Miasma onderscheidt zich door een enorme duistere sfeer neer te zetten, die wellicht heel wat black metaladepten zal aanspreken. De teksten, de digipack en ook hun live performance stralen puur occultisme uit. Combineer dit met de juiste keuze aan riffs en je hebt een knap werkje neergezet. Sepulchral Voice heeft altijd het talent gehad om het neusje van de zalm (of de snoet van het zwijn, als je wilt) van dit soort muziek uit te brengen. Grave Miasma is geen uitzondering hierin.

FLP: 81/100

Grave Miasma – Odori sepulcrorum (Sepulchral Voice 2013)
1. Death’s meditative trance
2. Ascension eye
3. Ovation to a thousand lost reveries
4. έσχατος
5. Odoratus sepulcrorum
6. Interlude
7. Seven coils
8. Ossuary

Incantation – Vanquish in vengeance

De heren van Incantation zijn zoals kakkerlakken; niet kapot te krijgen! Bij het schrijven betrap ik me op enige gefronste wenkbrauwen, doordat er zes jaar zit tussen “Vanquish in vengeance” en zijn voorganger. Het lijkt helemaal niet zo lang geleden. Nog even pinken met de ogen daar de eerste demo uitgegeven is in 1990 – We hebben hier te maken met een monument! Maar dat is een algemeen gegeven, net zoals iedereen op voorhand al weet hoe “Vanquish in vengeance” klinkt. Incantation staat voor roestige vastigheid en hun oer death metal is onverwoestbaar. Doffe gitaren, lompe hakritmes en rochelende vocalen vormen al jaren de basisingrediënten voor America’s Finests. Daar waar vele death metalbands toch wat vernieuwing in hun oevre (proberen te) proppen, blijft Incantation bij het oude. Punt. Misschien wordt het tempo niet iets meer naar beneden getrokken zoals in “Transcend into absolute dissolution” en de elf minuten durende hekkensluiter “Legion of dis”. Incantations stoffige sound wordt wel erg goed uitgewerkt dit maal. De heer Dan Swanö laat het goedje loodzwaar en loepzuiver klinken! Misschien wel de beste Incantation productie ooit. Allemaal goed en wel, maar is “Vanquish in vengeance” nu een aangenaam oorsausje? Ja, natuurlijk! Incantation bedient zich dan steeds van hetzelfde recept, maar een toprestaurant behoudt ook graag zijn sterren. Incantation kan als geen ander een sinistere sfeer scheppen en hun death metal ranzig laten klinken, waar andere bands liefst zo bruut mogelijk erop los rammen. Omarm de primitieve energie van Incantation!

fLP: 77/100

Incantation – Vanquish in vengeance (Listenable 2012)
1. Invoked infinity
2. Ascend into the eternal
3. Progeny of tyranny
4. Transcend into absolute dissolution
5. Haruspex
6. Vanquish in vengeance
7. Profound loathing
8. The hellions genesis
9. From hollow sands
10. Legion of dis