israthoum

Israthoum – Direct en in-your-face

Enkele weken geleden was ik erg onder de indruk van “Channeling death and devil“, de nagelnieuwe Israthoum-schijf. Gewapend met een hele hoop vragen benaderde ik de band voor wat duiding. Hoewel Israthoum het niet zo begrepen heeft op interviews, kon ik toch het nodige lospeuteren. Aan het woord is slagwerker Arvath. (JOKKE)

israthoum

Israthoum waart al een lange tijd rond in de black metal-scene, zij het onder andere bandnamen. Toen de band in 1992 opgericht werd, was dit onder de monniker Grendel die verwijst naar de legende van Beowulf en Grendel. Al snel veranderde de naam echter naar Geryous wat zoveel betekent als een persoon die het potentieel bezit om spirituele Verlichting te verkrijgen. Uiteindelijk werd de naam omgedoopt tot Israthoum, waarvoor inspiratie gevonden werd in de Joodse Kabbala. Welke betekenis schuilt er achter deze naam en wat betekenen de Kabbala en de Qliphoth voor jullie? Hoe ver reikt jullie kennis over dit Joods religieus filosofisch systeem en is er een bepaalde boodschap die jullie aan de luisteraar willen meegeven?
Voor de bandnaam hebben we inderdaad inspiratie geput uit de Kabbala. We hebben het gebruikt uit een louter symbolisch oogpunt en er een eigen draai aan gegeven. Onze minachting voor de Kabbala en diens volgelingen is echter even groot als voor alle ander religieuze en dogmatische bewegingen die een andere entiteit vooropstellen dan de Dood en het Absolute kwaad. Maar we zijn zeker geen theologen met een PhD op het gebied van de Kabbala. Fuck de Kabbala! Onze teksten zijn niet gericht aan de luisteraar. Het zijn vooral introverte, persoonlijke gedachtengangen, teksten bedoeld als zelfreflectie, soms lofzang, hier en daar een gerichte vloek… Het lijkt me voor de hand liggend dat we onze muziek en teksten niet maken afgestemd op de luisteraar. Het is altijd goed als men onze kunst waardeert, maar het zijn de mainstream-artiesten die voor de fans gaan. Als je geld wil verdienen met muziek zal dát je insteek zijn, je product afstemmen op de markt. Wat Israthoum doet heeft met geld en likes genereren niets van doen, en dat zal ook altijd zo blijven.

De oorsprong van de band bevindt zich in Portugal, maar op een bepaald ogenblik werd Nederland als uitvalsbasis gekozen. Is dit een beslissing die werd genomen in het kader van de betere mogelijkheden die Nederland biedt voor metal bands of werd deze stap gevoed door familiale of professionele redenen?
Dit had absoluut niets te maken met bandgerelateerde kwesties. In Portugal waren we prima in ons element! Het had slechts met onze studie te maken (van mij en Arluth Dhu). Iets later kwam VxInfr wel onze kant op – grotendeels – om met de band actief mee te blijven doen, tot op de dag van vandaag. In Nederland bestonden zeker meer faciliteiten om op te nemen enzo, maar Portugal heeft ook altijd veel voordelen gekend voor het hebben van een band, zoals een enthousiaster publiek, minder arrogantie en rivaliteit tussen bands, meer authenticiteit en spontaniteit, het is allemaal minder voorspelbaar…

Momenteel floreert de Portugese scene met geweldige platen van o.a. Black Cilice, Candelabrum en Irae. Weinigen zullen Portugal echter met black metal associëren, maar daar lijkt de laatste tijd enige verandering in te komen. Waarom heeft het zo lang geduurd alvorens er sprake was van een Portugese scene die sterk en interessant genoeg is om internationaal mee te spelen?
Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat er gedurende lange tijd alleen maar redelijke opnamestudio’s waren in de grote steden (Porto en Lissabon). Deze studio’s waren niet per se heel goed maar wel duur in verhouding en ver gelegen voor iedereen die zich elders in het land bevond. Oftewel, alleen toegankelijk voor mensen met een auto en genoeg geld om te investeren. Bands die in het begin albums opnamen kwamen dus veelal uit de grote steden en diens leden hadden ofwel een baan of ouders met poen waardoor ze zich opnames konden veroorloven. Oefenruimtes zijn ook nog steeds een zeer schaarse aangelegenheid buiten de grote steden om in Portugal (en waarschijnlijk zelfs ín de grote steden!). Net zoals het gemak om aan betaalbare instrumenten en apparatuur te komen. Ofwel overprijsd, ofwel kutkwaliteit (én overprijsd!). Vrijwel geen tweedehandscultuur (misschien nu iets meer), te weinig muziekwinkels… Ik moest vorige maand een snaar kopen in Lissabon, bij gebrek aan een auto heb ik die dus niet kunnen kopen! Al dat soort factoren speelden en spelen een rol. Maar goed, ik woon ondertussen eigenlijk al weer te lang in Nederland om hierover mee te mogen lullen. Maar met de huidige technieken (muziekprogramma’s voor elke computer, Internet, tutorials op Google) kan gelukkig iedereen voor zichzelf aan de slag, en dit merk je uiteraard ook in de Black Metal scene, en dus ook bij de Portugezen! En terecht. Ook al ben ik niet echt op de hoogte van de nieuwe generatie Portugese Black Metal, ik weet zeker dat er veel zal zijn om in de gaten te houden (mental note naar mezelf!). En niet alleen in de Black Metal en de Fado. Er komt veel goede muziek uit Portugal!

Gitarist W.uR maakt ook deel uit van Angrenost waarvan het nieuwe “Nox et hiems” ook aan ons oordeel onderworpen werd. Welke andere Portugese bands kan je onze lezers nog aanraden?
Het nieuwe album van Angrenost is heel gaaf, en is tegelijkertijd met ons nieuwe album uitgebracht op hetzelfde label. Ik vind het echt cool om te zien dat die band weer in vuur en vlam bezig is! Daarnaast kan ik Monte Penumbra en Ab Imo Pectore ten strengste aanraden! Niet geheel toevallig speelt W.uR in beide bands, haha! De bands die je zelf eerder noemde moet ik nog even checken (nogmaals een mental note naar mezelf).

Na enkele jaren onderdak te hebben gevonden bij Daemon Worship Productions wordt de nieuwe plaat “Channeling death and devil” via het Portugese Altare Productions uitgebracht. Hoewel het label erg goed bezig is, leek de vorige broodheer vanuit filosofisch standpunt beter bij jullie te passen. Vanwaar de switch naar Altare?
Daemon Worship had veel woorden maar weinig daden. Een hoop interessant-doenerij, wat wellicht beter past bij andere bands dan Israthoum. Wij houden van een directe aanpak en transparantie van de kant van het label. Altare is niet pretentieus en werkt vooral met in-your-face Black Metal bands. Daar kunnen wij beter mee leven! Ook al is Israthoum op muzikaal en conceptueel vlak wellicht iets minder primitief dan de meeste bands op Altare, vind ik de match zeer goed. Het is (nog) een relatief klein label dus er worden geen onredelijke en vaak lachwekkende eisen gesteld zoals bij de meeste labels. Ik ben ook blij om met een Portugees label te werken. Het praat gemakkelijk en we weten wat we van elkaar kunnen verwachten. En mocht er tóch ooit gesjoemeld worden, dan kunnen we persoonlijk een bezoekje brengen, wat bij een label in een ander continent moeilijker wordt. Heerlijk toch?

Het lijkt wel een leegloop bij Daemon Worship. Wat is er gaande of mag het deksel niet van de beerput getrokken worden?
Ik heb schijt aan die beerput, en wil er tegelijkertijd ook niet te veel aandacht aan besteden. Zelfs de negatieve aandacht is dat label niet waard. Wat er precies aan de hand is met DWP is voor zover ik weet nog niet bekend, maar ik denk dat het label onomkeerbaar is geïmplodeerd. Daar wilt niemand ooit meer zaken mee doen, mocht de persoon erachter het ooit nog wagen. Karma is a bitch.

Alvorens jullie bij Daemon Worship tekenden, brachten jullie de demo’s en eerste volwaardige langspeler “Monument of brimstone” in 2008 uit via jullie eigen S.A.R.S.-label. Nadien verscheen er nog een split met Monte Penumbra, Half Visible Presence en Chalice Of Blood, maar voor de rest lijkt het me vrij stil. Waarvoor staat S.A.R.S. en wat is de status van het label?
Alleen demo- en promo-versies van Israthoum zijn uitgebracht door S.A.R.S. Productions. “Black scenery avatar” werd toentertijd opgepakt door Merciless en “Monument of Brimstone” door Spikefarm en door Burning World op vinyl. De split met Monte Penumbra, Half Visible Presence en Chalice of Blood was louter een promo! Een promo-CD van twee split 7” EP’s op één CD! De press-sheet kon op dat punt niet duidelijker zijn geweest! Mensen nemen de tijd blijkbaar niet om een en ander fatsoenlijk door te lezen alvorens een review te schrijven en dan krijg je dit soort stomme misverstanden.
S.A.R.S. Productions werkt op eigen (en eigenwijs) tempo en dus ook erg sporadisch. Naast Israthoum is er ook nog de Ab Imo Pectore MLP uitgebracht en de officiële release van “Antru kald” op tape. Daarnaast ook nog onlangs het nieuwe Monte Penumbra shirt! Ik heb er nog een paar liggen, mochten er geïnteresseerden zijn!
Mijn motivatie om echt serieus met het label aan de slag te gaan is meestal niet zo hoog. Het kost veel tijd en energie, dat ik simpelweg liever stop in het maken van muziek, lay-outs en dat soort dingen. Het distro-gedeelte van S.A.R.S. blijft echter wel gestaag doorgaan en misschien breidt het nog wel eens uit tot een obscuur winkeltje.

Deze split werd nadien nog door Daemon Worship op een 7 inch uitgebracht maar dan enkel met jullie nummer en de bijdrage van Chalice Of Blood. Waarom werden de twee andere songs niet mee in het verhaal betrokken?
DWP heeft de Israthoum/Chalice of Blood split EP uitgebracht en Duplicate Records uit Noorwegen nam de Half Visible Presence/Monte Penumbra split EP voor zijn rekening.
S.A.R.S. Prod. heeft de gezamenlijke promo gemaakt voor de pers, aangezien geen van beide eerder genoemde labels veel zouden gaan doen aan promotie.

Ook “Black poison and shared wounds” uit 2012 en de MLP “Antru kald” uit 2015 krijgen eindelijk een vinyl-release. Dat werd tijd! Komen deze ook via Altare Productions uit?
Nope! Beide releases op LP waren al iets van twee jaar geleden gepland door DWP. Het werd echter steeds stiller van de kant van het label, tot dat de communicatie geheel stopte. Dit terwijl de releases volgens het label al zouden zijn besteld bij de drukkerij. Na een tijd besloten we de knoop door te hakken. We stelden een ultimatum, dat onbeantwoord bleef, en gingen op zoek naar een ander label voor de vinyl-versies. Toen ik onlangs met een label de onderhandelingen aan het afronden was voor de “Antru kald” MLP, kreeg ik zomaar te horen via een ander label dat beide platen daadwerkelijk waren gedrukt en of wij ze niet wilden vrijkopen (aangezien DWP nooit meer iets van zich had laten horen – ook niet bij de drukkerij), anders zou het allemaal worden vernietigd. Dat hebben we dus maar gedaan met behulp van een paar geïnteresseerde labels. Deus Ex Machina! Heel toevallig vond dit allemaal tegelijkertijd plaats met de release van “Channeling death and devil”!

Alvorens over jullie nieuwe plaat te praten wil ik het nog even hebben over de “Antru kald” EP. Deze songs waren eerst voor een ander project bestemd maar werden uiteindelijk toch als een Israthoum-release vereeuwigd. Hoe zit dat juist
W.uR en ik hadden een project lopen sinds ’99 waarvoor we het instrumentale gedeelte van drie nummers hadden opgenomen tijdens de opnamesessie van “Black poison and shared wounds”. Op gegeven moment besloten we dat het nergens op sloeg om naast onze bestaande bands nóg een extra project erbij te hebben en dat de drie nummers eigenlijk perfect bij Israthoum pasten. Toen we de zang gingen opnemen samen met VxInfr en er nog wat extra details bij bedachten, was er geen twijfel meer over dat dit gewoon door Israthoum moest worden uitgebracht.

Jullie vorige langspeler “Black poison and shared wounds” dateert al uit 2012. In tussentijd verschenen nog wel de split en de EP, waarvan eerder sprake, maar vijf jaar is toch een relatief lange tussenpauze. Kwam het schrijfproces traag op gang of ontbrak het aan de nodige tijd of inspiratie?
Bij ons gaat het schrijfproces meestal vrij snel en aan inspiratie geen gebrek! Tijdsgebrek daarentegen en logistieke kwesties (de afstand tussen de bandleden, het feit dat onze vertrouwde sound-engineer stierf en dat ik vier keer met mijn studio moest verhuizen) hebben wel bijgedragen aan de nodige vertraging. Als we niet weer worden getroffen door het noodlot zullen we vanaf nu sneller kunnen werken aan nieuw materiaal. We zijn er al mee bezig!

In elk geval is het nagelnieuwe “Channeling death and devil” jullie beste werk tot op heden. Het niveau is consistent hoog en het is dan ook moeilijk om er één specifieke song als uitschieter uit te nemen. Heb je zelf een favoriet en waarom
Bedankt voor je positieve woorden. Het nieuwe album schijnt inderdaad goed aan te slaan binnen de scene! Voor mij hebben alle nummers op het album veel sterke momenten waardoor het erg moeilijk in om één nummer als favoriet te noemen. De atmosfeer en de persoonlijke lading verschilt ook zoveel van nummer tot nummer. “Turn stone to ash” heeft bijvoorbeeld een bijzonder sterke en persoonlijke lading op tekstueel vlak. De stukken waar VxInfr zingt vind ik ook altijd geweldig om te horen. Zijn zang klinkt altijd zo kankermachtig! W.uR neemt ook de zang (grotendeels) voor zijn rekening in een van de nummers. Door al deze elementen ontstaat er een grote variatie in atmosfeer, wat naar mijn mening altijd goed is voor een album. Maar ik luister het liefst gewoon de hele plaat achter elkaar. De volgorde van de nummers is ook goed doordacht, zodat ik op het einde altijd het heb gevoel dat de plaat nog wel een half uur had kunnen doorratelen…

israthoum 2

Ik ben altijd al fan geweest van jullie organische sound. Waar werd de plaat opgenomen en hoe verliep het opnameproces?
De nummers zijn opgenomen over een tijdspanne van ‘n jaar of vier, sinds de eerste demo’s tot het uiteindelijke resultaat. We werken met heel basic materiaal. Een simpel drumstel met altijd wel minimaal één kapot bekken, standaard gitaren en bas… Weinig poespas over het algemeen. Ik denk dat als je teveel zooi tot je beschikking hebt, je sneller de weg kwijt raakt en de focus verliest. Dus misschien is het maar een zegen dat we met zo weinig materiaal moeten rondkomen. De drums nemen we altijd in Rotterdam op en de rest doen we sinds dit album in mijn eigen studio. Het is goed om zonder tijdsdruk te werken en in een vertrouwde omgeving. De mix en master is gedaan door Mories (ook wel bekend van Gnaw Their Tongues, Pyriphlegethon en nog 86 andere projecten). Dat is een van de enige personen waar we tot nu toe echt goed mee hebben kunnen werken met betrekking tot mixen/masteren en lay-out.

Hoewel jullie als een occulte black metal band gelabeld kunnen worden, moet je geen universitair diploma occulte wetenschappen of magie behaald hebben om jullie teksten te volgen en te interpreteren. Veel collega’s overdrijven mijns inziens met hun moeilijkdoenerij waardoor het bijna lachwekkend wordt. Recent bevatte Abigor’s aankondiging van haar nieuwe plaat ook nog een sneer naar dit type bands: “Lyrically, all hokuspokus and theological pondering was avoided. It´s not an album of a seeker, or about one´s initiation, or to lecture, but about the Devil and the Devil only! An impulsive work stripped down to the very basics that maybe could have been released in the 1990s.” Hoe sta jij tegenover de occulte grootspraak die sommige bands erop na houden en snap je het statement dat Abigor maakt?
Hah, occulte grootspraak is mooi gezegd! Ben ik het behoorlijk mee eens. Ik kan me uiteraard ook goed vinden in deze uitspraak van Abigor. Onze teksten zijn zorgvuldig en soms poëtisch geformuleerd, maar tegelijkertijd ook zeer direct. Ik vind dat we daarin een mooi evenwicht hebben. De lay-out is ditmaal ook heel erg simpel en in-your-face, en dat is tegelijkertijd ook een antwoord op de huidige tendens. Het lijkt wel een wedstrijd op het gebied van theologische kennis en uitgebreide lay-outs wat ik vandaag de dag zie.

De cleane gitaren aan het einde van “Walls of penitence” en “A bleak fulgency in splendour” lijken een Oosterse invloed met zich mee te dragen. Halen jullie enige inspiratie uit het Midden-Oosten?
Nope.

Vele songs bevatten erg knappe koorzang, en tal van andere subtiele details, waardoor het me moeilijk lijkt om de songs live te brengen, zonder aan sfeer in te boeten. Laten jullie deze elementen live achterwege of loopt er dan een backtrack mee?
Sommige subtiele details zullen live niet voorkomen. Het is niet anders. Net zoals we live nooit zo’n goed geluid zullen kunnen neerzetten als op het album. Live-optredens zullen weer andere facetten tegoed doen die je niet meekrijgt door louter het album te beluisteren.
Maar vanwege onder ander de cleane zang zullen we voor live-optredens een switch moeten maken waardoor ik niet meer achter het drumstel zal zitten. We zijn nu aan het oefenen met een sessie line-up voor concerten. Ik zal samen met VxInfr afwisselend bas spelen ofwel zingen. Het wordt even een nieuwe setting met nieuwe uitdagingen, die we eigenlijk wel verwelkomen!

Veel van jullie scene-genoten zijn regelmatig te zien op de vele black metal festivals en tours die er heden ten dage zijn, maar jullie bandnaam zie ik amper op affiches opduiken. Spelen jullie niet graag live of ontbreekt het hem simpelweg aan een goede booker?
We hebben ons gedurende een lange tijd niet gefocust op concerten. Het laatste optreden dan we hebben gedaan was in 2011 in Helsinki. Het bleek erg moeilijk om een geschikte line-up te vinden en daar hebben we dus ook maar niet teveel tijd en energie aan besteed. Dat zou ook allemaal weer ten koste gaan aan het schrijven en uitwerken van nieuw materiaal. We hadden eigenlijk ook nooit een sessie line-up overwogen, wat wel een goede uitweg biedt bij gebrek aan geschikte fulltime leden. Ondertussen hebben we wel een paar mooie kansen moeten laten liggen. Maar goed, alles op zijn tijd!

Rond de tijd van “Black poison and shared wounds” maakte Kvohst (o.a. Grave Pleasures, ex-Beastmilk, ex-Dødheimsgard) kortstondig deel uit van Israthoum. Hoe is de samenwerking tot stand gekomen en waarom was deze van zéér korte duur?
Het was eigenlijk rond de tijd van “Monument of brimstone” dat Kvohst het meest met Israthoum heeft gewerkt. Ik heb hem leren kennen toen hij naar Amsterdam verhuisde en we raakten meteen bevriend. Het is een persoon met veel inspiratie en goede ideeën, dus een samenwerking op verschillende fronten kwam al snel op gang. Hij was toen nog druk bezig met Dødheimsgard en Code op zang, en wilde eigenlijk iets anders proberen. Aangezien we nog een gitarist mistten in de band, was dat een goede match! Echter, na een paar keer oefenen met hem in de gelederen kreeg hij een andere baan aangeboden, ditmaal in Finland. Tja, dan wordt het moeilijk hè? Nog één optreden gedaan daar met hem in Helsinki (hij speelde mee in 2 of 3 nummers) en dat was het dan. Daarna heeft hij nog de zanglijn en tekst bedacht voor “The unravelling traveller”.

Wat mogen we op korte termijn nog van Israthoum verwachten?
Ik ga geen termijnen noemen, maar we zijn alweer bezig met het volgende album. En optredens komen er dus ook aan!

Advertenties

Angrenost – Nox et hiems

Ik hou wel van bands die voortdurend in ontwikkeling zijn en herhalingsoefeningen proberen vermijden. Het Portugese (er loopt ook een Poolse naamgenoot rond) Angrenost produceerde op haar knappe debuut “Planet muscaria” uit 2014 symfonische, steriel klinkende, spacey black metal met subtiele electronica-toets. Al dan niet door het toetreden van gitarist W.uR (Israthoum, Monte Penumbra, Ab Imo Pectore) ligt de focus op de opvolger op rituele, mystieke en occulte black metal met een veel ruwere en grimmigere sound, doch met duidelijk hoorbare stuwende basgolven. Bovendien hebben de elektronische drums plaats geruimd voor een slagwerker van vlees en bloed en zijn de keyboards tot een minimum herleid. Meer dan een uur lang produceert Angrenost een hermetische black metal duisternis waarbij de eerste vijf songs gevoelsmatig tot het hoofdstuk “nox” (nacht) behoren en de andere vier eerder tot “hiems” (winter). Doorgaans mid-tempo van aard, hoewel een versnelling niet geschuwd wordt zoals in het sinistere “Lightless soul” waarin zanger Pursan laat horen een begenadigd, veelzijdig vocalist te zijn. Hij zou best bij opperstrot Aldrahn (ex-Dødheimsgard) in de leer geweest kunnen zijn. In het tergend trage begin van “Ophiucus” doet de zagende, slepende gitaarsound denken aan het onvolprezen Throne Of Katharsis, een referentie om trots op te zijn. Het draait bij Angrenost niet om agressie, maar om gitzwarte sfeerzetting waarin het gevaar voortdurend sluimert. Aan het einde van “Of granite, night and cold” duiken serene akoestische gitaarklanken op. Het contrast met “Lupus in fabula” kan haast niet groter zijn, want hier mag Lamoth – interim-drummer van dienst – even alles uit de kast halen. Ook in “Poço negro“, dat het tweede luik inluidt, steelt Pursan de show en kan je er niet naast kijken dat Attila Csihar zijn held is en Mayhem’s meesterwerk “De mysteriis dom sathanas” ongetwijfeld grijsgedraaid werd (bij wie niet?). Hij weet dat Portugees best beangstigend te doen klinken. De titeltrack klinkt lekker vertrouwd en gaat erin als zoete koek om tenslotte in het instrumentale “Lua negra” de complete gure duisternis op te zoeken. In beide black metal sub-genres heeft Angrenost een erg overtuigende plaat afgeleverd. Benieuwd of dit pad in de toekomst verder bewandeld zal worden of we ons opnieuw aan een koerswijziging mogen verwachten. De tijd zal het uitwijzen.

JOKKE: 85/100

Angrenost – Nox et hiems (Altare Productions 2017)
1. Basaltos da arga escura
2. Lightless soul
3. Ophiucus
4. Of granite, night and cold
5. Lupus in fabula
6. Poço negro
7. Estrela d’alva
8. Nox et Hiems
9. Lua negra

Israthoum – Channeling death and devil

Kan iemand mij eens uitleggen wat er aan de hand is met Daemon Worship Productions? Het krioelde daar van de uitstekende bands, maar er lijkt de laatste tijd een heuse leegloop bezig aangezien de acts uit hun rooster hun nieuwe werk nu één voor één op andere labels uitbrengen. Zo ook het Portugees/Nederlandse Israthoum, een black metal band die al heel wat jaartjes op de teller heeft staan. De vorige langspeler “Black poison and shared wounds” dateert al uit 2012 en was een aardige schijf. In tussentijd zat de band echter niet stil want er verschenen nog twee splits en één EP en nu is het met “Channeling death and devil” tijd voor full length nummer drie. De albumtitel is er in elk geval boenk op want achtenveertig minuten lang kanaliseert Israthoum duivelse dood middels negen uitstekende songs waar de duisternis van afspat. De sound is organisch en de sfeer mysterieus en grimmig en het zijn de vele cleane gitaarpartijen en occulte rituele gezangen die het zaakje interessant en boeiend weten te houden en ervoor zorgen dat je je niet snel gaat vervelen. Ook op gebied van dynamiek heeft Israthoum haar zaakjes op orde want snelle en trage passages wisselen elkaar mooi af zonder voorspelbaar te klinken. In een mid-tempo song zoals “Laceration of the pliant” horen we soms wat Svartsyn terug, zij het voornamelijk door de voortreffelijke hese doodsrochels van zanger/bassist VxInfr die sterk op die van Ornias gelijken. Het korte “Drudges of ruinations” klinkt haast als één of andere hypnotische bezwerende rite, waarna het opzwepende “Walls of penitence” je uit je trance haalt en VxInfr laat horen welke veelzijdige keelklanken hij wel niet kan produceren. Naar het einde van de song zorgen oosters aandoende gitaarklanken voor een mystiek sfeertje. Iets wat min of meer herhaald wordt in “A bleak fulgency in splendour“. Naarmate de plaat haar einde nadert, lijkt het occulte nóg prominenter naar voor te komen en dan popt een Acherontas al snel als referentiekader op. Eigenlijk is elke song het bespreken waard, maar ga het vooral zelf ontdekken. “Channeling death and devil” is een héél overtuigende plaat geworden van een band die duidelijk weet waar ze mee bezig is. Het Portugese Altare Productions brengt het album zowel op CD, vinyl als cassette uit; voor ieder wat wils dus. Aanschaffen die handel!

JOKKE: 86/100

Israthoum – Channeling death and devil (Altare productions 2017)
1. Channeling death and devil
2. Laceration of the pliant
3. Between the maze and the turmoil
4. Drudges of ruination
5. Walls of penitence
6. A bleak fulgency in splendour
7. Well of bitterness
8. Acquiescas fata
9. Turn stone to ash

Chalice Of Blood – Helig helig helig

Sommige bands opteren meteen voor het uitbrengen van een full album, terwijl anderen het rustiger aan doen en kleinere releases opzetten, die meestal dan ook meer onder de radar blijven. Het Zweedse Chalice Of Blood is zo’n band die sinds haar ontstaan in 2005 al één demo, drie splits (met o.a. het Japanse Arkha Sva en het Portugese Israthoum) en nu dus ook een volwaardige EP op haar conto mag schrijven. Misschien ook maar beter zo. Niet dat we deze EP niet kunnen smaken, integendeel, maar een volledig album zou misschien wat gaan tegenzitten. We krijgen nu een kleine twintig minuten aan Noors/Zweedse black metal voorgeschoteld die, weliswaar niets toevoegt aan ieders platenkast die van dit soort teringherrie houdt, maar desalniettemin mijn buikpluisjes tot een hoopje as verschroeit. De ietwat scherpe sound van de ijskoude thrashy riffs doorklieft mijn trommelvliezen en past deze stijl als gegoten. De productie was in handen van Lars Broddesson (voormalig Marduk drummer) die hier aantoont dat hij meer kan dan trommelen. Liefhebbers van frosty Noors spul à la oude Immortal, Gorgoroth en Taake zullen hier wel plezier aan beleven. Qua thematiek zoeken ze het eerder in de orthodoxe richting, zoals zovelen tegenwoordig. “Helig” betekent in het Zweeds dan ook zoveel als “heilig”, “geheiligd”, gewijd”, “gezegend” of “sacraal”. Voer voor black metal puristen.

JOKKE: 73/100

Chalice Of Blood – Helig helig helig (Daemon Worship Productions 2015)
1. Hoor-paar-kraat
2. Nightside serpent
3. Shemot
4. The communicants
5. Transcend the endless

Israthoum – Black poison and shared wounds

De Portugezen hebben immer een voorkeur gehad erop uit te trekken de wijde wereld in. De Vasco da Gama waarover we nu spreken, belandde eerst in godbetert Finland om nu aan te meren in de Verenigde Staten – Zijnde bij het geëmigreerde Russische label Daemon Worship Productions. Israthoum zelf heeft ook nog eens sterke band met Nederland aangezien opperhoofd Arvath een poos in het land van kaas en tulpen heeft gewoond. “Black poison and shared wounds” is de opvolger van “Monument of brimstone”. Israthoum maakt een hoorbare muzikale evolutie door sinds de keys prominente pre-album periode. “Monument of brimstone” was vooral melodieus met rake hints naar bands als Naglfar. De nieuwe klinkt een pak rauwer en verschilt erg door de levensontnemende zang, bij momenten te vergelijken met die van N.H. van landgenoten Corpus Christii – en gaat door merg en been. Israthoum speelt overwegend snelle black metal met heel wat melodieuze, Scandinavisch aandoende passages. Doch is het niet gemakkelijk een label te plakken op deze heren. “Black poison and shared wounds” klinkt heel toegankelijk, haast herkenbaar, maar zeker niet als een kopie van een andere band. Mijn favoriet “The presence, the baying” begint lekker uptempo en eindigt met een geweldige melodie! “Devil Bacchus” heeft dan weer een thrash vibe en doet me onmiddellijk denken aan Arckanum ten tijde van “Antikosmos”. Enkel “Procession of demented” stoort me door, volgens mij, een ontstemde baslijn die erg hoorbaar is. Laat dit geen ontmoediging zijn, aangezien “Black poison and shared wounds” ongetwijfeld zijn voorganger overstijgt. Het label en het productieteam zijn dit maal veel minder bekend en budgetvriendelijker, maar het geluid is een pak beter: lekker organisch en rauw! Extra hulde voor het knappe artwork trouwens! Aan alle fervente black metallers die bang zijn van bewandelde paden te treden; check Israthoum – Een onbekende naam maakt niet perse onbemind!

fLP: 78/100

Israthoum – Black poison and shared wounds (Daemon Worship Productions 2012)
1. Necromancer’s fugue
2. The unravelling traveller
3. The presence, the baying
4. Burning the Sephiroth
5. Devil bacchus
6. A birthmark of unexistence
7. Procession of demented
8. Eradication psalm