katharsis

Nornahetta – Synesthetic pareidolia

Voor de meest obscure bands die er in de IJslandse scene ronddolen (Endalok, Óreiða), moet je bij het Portugese Signal Rex label zijn. Zij brengen de nieuwe (ondertussen reeds vijfde) EP uit van het anonieme duo Nornahetta. “Synesthetic pareidolia” is het kleinood getiteld en bevat één song die wel zestien minuten in beslag neemt. Bij Nornahetta staat “improvisatie” centraal en het statement “No rehearsal / No writing / Only death” maakt duidelijk wat we kunnen verwachten: rauwe, lelijke underground black metal die piept en kraakt en de geest van het genre perfect weet te capteren. Ten opzichte van het ouder werk ligt het tempo wat lager en het psychedelisch bezwerend karakter wat hoger. Het is dan ook de eerste keer dat Nornahetta ons zo’n lange “song” voorschotelt. We zijn net niet halfweg als het plots opduikende enerverende gitaarwerk ons aan het Duitse Katharsis doet denken. Na een kwartier herrie mondt “Synesthetic pareidolia” uiteindelijk uit in donkere noise. Wie dit wel kan smaken en de oude EP’s in één keer aan zijn of haar collectie wil toevoegen, kan het best op zoek gaan naar “The psilocybin tapes“-verzamelaar die alle vijftien songs bevat. Enkel voor de liefhebbers van écht underground spul.

JOKKE: 75/100

Nornahetta – Synesthetic pareidolia (Signal Rex 2017)
1. Synesthetic pareidolia

Advertenties

Teitanblood – Accursed skin

Hoewel de meeste mensen aan het uitbollen zijn, bestoken sommige labels ons vlak voor de jaarwende nog met uitstekende releases. Zo bereikt ons via het toonaangevende en gerenommeerde Norma Evangelium Diaboli label plots nieuw werk van het Spaanse Teitanblood. Hoewel “nieuw” niet helemaal de correcte verwoording is. Deze “Accursed skin” EP bevat met het titelnummer immers wel nagelnieuw werk, terwijl “Sanctified dysecdysis” reeds eerder op de “Woven black arteries” EP uit 2012 te bewonderen viel. En hoewel er dus enkele jaren tussen beide songs liggen, vond de band beide nummers op conceptueel gebied uitermate bij mekaar passen. Wie zich ooit al eens aan Teitanblood gewaagd heeft, zal schoorvoetend toegeven dat dit chaotische black/death-metal monster geen spek voor ieders extreme metal-bek is, zelfs als je best al wel wat gewend bent. Voor Teitanblood begrippen start “Accursed skin” nog vrij toegankelijk want het eerste deel van deze song – die overigens een kwartier van je leven in beslag neemt – begeeft zich in doomy regionen en laat zich van een meer atmosferische kant zien dan het dichtbemiste vervaarlijke en chaotische smoelwerk dat dit beest normaal vertoont (trouwens perfect weergegeven in het sinistere cover artwork). Verderop in de song ontspoort de band – zoals ze op haar best is – in een nietsontziende maalstroom aan inktzwarte krankzinnigheid met explosieve gitaarleads. Voor de ene je reinste teringherrie, voor de ander een climax op gebied van extreme zwartgalligheid. “Sanctified dysecdysis” is op alle vlakken de overtreffende trap van de psychotische elementen van de eerste track en vormt een terroristische aanslag op je gemoedstoestand. Ideaal muziekje om de zeemzoete kerstsfeer op je aanstaande familiefeestjes om zeep te helpen. Maak er meteen een playlist van met gelijkgestemde zielen als Irkallian Oracle, Katharsis, Vassafor of Grave Miasma.

JOKKE: 85/100

Teitanblood – Accursed skin (Norma Evangelium Diaboli 2016)
1. Accursed skin
2. Sanctified dysecdysis

Malokarpatan – Stridžie dni

Als Pede van Alkerdeel je een plaatje aanraadt, mag je ervan uitgaan dat het geen Studio 100 black metal zal zijn. En dat is met de debuutplaat “Stridžie dni” (“The witching days” in het Engels) van het Slovaakse Malokarpatan allerminst het geval. Dit helse trio is qua muzieksmaak dertig jaar geleden blijven hangen, toen de kogelriemen, het leder en de spikes de standaardoutfit (en niet enkel de uitgaansoutfit) vormden voor de speed metal, thrash en black metal fanatiekelingen. De logo’s van Venom, Tormentor, Negative Plane, Katharsis, (oude) Metallica, Darkthrone of Master’s Hammer vallen waarschijnlijk te spotten op de opgenaaide patches die de bandleden hun garderobe sieren. “Stridžie dni” is opgedragen aan het platteland van West- Slowakije met al zijn groteske mythen en overlevering. Alle teksten zijn geschreven in het lokale dialect en bezingen folkloristische legendes gebaseerd op landelijke hekserij, dronkenschap en nationale trots. Net als de Slovaakse ziel zelf, zijn de nummers vaak zowel grimmig als humoristisch, zowel vrolijk als melancholisch tegelijk. Het folklore element uit zich in het mooie artwork en de vele interludes en samples van oude lokale films en houdt zich mijlenver weg van de Finse hoempapa toestanden. Kenmerkend voor de plaat is dat deze ondergedompeld is in een hels reverb bad en de dronken holbewoner screams slash hysterische vocale capriolen toveren een brede grijns op mijn tronie. Het spelplezier spat ervan af en hoewel de plaat allesbehalve zo strak als een te kleine lederhosen klinkt, vervalt men niet in dronkenmansgebral. Onmogelijk om tijdens het beluisteren van deze negen splinterbommen je luchtgitaar niet uit de kast te halen om de raspende riffs en bij wijlen catchy melodieuze solo’s na te bootsen. Liefhebbers van Disney metal lopen echter wel het best in een grote boog rond deze release. “Old” en “school” zijn de twee kernwoorden voor deze release.

JOKKE: 82/100

Malokarpatan – Stridžie dni (Hexencave Productions/ Invictus Productions/Sky Burial Productions 2015)
1. Metelica a kúrnava sa žene nad krajem
2. Kýho besa mi to tá stará ohyzdná striga do pohára nalála
3. Na kríllach cemnoty do horských úbočí zostupuje posol moru a hniloby
4. O víne, kterak učený Hugolín Gavlovič z Horovec vyprával
5. Stridžie dni, kedy neradno po slnka západe vychádzat, ni perí drápat
6. Starý z hory, čo zver svoju budzogánem pobil
7. O jedném, čo pijatikou rozum si pomúcil a nakonec v chléve prenocovat musel
8. Z jazera ozruta, s volíma rohama a telom chlapiny
9. Popolvár najväčší na svete, šarkanobijca a bohatier

LVTHN – The grand uncreation

LVTHN kan gerust als een rijzende ster aan het Belgische black metal firmament beschouwd worden. “The grand uncreation” is een verzameling van songs die reeds eerder dit jaar verschenen op hun eerste demo “Adversarialism”, de “Illuminantes tenebrae” split met het Mexicaanse Lluvia en de “Ascension into the palace of the dark gods” tape. We krijgen vier snedige black metal songs te verwerken die voor het grootste deel op een hoog tempo voorbijrazen maar waarbij toch ook de nodige tragere stukken ingebouwd zijn om de boel interessant te houden. De geest van menig jaren ’90 Noorse black metal band waart doorheen de songs wat zich uit in helse screams, razendsnel drumwerk en de nodige tremolo gitaarpartijen. Vooral Gorgoroth, maar ook het oudere werk van 1349, als je name dropping wilt. De ietwat korrelige en groezelige productie past perfect bij dit soort grafherrie, maar steekt toch fel af tegenover de laatste track “666”, een cover van de Katharsis-hit. Op deze versie is de productie een pak helderder wat meteen meer kracht geeft aan de occulte black metal. Hopelijk zetten ze deze sound verder op hun toekomstige platen. In de gaten te houden dit LVTHN!

JOKKE: 78/100

LVTHN – The grand uncreation (Amor Fati Productions/Ordo MCM 2014)
1. The poisonous serpent
2. Opposed by the nameless
3. Nihill
4. 666 (Katharsis cover)