lantlos

Trna – Earthcult

Post-black metal lijkt alweer een tijdje over zijn hoogtepunt heen te zijn, ondanks het feit dat hoogvliegers als Deafheaven en Harakiri for the Sky blijven doen waar ze goed in zijn en dat er daarnaast ook een nieuwe van Lantlôs in de maak is. Toch blijken er binnen het genre geregeld nog albums het daglicht te zien die het beluisteren waard zijn. Onverwachts lijkt één van de hedendaagse pareltjes uit het Russische Sint-Petersburg afkomstig te zijn, met name het trio Trna. In tegenstelling tot de voor Nederlandstaligen quasi onuitspreekbare naam blijkt de instrumentale post-black van de band een beter verteerbare brok te zijn. Na de twee eerste albums op amper anderhalf jaar tijd uit te brengen dachten de heren nu eens wat meer tijd te laten verstrijken voor nummer drie op de wereld zou worden losgelaten. In die periode werd ook drummer Sergey Tikhomirov vervangen door Timur Yusupov. “Earthcult” is zodus het derde wapenfeit van Trna, een pure brok sfeer van net geen zesenzestig minuten gespreid over vier songs, die allemaal minstens vijftien minuten lang door de speakers knallen. Over de muziek zelf kunnen we in principe kort zijn: de band rond Anton Gataullin (Show Me A Dinosaur) brengt ons een zeer vergelijkbare sound, structuur en gevoel als Deafheaven ten tijde van “Sunbather”, maar dan zonder het zieltogend gekrijs van George Clarke en met een meer prominente rol voor de basgitaar. Hierdoor ontstaat er iets meer ruimte voor het opbouwen van (soms zeer explosieve) climaxen, mede dankzij de vele knipogen naar blackgaze en post-rock. Desondanks houdt “Earthcult” er over de gehele lijn best een vrij hoog tempo op na, waarbij de blast beats ons geregeld om de oren vliegen. Trna weet ondanks het gebrek aan zang toch een dromerige en meeslepende sfeer te creëren: als luisteraar word je een uur lang meegevoerd doorheen het desolate bos dat op de albumhoes wordt afgebeeld. Écht origineel is deze stijl al lang niet meer, maar dit gezelschap heeft het kunstje duidelijk goed in de vingers en levert een melodieus en bijzonder melancholisch pareltje af. Helaas is hun Europese tour ondertussen afgezegd, want ik ben er zeker van dat Trna de Antwerp Music City volledig in vervoering zou hebben gebracht.

CAS: 85/100

Trna – Earthcult (Eigen beheer, 2018)
1. Earthcult
2. Everywhere and nowhere
3. The heart of time
4. Thaw

Advertenties

Drawn Into Descent – Drawn into descent

Het druilerige winterweer dat zich aan de andere kant van mijn al-lang-niet-meer-gewassen ramen voltrekt, wordt binnenshuis versterkt wanneer de intro van het gelijknamige debuut van Drawn Into Descent door de woonkamer knalt. Deze inleiding, bestaande uit een cleane gitaarpartij die zich doorheen donderwolken klieft, zou je verwachten op één of ander melancholisch doom metal album. Nu zitten er wel wat doomy invloeden in de muziek van deze Mechelaars, vermits hier allesbehalve snelheidsrecords verbroken worden, maar de screams doen het totaalplaatje toch eerder richting black metal opschuiven. Echter voor een keer eens niet de hondsdolle satanische variant, maar eerder de atmosferische en dromerige mid-tempo sub-stroming die aangevoerd wordt door een Alcest of Lantlos. Soms met een licht-suïcidaal/depressief sfeertje à la Forgotten Tomb of een Noors aandoende versnelling (“The realm of unbecoming”). Bij het schrijven van de muziek kijkt het kwartet niet op een minuutje meer of minder, want sommige songs flirten met de tien minuten grens. Hierdoor ademen de nummers en krijgen ze volop de kans zich te ontpoppen tot een meeslepend en pakkend geheel, waarbij de gitaarleads (al dan niet met een postrock invalshoek) een prominente rol opeisen in het kippenvel verschijningsproces. De rockende riffs aan het einde van “Gallows” creëren een heuse Agalloch vibe ten tijde van hun meesterwerk “Ashes against the grain”. Het organische warme geluid van de productie draagt bij aan de sfeerschepping en maakt het optimaal genieten met het beklijvende “Pariah” als hoogtepunt van de plaat. Puik debuut!

JOKKE: 80/100

Drawn Into Descent – Drawn into descent (Immortal Frost Productions 2015)
1. Prelude
2. Elude
3. Solitude
4. The realm of unbecoming
5. Pariah
6. Gallows

Lantlôs – Melting sun

Op haar vierde studioalbum “Melting sun” kiest het Duitse Lantlôs voor een iets andere aanpak dan op vorig werk. Daar waar de band rond spilfiguur Herbst op eerdere albums een mix van black metal en shoegaze bracht, zijn de black metal elementen nu zo goed als verdwenen. Ook de algemene klankkleur is geëvolueerd van koud en kil naar warm en organisch. Je kan het een beetje vergelijken met de evolutie die het Franse Alcest ook heeft doorgemaakt. Neige, frontman van deze laatste band, verzorgde trouwens ook de vocalen op de vorige albums. Voortaan neemt Herbst echter de zang voor zijn rekening en hij doet dat niet slecht. Melancholische cleane vocalen zorgen waar nodig voor een extra laag bovenop het klanktapijt van dromerige shoegaze en distorted gitaren. De gitaren klinken trouwens met momenten lekker zwaar, maar niet extreem, zodat Lantlôs toch nog iets harder uit de hoek komt dan Alcest op hun laatste plaat. In de soms lange instrumentale stukken passeren regelmatig groovende passages (“Jade fields”) die je ook terug vindt in het werk van hun landgenoten Long Distance Calling. De productie is eveneens dik in orde en draagt bij aan de nieuwe organische sound. Met nog geen 40 minuten speeltijd is “Melting sun” misschien ietwat aan de korte kant, maar dan drukken we toch gewoon lekker op de repeat-knop!

JOKKE: 80/100

Lantlôs – Melting sun (Prophecy Productions 2014)

1. Azure chimes
2. Cherry quartz
3. Aquamarine towers
4. Jade fields
5. Oneironaut
6. Golden mind

Lantlôs – Agape

Als vliegen op een hoop stront, zo storten de meeste Duitsers zich op releases van Lupus Lounge alias Prophecy Productions. Daarbij valt niet te ontkennen dat desbetreffend label voor kwaliteit staat, maar de gemiddelde Europeaan weet dat wel te relativeren. Zo ook voor Lantlôs dat zijn derde langspeler uitbrengt. “Agape”, wat naastenliefde betekent in het kerkwezen, wijkt zoals verwacht erg af van het black metalgetinte debuut, maar borduurt voort op het vorig jaar verschenen “.Neon”. Doch ditmaal lijken de gitaren wat lager gestemd en krijgt het hele post-blackgebeuren een zwaarder tintje. Nummers als “Bliss” en mijn persoonlijke favoriet “Eribo – I collect the stars” krijgen zo een heuse Neurosis invalshoek en een vergelijking met de simpelere versie van Isis springt ook te binnen. Dit en een aannemelijke dosis jazzinvloeden (zoals in het schitterende “You feel like memories”) maken “Agape” niet de zoveelse shoegaze black metalband en worden de zaaddodende zeemzoete momenten tot een minimum beperkt. Die kunstjes mag zanger Neige vertonen met zijn meidenband Alcest – Bij Lantlôs mag hij naar hartelust zijn zieke screams tonen. Lupus Lounge maakt er een erezaak van hun producten zo exclusief mogelijk op de markt te brengen. Maar in plaats van een driedubbele (!) release van “Agape” te lossen, dit met o.a. instrumentale versies van de nummers, zou Lantlôs zelf wat meer nummers schrijven. Net als hun vorige langspelers duurt “Agape” maar een dik half uur, terwijl dergelijke muziek lang uitgesponnen kan worden over een klein uurtje zonder dat het verveelt. En Lantlôs smaakt sowieso al naar meer!

fLP: 81/100

Lantlôs – Agape (Lupus Lounge 2011)
1. Intrauterin
2. Bliss
3. Bloody lips and paper skin
4. You feel like memories
5. Eribo – I collect the stars