marduk

Kwade Droes – Kwade Droes

Een grote meute kinderen trok afgelopen vrijdag – al dan niet met tegenzin – voor de eerste keer terug schoolwaarts. Een speciale dag voor deze kindertjes. Ook voor het – ik vermoed Nederlandse – Kwade Droes was 1 september een hoogdag, want het kwaliteitslabel Ván Records loste haar eerste 7″ EP op de mensheid. Kwade Droes lijkt een ietwat vreemde naamkeuze maar deze term (ook wel malleus genoemd) is een ernstige ziekte van paarden en paardachtigen, zoals ezels en muildieren. Dat verklaart het dier op de hoes alvast en maakt het natuurlijk een geschikte naam voor een black metal band. Het silhouet van beide mannen, hun paard en kar werd trouwens met een mengsel van inkt en paardenbloed op het speciale papier van deze 7″ vereeuwigd. Teksten bezit ik niet maar vermits de gehoornde in beide songtitels aanwezig is, lijkt de thematiek voor de hand liggend. “De zegepraal van Satan” trapt ritualistisch af en eens de instrumenten invallen, neemt een innemende duisternis ons in haar wurggreep om pas zes en een halve minuut later terug te lossen zodat we naar adem kunnen happen, niet dat het erg was, integendeel. De black is doorspekt met gitzwarte psychedelica en bezwerende leads en doet één of andere Urfaust-inmenging vermoeden. Hierna is het de beurt aan “De witte duivel” waarin het tempo aanvankelijk slepend en repetitief is en de atmosfeer bedwelmend. Vergelijk het een beetje met Marduk’s “Accüser/Opposer“. Naarmate de song vordert, stijgt het tempo echter en neemt de waanzin rechtevenredig toe. De galmende vocalen klinken afwisselend en lekker gestoord en tillen het geheel naar een nog hoger niveau. Kwade Droes verdient alle lof en eer om met deze geweldige EP op de proppen te komen. Vind ik leuk.

JOKKE: 90/100

Kwade Droes – Kwade Droes (Ván Records 2017)
1. De zegepraal van Satan
2. Witte duivel

Advertenties

Scour – Scour

Dat de fel omstreden brulboei Phil Anselmo van een goeie streep black metal houdt, is alom geweten. Zo uitte hij zijn liefde voor dit genre in het verleden middels Eibon en Viking Crown, twee bands waar ik niet meteen wild van werd. Nu slaat Uncle Phil spijkerhard terug met Scour. Voor deze band verzamelde hij een resem gelijkgestemde zielen rond zich die er allen andere bands op nahouden. De gitaartandem bestaat uit Derek Engemann (Cattle Decapitation) en Chase Fraser (Animosity) en de ritmesectie wordt op bas ingevuld door John Jarvis (Pig Destroyer) en op drums door Jesse Schobel (Strong Intention). Vooral het feit dat schreeuwlelijk Anselmo van dit zootje ongeregeld deel uitmaakt, zal de band ongetwijfeld de nodige aandacht opleveren. Het eerste wapenfeit is vernoemd naar de bandnaam en bestaat uit zes korte splinterbommen – geen enkele song klokt op meer dan drie minuten af – waarvan het schrapnel in het rond vliegt. Dit is niet voor gevoelige zieltjes maar snelle black metal op Zweedse leest die de tanden uit je bek ramt. Twee platen die meteen als referentiekader oppoppen zijn “Panzer division Marduk” en “Total war” van dat andere kortstondig heilige huisjes intrappende all star ensemble War. Anselmo schreeuwt de longen uit zijn lijf, maar klinkt onherkenbaar voor wie hem kent van Pantera en Down. De schedelsplijtende riffs en artilleriedrums vliegen aan een rotvaart voorbij, waarbij moet gezegd worden dat de blasts nogal houterig en stug aanvoelen en de sound van de drums te machinaal klinkt. “Dispatched” en “Clot” gaan erin als zoete koek, maar daarna wordt het al snel eentonig. Veel afwisseling valt er niet te bespeuren – op het noisy “Tactics” na – en met een speelduur van om en bij het kwartier, duurt dit plaatje net lang genoeg. Leuk voor een paar keer, maar meer ook niet, tenzij je een korte en snelle adrenalineopstoot nodig hebt. Benieuwd of er in de toekomst nog meer werk van dit Panzer Division Anselmo zal verschijnen of dat het bij deze EP zal blijven.

JOKKE: 70/100

Scour – Scour (Housecore Records 2016)
1. Dispatched
2. Clot
3. Crooked
4. Codes
5. Tactics
6. Tear gas

Cirith Gorgor – Visions of exalted lucifer

Het is van “Unveiling the essence” uit 2001 geleden dat er nog eens wat kleur waar te nemen viel in een hoesontwerp van Cirith Gorgor. Het lijkt op het eerste zicht een stijlbreuk te zijn met het verleden hoewel de knappe creatie van Valnoir (Metastazis – zijn herkenbare stijl sierde ook reeds covers van Blut Aus Nord, Ascension, Paradise Lost, Secrets Of The Moon en menig andere band) wel perfect de huidige Luciferiaanse invulling die de band aan hun zwartmetaal geeft, weet weer te geven. Sinds een jaar of drie is de line-up van Cirith Gorgor min of meer stabiel te noemen, wat in het verleden wel al eens anders was getuige de lange waslijst aan ex-leden (enkel vellenmepper Levithmong is er reeds vanaf het begin bij, wat ook alweer twintig jaar geleden is). Het komen en gaan van bandleden heeft echter nooit een negatieve invloed gehad op de prestaties van deze Hollanders. Wie het oudere werk van de band weet te appreciëren en geilt op de snelle black van Marduk, Dark Funeral en Enthroned, kan dan ook blindelings tot de aanschaf van de nieuwe plaat overgaan. Toch zijn er enkele nieuwe elementen die de enigszins oerconservatieve sound van het vijftal opfrissen. Daar waar Cirith Gorgor erom bekend stond niet aan voorspel of enige subtiliteiten mee te doen maar meteen tot de daad over te gaan en onophoudelijk te beuken en te rossen (zo wordt de plaat met “Salvator” ook zonder aarzelen ingezet), bevat “Visions of exalted lucifer” toch ook de nodige momenten waarop de band wat gas terug neemt. Mijn persoonlijke favoriet “Rite of purification – Vanished from this world” is hier met zijn Noors-heidendom-aandoende-invalshoek (think Kampfar of Taake) een mooi voorbeeld van en bewijst dat de band ook overtuigend voor de dag kan komen als ze niet tegen 200 km/uur blasten. Allerminst een ouderdomskwaaltje dus. Een ander nieuwigheidje is de ritualistische aanpak in songs als “Of black dimensions…” en “Into the nameless void“ waarin de licht orthodoxe vocale invulling voor wat afwisseling zorgt vergeleken met de ietwat monotone screams van Satanael. Deze verrijking van de sound van Cirith Gorgor maakt van “Visions of exalted lucifer” de meest afwisselende plaat uit hun discografie en tevens ook de boeiendste.

JOKKE: 79/100

Cirith Gorgor – Visions of exalted lucifer (Hammerheart Records 2016)
1. Salvator
2. A vision of exalted lucifer
3. Of black dimensions…
4. …And demonic wisdom
5. Wille zur macht
6. Rite of purification – Vanished from this world
7. Into the nameless void

Nordjevel – Nordjevel

Volle gas vooruit is de enige optie die de jongens van Nordjevel kennen. Niet moeilijk als je een snelheidsmonster als Fredrik Widigs (Marduk) in de gelederen hebt om de drumkruk te bemannen. Hoewel de andere jongens een Noors paspoort op zak hebben, draagt hun black metal een overduidelijke Zweedse stempel. De blasts en striemende tremolo riffs van gitarist Nord worden tegen lichtsnelheid op je afgevuurd en scheuren je trommelvliezen uiteen. De restjes die dan nog overblijven worden door de bijtende screams van Doedsadmiral verpulverd. Er speelt blijkbaar ook een bassist mee op de plaat, maar de bastonen van DezeptiCunt (ex-Ragnarok) geraken met moeite doorheen de krachtige maar overgecompresseerde sound. Daar waar Marduk de kunst in de vingers heeft om snelheidsmonsters af te wisselen met beukende mid-tempo krakers, musiceert Nordjevel een stuk rechtlijniger. Afzonderlijk beluisterd zijn de songs bovengemiddeld goed en er wordt strakker gemusiceerd dan de van botox doordrongen smoel van Donatella Versace, maar als plaat in het geheel is er te weinig afwisseling om de boel vijfenveertig minuten lang spannend te houden. Pas wanneer je de tijd neemt om de plaat aandachtig te beluisteren, herken je binnen de verwoestende maalstroom herkenningspunten en kapstokken om je aan vast te houden. Zo bevat het met momenten razende “Denne tidløse krigsdom” ook wel iets melodieuzere passages terwijl “Blood horns” wat thrashier van aard is. De geoefende luisteraar hoort op “Djevelen i nord” en “Norges sorte himmel” Nagash (Troll, The Kovenant) nog een woordje meescreamen en Archaon (1349) voorziet die laatste track tevens van enkele pakkende gitaarsolo’s. Deze meer epische tien minuten durende song wijkt ondermeer door het gebruik van piano en gitaarleads behoorlijk af van de rest van de plaat en gaat meer de Noorse toer op. en De gelimiteerde versie bevat nog een niets toevoegende cover van Slayer’s “Raining blood”. Nordjevel biedt op het eerste gehoor misschien weinig toegevoegde waarde ten opzichte van de Dark Funerals en Setherials van deze wereld, maar wie kickt op snelle en professioneel gespeelde black metal, heeft hier wel een vette kluif aan. Ik vind dit debuut trouwens de laatste paar releases van Dark Funeral met gemak overtreffen.

JOKKE: 79/100

Nordjevel – Nordjevel (Osmose productions 2016)
1. The shadows of morbid hunger
2. Sing for devastation
3. Djevelen i nord
4. The funeral smell
5. Denne tidløse krigsdom
6. Blood horns
7. Det ror og ror
8. Når noen andre dør…
9. Norges sorte himmel

Abbath – Abbath

Niets is eeuwigdurend. Lemmy is niet meer en ook Immortal bleek geen eeuwig leven beschoren te zijn. Nu ja, toen Abbath vorig jaar het nieuws naar buiten bracht dat hij Immortal had verlaten, was dat niet alleen een schok voor de (black) metalgemeenschap, maar leek hiermee het doek ook definitief over deze black metal pioniersband gevallen te zijn. Er bleek een serieuze zwartgeverfde haar in de boter te zitten tussen spitsbroeders Abbath en Demonaz Doom Occulta, en het vuil thermisch ondergoed werd buiten gehangen. De eerste werd verweten met een knoert van een alcohol- en drugsprobleem te kampen te hebben. Abbath was het op zijn beurt beu te moeten wachten op Demonaz en Horgh die volgens hem liever op hun luie krent zaten dan een nieuwe album te schrijven en bovendien achter zijn rug een claim hadden gelegd op de bandnaam. Zo lieten de achterblijvers na het vertrek van hun frontman dan ook weten de Noorse fjorden verder te zullen afvaren onder de Immortal vlag. Of dat gerechtvaardigd is, zullen we uitmaken wanneer hun nieuwe album verschijnt. Je kan er immers niet om heen dat Abbath véél meer dan alleen het gecorpsepainte gezicht van Immortal was. Dat een band echter niet altijd staat of valt met wie er achter de microfoon staat, bewezen eerder collega’s Mayhem, Marduk en Gorgoroth ook al. Ondertussen heeft het gelijknamige debuut van Abbath al een hele resem rondjes gedraaid en kan gerust besloten worden dat we blij zijn dat de boomlange Noor terug aan het front is. Hoewel zijn iconische zwart/wit geverfde smoelwerk op de cover van de plaat prijkt, weigert hij alsnog over een soloproject te spreken. Abbath liet zich omringen door bassist King ov Hell, die absoluut geen zittend gat heeft en ook in het verleden reeds deel uitmaakte van I, het soloproject van Abbath. Kanttekening is wel dat King, behalve met Gorgoroth en Sagh, nooit verder dan één album is geraakt met vele van zijn bands/projecten (getuige God Seed, Ov Hell en Jotunspor), dus benieuwd hoe lang het nu zal duren. Op de drumkruk hebben reeds enkele wissels plaatsgevonden. De jonge drumgod Baard Kolstad hield het al na een paar live shows voor bekeken en haalde het grote drugsgebruik (tja) binnen de band als reden aan. Daarna werd de Ier Kevin Foley (Benighted) aangetrokken om onder het pseudoniem Creature, en verscholen achter een masker, de plaat in te trommelen. Vlak voor de op til staande tournee met Behemoth vertrok deze echter ook met de noorderzon en werd zijn positie ingenomen door de Amerikaan Gabe Seeber. U volgt nog? Fijn! Laten we na deze lange intro maar snel overgaan tot de orde van de dag en dat is natuurlijk de veertig minuten muziek die Abbath op ons loslaat. “To war!” trapt het plaatje op een beukende en groovende metalmanier op gang en pas wanneer de uit-de-duizenden herkenbare raspende strot van Abbath invalt krijgt het geheel een extremer (black) kantje. Over het algemeen kan je zeggen dat deze plaat het dichtst aanleunt bij “Damned in black”, de Immortal-plaat uit 2000. De Bathory epiek die de laatste Immortal langspeler “All shall fall” kenmerkte, duikt nog wel op in de midtempo songs “Oceans of wounds”, “Root of the mountain” en “Winter bane“, een nummer dat met zeven minuten speeltijd tevens het langste van de plaat is, maar verder wordt het gaspedaal als vanouds terug regelmatig ingeduwd waardoor “Ashes of the damned” (met subtiel hoorngeschal) en het woest hakkende “Fenrir hunts“ vertrouwd in de oren klinken en de ‘grim and frostbitten’ tijden van “Battles in the north” ook even terug doen herleven. De woorden ‘Count the dead’ van de gelijknamige song worden in het begin precies door de reeds eerder aangehaalde en betreurde Lemmy in hoogsteigen persoon geroepen. Deze afwisselende song is misschien wel de beste van het album. “Abbath” klinkt heel herkenbaar (misschien dat in sommige songs net iets té veel oude riffs herkauwd werden), maar stelt allesbehalve teleur en ik ben dan ook heel benieuwd welke trukendoos Demonaz en Horgh zullen opentrekken om deze plaat op zijn minst te evenaren.

JOKKE: 88/100

Abbath – Abbath (Season of Mist 2016)
1. To war!
2. Winter bane
3. Ashes of the damned
4. Ocean of wounds
5. Count the dead
6. Fenrir hunts
7. Root of the mountain
8. Eternal

The Ugly – Decreation

Afgaande op de bandnaam zou je deze Zweden in het punk/crust-hoekje plaatsen terwijl het logo dan weer eerder op een thrash metal band zou wijzen, maar niets van dit alles is waar, want The Ugly is een black metal eskadron waarbij de kanonnen, mortieren en houwitsersalvo’s afgevuurd worden door Fredrik Widigs, de huidige Marduk drummer. Dit snelheidsmonster lijkt trouwens de nieuwe drumslet in black metal land te zijn want naast de eerdergenoemde bands heeft hij ook juist platen opgenomen met het Zweedse Kadaverdisciplin en het Noorse Nordjevel, twee beloftevolle black metal orkestjes die hier ten gepaste tijde wel zullen passeren. Een andere link met Marduk is diens bassist Magnus Devo Andersson die de plaat in zijn Endarker Studio mixte en zich hierbij goed van zijn taak kweet waardoor de voor 95 procent full speed ahead black metal goed te volgen is en stevig uit je speakers knalt. Het retestrakke Zweedse black metal geweld in opener “I am death” doet meteen al het oorsmeer uit je oren spatten. Het daaropvolgende “Black goat” zou niet misstaan op een plaat van 1349 maar Dark Funeral en Setherial gelden ook zeker als referentiekader. Dat Fredje een meer dan aardig potje kan drummen wisten we natuurlijk al van het geweldige “Frontschwein”, maar daar waar er bij Marduk op tijd en stond wat gas terug genomen wordt, ligt de nadruk bij The Ugly toch nog ietsje meer op het snelle blast- en hakwerk, waardoor de nummers onderling moeilijk te onderscheiden zijn en de plaat in zijn geheel wat te leiden heeft onder ééndimensionaal geram. Het lekkere “Cult of weakness” is veruit de traagste track, maar verwacht hier nu geen Bon Jovi ballad. Op tekstueel vlak draaien de nummers om de vernietiging van het universum en Lucifer. Of “Decreation” een meerwaarde is voor de ontelbare zwartmetalen platen die er reeds uitgebracht werden, mag je zelf bepalen. Voor mij niet althans. Snelheidsmaniakken mogen gerust een tiental punten bij de score optellen.

JOKKE: 72/100

The Ugly – Decreation (Vicisolum Records 2015)
1. I am death
2. Black goat
3. Legio mihi nomen est
4. Crawl
5. Cult of weakness
6. Slumber of the god
7. Decreation
8. Nibiru
9. Lögnerna till aska

Chalice Of Blood – Helig helig helig

Sommige bands opteren meteen voor het uitbrengen van een full album, terwijl anderen het rustiger aan doen en kleinere releases opzetten, die meestal dan ook meer onder de radar blijven. Het Zweedse Chalice Of Blood is zo’n band die sinds haar ontstaan in 2005 al één demo, drie splits (met o.a. het Japanse Arkha Sva en het Portugese Israthoum) en nu dus ook een volwaardige EP op haar conto mag schrijven. Misschien ook maar beter zo. Niet dat we deze EP niet kunnen smaken, integendeel, maar een volledig album zou misschien wat gaan tegenzitten. We krijgen nu een kleine twintig minuten aan Noors/Zweedse black metal voorgeschoteld die, weliswaar niets toevoegt aan ieders platenkast die van dit soort teringherrie houdt, maar desalniettemin mijn buikpluisjes tot een hoopje as verschroeit. De ietwat scherpe sound van de ijskoude thrashy riffs doorklieft mijn trommelvliezen en past deze stijl als gegoten. De productie was in handen van Lars Broddesson (voormalig Marduk drummer) die hier aantoont dat hij meer kan dan trommelen. Liefhebbers van frosty Noors spul à la oude Immortal, Gorgoroth en Taake zullen hier wel plezier aan beleven. Qua thematiek zoeken ze het eerder in de orthodoxe richting, zoals zovelen tegenwoordig. “Helig” betekent in het Zweeds dan ook zoveel als “heilig”, “geheiligd”, gewijd”, “gezegend” of “sacraal”. Voer voor black metal puristen.

JOKKE: 73/100

Chalice Of Blood – Helig helig helig (Daemon Worship Productions 2015)
1. Hoor-paar-kraat
2. Nightside serpent
3. Shemot
4. The communicants
5. Transcend the endless