monads

Monads – Een spiegel van mijn verleden

Eind 2017 was er na een jarenlange stilte plots nieuw werk van onze landgenoten van Monads. Ik was de band eerlijk gezegd al lang uit het oog verloren en mijn interesse in de doom scene is de laatste jaren ook fors achteruit gegaan. Toch besloot ik hun nieuwe langspeler “IVIIV” te checken en dat heb ik me niet beklaagd want Monads komt hier sterk voor de dag. Ik besloot bandbrein Hans te contacteren voor een (zoals dat hoort bij doom) lang interview. (JOKKE)

Monads(c) I breathe needles

Dag Hans! “IVIIV” is er eindelijk na een periode van zes jaar. Ik veronderstel dat je wel in extase was toen je de afgewerkte CD voor het eerst in je handen kon houden?
Ik weet niet of je het als “extase” kan beschrijven, maar een gevoel van voldoening was er zeker wel. Ik ben enorm fier om het fysieke exemplaar in mijn handen te kunnen houden, en enorm gemotiveerd om dit aan mensen te tonen.

Is een plaat uitbrengen vlak voor het einde van het jaar geen ongelukkige periode? De kans bestaat immers dat deze ondergesneeuwd raakt tussen de vele eindejaarslijstjes en zo minder aandacht krijgt van magazines en blogs. Zou zonde zijn na al het bloed, zweet en tranen dat in de plaat gekropen is.
Misschien wel, en die gedachte is bij mij ook gepasseerd. Echter, na jaren releases uitbrengen met verschillende bands heb ik geleerd dat het perfecte moment er nu eenmaal niet altijd is. Ik wilde niet meer wachten tot in 2018, en Aesthetic Death ook niet. Verder vond ik de release op de winterzonnewende een perfecte afsluitende symboliek: een einde en een nieuw begin. Het is wel een feit dat de hele maand december tegenwoordig enkel nog maar “eindejaarslijstjes” is. Mij zou het logischer lijken dat in januari te doen, of op z’n minst pas de laatste dagen van december.

Op de binnenkant van de CD motiveer je dat het schrijfproces van jullie debuut langspeler geen sinecure was en dat het album het resultaat is van een heel tumultueuze periode zowel op persoonlijk als op muzikaal vlak. Men zegt wel eens dat een muzikant een zekere mate van tristesse nodig heeft om goede songs en platen te kunnen schrijven. Dat lijkt me al helemaal op doom metal van toepassing te zijn aangezien de teksten heel wat “emotioneler” zijn vergeleken met andere metal sub-genres zoals death metal of grindcore. Vermits je als schrijver je ziel in je teksten en muziek legt, lijkt het me een pak moeilijker om een doom metal plaat te schrijven als je als een zorgeloos, huppelend konijn door het leven gaat. Geldt dat voor jou ook?
Dat is zeker zo. Wat je beschrijft in de vraag is 100% correct; stemmingen (en een algemene levensvisie) bepalen ook je artistieke kant. Muziek was (en is) voor mij altijd een manier om dingen van me ‘af te schrijven’. Noem het een vorm van zelftherapie. Anderzijds zorg je er ook voor dat er in die tekst of in die nummers herinneringen staan die zullen terugkomen. Door het nummer te schrijven, op te nemen, te beluisteren, te mixen, opnieuw te beluisteren, te masteren, live te spelen en noem maar op, haal je de wonde telkens weer open. Dit is voor mij iets typisch aan Monads. Het is een spiegel van mijn verleden die ik bovenhaal telkens er aan Monads gewerkt wordt. Dit bouwt een zekere discipline op, want je leert om je eigen emoties op een tweede plaats te zetten t.o.v. je muziek en artistieke uitlaat.

Als ik tussen de lijnen van je statement op het album lees, zou het me niet verbazen dat dit je laatste Monads plaat is. Het schrijfproces leek enorm veel van je te vragen waardoor je nu helemaal leeg bent. Of zie ik dit verkeerd en heb je ondertussen al de nodige inspiratie voor een volgende plaat?
Het is niet onze laatste plaat, maar ik snap hoe je dat kan ervaren. Samen met de full hebben we ook een (iets meer experimentele) EP opgenomen. Die zou ook nog op Aesthetic Death uitkomen, maar ik kan je nog niet met zekerheid vertellen wanneer. Nieuwe opnames staan ook in de planning, wanneer de tijd juist is.

Recent heb ik een ervaring gehad met een band die best wel eens een cursus “omgaan met kritiek” zou kunnen gebruiken, hoewel mijn opmerkingen eigenlijk positief onderbouwd waren. Zelf was ik lovend over “IVIIV” en ook de andere recensies die ik zag passeren waren positief. Hoe ga jij om met eventuele negatieve kritiek die er op je albums of optredens komt?
Tja, slechte reviews zullen er altijd zijn. Meer nog: hoe groter een band of release wordt, hoe meer slechte reviews er komen. Meer mensen komen er mee in aanraking, dus zullen er ook meer mensen zijn die het maar niks vinden en daar dan over willen schrijven. Dit zou een klein kind moeten snappen. Ik heb echter ook wel wat ergernissen als het gaat over reviewers. Zo zijn er die er een sport van maken enkel slechte reviews te schrijven. Als je van een band iets tegenkomt en dat echt niet goed vindt, waarom dan energie steken in hun releases? Een ander probleem is dat er tegenwoordig geen “gewone” reviews meer zijn. Het is ofwel enorm goed ofwel enorm slecht. Die stigmatisatie is banaal en idioot, en draagt niks bij aan een scene. Het beste (of slechtste?) voorbeeld hiervan zijn de reviews op Metal Archives. De grootste metal-database die er is, en ik heb er in mijn leven al vele uren op gespendeerd, maar de reviews (en percentages) zijn nagenoeg waardeloos.

Als ik jullie album aan een vriend zou willen aanraden, zou ik het hebben over “de nieuwe van Monads” want ik zou niet weten hoe ik de titel dien uit te spreken. Deze leest immers als een onbestaand Romeins cijfer. Wat is de betekenis ervan en is er een dieper liggend thema achter de songs?
Het is inderdaad een onbestaand Romeins nummer. De uitleg staat in de liner notes, hoewel dit redelijk subtiel is.

Wat is de relatie met de albumhoes?
De albumhoes is een rechtstreekse verwijzing naar het nummer “Within the circle of seraphs” van de demo. Dit nummer eindigt met de woorden die ook op ons eerste bandshirt te lezen waren: “We are but sad milestones on the road to the bliss of oblivion, but we can become the seraphs one step before the end.” De figuur op de cover representeert het ego dat die ene stap voor het einde aangaat. Een lijdensweg die enkel bewust kan worden aangegaan om het ego achter te laten en zichzelf te verheffen boven het aardse, het menselijke.

Monads 2

Billy Bayou (Glorior Belli) tekende de cover. Hoe zijn jullie met hem in contact gekomen? Ik heb nog niet dikwijls artwork van zijn hand zien passeren eerlijk gezegd.
Hij is bekend bij onze zanger en die kwam met het idee deze (digitale) tekening te gebruiken. Ik denk dat hij het eerder als een hobby doet maar het gekozen werk leek perfect te passen.

De bandnaam Monads kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Wikipedia spreekt over een term die uit de filosofische, wiskundige, biologische en muzikale wereld kan komen. Welke betekenis heeft Monads voor jou?
De betekenis komt inderdaad vanuit de filosofie. Een “monad” kan gezien worden als de ultieme “eenheid”. Het eerste, het kleinste, het enige, allesomvattend. Ik ga natuurlijk niet ontkennen dat de inspiratie hiervan kwam van ‘The monad of creation” van Mournful Congregation, maar vanaf het begin van de band is de hele betekenis een eigen leven gaan leiden.

In 2011 debuteerden jullie met de veelbelovende demo “Intellectus iudicat veritatem”. Heeft deze in eigen beheer uitgebrachte release veel deuren voor jullie geopend?
Toch wel. We hadden de vele positieve reacties eigenlijk helemaal niet geanticipeerd, en na onze eerste optredens bleven er aanbiedingen binnen komen. Nu ik de vele reviews van “IVIIV” lees zie ik ook meer en meer dat onze demo nog steeds in het geheugen van velen geprint staat. Ik ben blij dat de muziek die ik maak / wij maken zo veel kan betekenen voor mensen. Nu nog zorgen voor een LP-versie van beide releases.

In 2012 bracht het Italiaanse label Ordo MCM de demo op CD uit. Zijn er plannen om deze opnieuw (of op vinyl) uit te brengen nu jullie bij het grotere Aesthetic Death getekend hebben?
Zoals ik al vermeldde bij de vorige vraag: het is inderdaad de bedoeling om zowel de demo als de full op vinyl uit te brengen. Het nadeel van onze muziek is dat beide releases een dubbel-LP zouden nodig hebben, en daar zijn labels over ’t algemeen minder happig op. Het is en blijft doom en dat is voor een select publiek, en dan is een dubbele plaat een risico. Het meest pijnlijke is dat we voor de demo al een deal hadden, hij werd zelfs door het label aangekondigd! Helaas vond het label communicatie een minder belangrijke zaak en kwam het er nooit van. Dit label is Baneful Genesis Records en kwam na twee jaar stilte af met een boodschap in de stijl van “Ik dacht dat jullie door mijn stilte wel zouden snappen dat ik het niet meer wil doen.” Vermijden, die gast!

Tegenwoordig poepen veel bands om de haverklap nieuwe releases uit of doen ze elk half jaar ons land aan voor optredens om zo steeds in the picture te blijven. Heb je geen schrik dat de mensen die jullie demo goed vonden jullie na zes jaar niet uit het oog verloren zijn? Ikzelf dacht eerlijk gezegd dat Monads niet meer bestond.
Ja, dat is inderdaad wel het geval, er waren meer mensen verbaasd. Tegelijkertijd zijn er veel “fans” van toen die nu helemaal niet meer geïnteresseerd zijn in doom of de underground in het algemeen, en die komen dan niet eens te weten dat je nog bezig bent. Mij maakt het eigenlijk weinig uit. Ik maak in de eerste plaats muziek voor mezelf, en dat mensen ernaar luisteren en dat goed vinden, is altijd mooi meegenomen. Begrijp me niet verkeerd: een release waar niemand iets aan vindt zou een teleurstelling zijn, maar tegelijkertijd ook een wijze les. Ik hou deze twee regels altijd aan voor mezelf: Niet alles opnemen wat je schrijft, en niet alles uitbrengen wat je opneemt. Dat is de enige manier om een kwaliteitscontrole op te leggen aan jezelf.

Zelf volg ik de doom metal scene al een tijdje niet meer op de voet. Waarschijnlijk door de overvloed aan releases en bands die er zijn in black metal, het genre dat me het meest nauw aan het hart ligt. Zijn er recente releases uit het doom-genre die je me absoluut kan aanraden?
Ik moet toegeven dat ik ook meer thuis ben in de black metal-scene, en ik ben best koppig als het over doom gaat. Wat de meeste doomsters goed vinden, doet me weinig. Niet omdat ik een hipster/hater wil zijn, maar smaken verschillen nu eenmaal. Ik denk dat dit ook de reden is waarom Monads meer in de smaak valt bij een black metal-publiek. Toch, er zijn nog wat recente dingen die ik de moeite vond om op te pikken:
Mirror reaper” (en de voorgaande releases!) van Bell Witch, “Esoteric emotions: The death of ignorance (re-release van de demo van Esoteric die schitterend klinkt en er nog beter uitziet), “Inertia of dissonance” van Funeral Mourning, “Horizonless” van Loss, “Endeligt” van Nortt, “Heartless” van Pallbearer en “V – Oceans” van Slow. Ik vergeet vast en zeker vele dingen op te noemen, en als het niet recent moet zijn, kan ik altijd een hele lijst samenstellen met “ondergewaardeerde underground-schatten die iedereen moet beluisteren”.

Zonder te willen veralgemenen is de doorsnee metal liefhebber meestal op een “ander” niveau met muziek bezig vergeleken met de wegwerp pop-cultuur. Binnen het metalen wereldje is doom wel één van de minst toegankelijke genres door de vaak ellenlange speelduur van songs en platen en het soms tergend trage tempo. Dit in contrast met onze moderne maatschappij waar alles snel vooruit moet gaan en er nog amper tijd genomen wordt om zaken te dieper te doorgronden. Doom-platen beluisteren zou eigenlijk een onderdeel moeten zijn van onthaastingscursussen. Heb jij de interesse in doom de laatste jaren zien toe- of afnemen?
Aan de ene kant wel. Ik vind dat er minder underground bands opkomen die echt goeie doom kunnen/durven maken. Aan de andere kant valt het niet te ontkennen dat labels zoals Profound Lore de juweeltjes lijken op te stapelen: Pallbearer, Bell Witch en Loss; allemaal op hetzelfde label en allemaal relatief “grote” releases, zeker Pallbearer en Bell Witch. En dan is er natuurlijk ook Lycus, die hun tweede album op Relapse mochten presenteren. Met andere woorden: ik kan er niet goed aan uit. Aan de ene kant is het alsof er veel minder vraag naar en interesse voor doom is, maar aan de andere kant lijken er enkele bands te zijn die echt een verschil kunnen maken.

Soms heb ik het gevoel dat lange nummers schrijven in het doom genre een doel an sich is. Ik ken weinig bands die een doom plaat met nummers van pakweg vier à vijf minuten schrijven. “Less is more” lijkt in de doom-wereld niet van toepassing te zijn en er zijn niet veel bands die erin slagen om songs van meer dan tien minuten de hele rit boeiend te houden. Is dat voor jou ook geen uitdaging als schrijver? Op één nummer na, klokken jullie songs namelijk ook allemaal boven de tien minuten af.
Voor mij maakt de songlengte helemaal niet uit, en dat zou ook niet mogen. Ik schrijf wat ik voel, en de nummers krijgen vorm naar dat gevoel. Als ik dingen ging forceren om een nummer korter of langer te maken, dan zou dat een beetje zelfbedrog zijn. Als ik mijn gevoel in Monads niet kan volgen, is heel de essentie verloren gegaan. Geloof me, als ik dat had willen doen, had ik ervoor gezorgd dat onze nieuwe langspeler op één LP zou passen.

Vergeleken met de demo zijn de invloeden uit post-rock nu een pak minder aanwezig en sijpelen er meer elementen uit black metal in de muziek van Monads. Zijn de invloeden voor Monads de afgelopen zes jaar gewijzigd of komt dit door het feit dat enkele van de leden er ook nog black metal bands op na houden?
Ik denk dat de post-rockinvloeden erin slopen omdat drie van de vijf nummers op de demo uit jamsessies zijn ontstaan, in het prille begin van de band. Begrijp me niet verkeerd, ik sta nog steeds 100% achter deze nummers en ik vind die delen ook echt passen. Of er meer invloeden uit black metal zijn op de nieuwe, dat weet ik niet, maar ik begrijp het wel. Alle leden komen uit een black metal-achtergrond en dat sijpelt binnen zonder dat je het weet. Bovendien is het nieuwe album (op het einde van “To a bloodstained shore” na) volledig gecomponeerd en geproduceerd, en niet opgebouwd uit verschillende stukken die goed klonken op een repetitie, zoals wel het geval bij “Intellectus iudicat veritatem“.

Wat vind je zelf het grootste verschil vergeleken met de demo?
Het geluid. Waar de demo meer “rauw” was, hebben we veel tijd gestoken in het verzorgen van elk detail van het geluid. Elk instrument is hoorbaar zonder de luisteraar te verstikken. Elk klein detail heeft zijn plaats in de mix. Van de meeste reviews kon ik lezen dat dit opviel en dat dit in smaak viel, dus ik hoop dat we in ons opzet geslaagd zijn.

Monads 4(c) Apophis Photography

De muziek van “IVIIV” werd reeds in 2015 in Frankrijk opgenomen terwijl de zang een half jaar later in de Brusselse Blackout Studio vereeuwigd werd. Sta je nog steeds 100% achter de songs of zijn er zaken die je ondertussen anders had willen aanpakken of zaken waarover je minder tevreden bent?
Ik sta 100% achter de nummers. In al die jaren heb ik zo veel fases doorgemaakt waar ik óf supertevreden was met de nummers, of ze helemaal wou dumpen, en alles in het spectrum daartussen. Met meer dan twee jaar tussen muziek opnemen en uiteindelijke release, heb ik het album ook enorm veel keren beluisterd en geëvalueerd. Mixes zijn verschillende keren gewijzigd, er zijn zaken toegevoegd en verwijderd. Dus, ik kan besluiten dat het (gelukkig) al die jaren waard was, want ik ben écht tevreden over het eindresultaat.

In mijn opinie is een song een levend iets dat niet dient om steeds klakkeloos nagespeeld te worden. Zeker binnen doom vind ik dat er veel ruimte is voor improvisatie om bepaalde riffs of fills steeds anders in te vullen. Zijn er bij Monads verschillen tussen de live-uitvoering en de versie op de plaat of proberen jullie live de albumversie steeds zo goed als mogelijk te benaderen?
De basis ligt er, en we spelen in principe de nummers zoals ze zijn. Als je echter nummers verschillende keren live speelt, gaan sommige dingen een eigen leven leiden. Het nummer “Your wounds were my temple” speelden we al live voor “IVIIV” was opgenomen, dus in dat nummer zijn zeker zaken veranderd die ook op de uiteindelijke opname terecht gekomen zijn. In een nummer als “Broken gates to nowhere” van de demo is het ook mogelijk (en bijna onvermijdelijk) om er wat improvisatie te laten insluipen. Het hangt allemaal af van het moment, het bewuste optreden, de voorbereiding en de sfeer in de venue.

Enkele jaren geleden had ik jou eens gecontacteerd om samen met mijn toenmalige band Grown Below een optreden te doen. Je zei me toen dat dat niet evident was doordat jullie zanger in Zweden woont. Is die situatie ondertussen veranderd? Zijn er plannen om “IVIIV” live te promoten?
Onze zanger woont nog steeds in Zweden, terwijl de Belgische leden een beetje overal zitten. Een extra vliegtuigticket maakt een live-optreden natuurlijk iets kostelijker, maar dat is nooit een groot probleem geweest. We hebben niet bewust een live-promotie voor het album gepland, maar we staan altijd open voor aanbiedingen om te spelen. Zoals in het verleden hebben we niet de bedoeling om elke maand in een andere venue te spelen, we houden het liever wat specialer en unieker. We zien dus wel wat er komt. Als dat niets is, ook goed. We werken nog wel aan een optreden in de UK met Esoteric, georganiseerd door Aesthetic Death.

Jullie hebben wel een mini-tour met het Zweedse Hypothermia op jullie palmares staan. Ondertussen maak je ook al enkele jaren deel uit van die band. Wat is jouw rol binnen Hypothermia en wat kunnen we dit jaar nog van deze band verwachten?
Ik zit ondertussen inderdaad al bijna vijf jaar bij Hypothermia, en ook daarvoor was ik al nauw betrokken bij de werking van de band. Mijn rol is gitarist, en ik run samen met Kim Carlsson (de main man in de band) ook onze distributie. Voor full-lengths zitten we bij Agonia Records maar voor alle andere releases (inclusief back-catalogue) zijn we zelf verantwoordelijk. We voorzien zelf alle CD/LP/CS-releases en verzorgen onze eigen merch, die we online en op optredens verkopen.
In de zomer van 2017 hebben we een grote studiosessie gehouden waar we tussen de drie en vier uur materiaal hebben opgenomen, waaronder twee albums en enkele splits en EP’s. Die zullen geleidelijk aan het licht der dag zien, maar ik kan nog niet zeggen wanneer. Verder hebben we nog enkele gigs in Europa en proberen we nogmaals een (mini-)tour in Mexico op te zetten, nadat die vorige keer een beetje in’t honderd was gelopen.

Bedankt voor het interview!
Bedankt voor de interessante vragen!

 

Advertenties

Cult Of Erinyes – Tiberivs

Het Romeinse rijk heeft al menig metalband inspiratie gebracht, zo ook ons eigenste Cult Of Erinyes dat op haar nieuwe derde langspeler de periode van de heerschappij van Tiberius Iulius Caesar Augustus bezingt en muzikaal in kaart brengt. Het is een heerlijke vijfenvijftig minuten durende rituele black metal trip geworden waarin heel wat interessants te beleven valt en tal van (gast)muzikanten een bijdrage leveren zoals de Zweedse bassist Alex (Craft, Hypothermia) die goed hoorbaar de dikke snaren bespeelt in de intro “Achaea, 41 B.C.“. Cult Of Einyes is nog steeds het geesteskind van Corvus die op deze plaat door heel wat broeders van zijn andere bands (Psalm, Wolvennest) wordt bijgestaan. De vinnige, snijdende, maar bij momenten ook pakkende en meeslepende black – check die geweldige opener “Nero (divine providence)” waarin al deze facetten reeds aan bod komen – wordt door zanger Mastema met zijn uitbundige en variërende vocalen naar een nóg hoger niveau getild. Spijtig dat het zijn zwanenzang is geworden maar toch ook benieuwd hoe Déhà het er voortaan zal afbrengen als opvolger. Dit multi-talent is geen onbekende voor de band aangezien hij op “Tiberivs” ook al keyboard en gitaarpartijen verzorgde evenals de drumprogrammering, wat er trouwens écht niet aan te horen is (live zal de drummer van LVTHN en Kosmokrator achter de drumkruk kruipen). Déhà nam tevens de erg geslaagde mix en mastering – waarbij voldoende ademruimte werd gegeven voor de gelaagdheid van de muziek – voor zijn rekening nam. “Tiberivs” is duidelijk een conceptplaat die je in zijn geheel dient te ondergaan maar zijn geheimen slechts mondjesmaat prijsgeeft. De bijwijlen complexe songstructuren en licht progressieve invalshoek zijn hier debet aan, hoewel er ook voldoende furieuze recht-door-zee blastfestijnen te beleven vallen. Na een paar luisterbeurten springt de wolf, die op het cover artwork te zien is, uit de dichte mist om je bij je nekvel te grijpen en je mee te sleuren in deze overdonderende historische flashb(l)ack. “Germanicvs” is halfweg de plaat nog zo’n toptrack waarin met verschillende tempo’s gespeeld wordt en enkele killer riffs én solo’s de revue passeren, maar waarin ook ruimte voor atmosfeer behouden blijft. Afsluiten doet Cult Of Erinyes in stijl met het epische elf minuten durende “For centuries to come” dat in het beklijvende melancholische middenstuk meermaals aan het Zweedse Shining doet denken. “Tiberivs” is een plaat waarop old én new school black broederlijk hand in hand gaan en die weinig black metal liefhebbers onberoerd zal laten.

JOKKE: 88/100

Cult Of Erinyes – Tiberivs (Code 666 2017)
1. Achaea, 41 B.C.
2. Nero (divine providence)
3. Casus belli
4. Bred for war
5. Loner
6. Germanicus
7. First of Men
8. Damnatio memoriae
9. For  centuries to come

Wolvennest – Wolvennest

Je hebt bands die ontegensprekelijk vaandeldragers van een bepaald genre zijn en geen duimbreed van de voorgeschreven krijtlijnen afwijken en je hebt acts die onmogelijk op één muzikale stroming vast te pinnen zijn en niets liever doen dan buiten de lijntjes kleuren. Het nieuwe Belgische Wolvennest is zo één van die bands waarbij ongebonden creativiteit boven een strikt omlijnd keurslijf staat. Eén blik op de line-up van dit collectief maakt duidelijk dat muzikanten uit verscheidene hoeken van het alternatieve, metal en experimentele genre elkaar hier gevonden hebben. De kernleden zijn Kirby Michel (La Muerte, Arkangel, Length of Time, Deviate), Corvus von Burtle (Cult Of Erinyes, Monads) en Marc De Backer (o.a. Mongolito), die samen met John Marx (Temple Of Nothing), Shazzula (Aqua Nebula Oscillator en gekend van haar experimentele film “Black mass rising” en samenwerkingen met ondermeer Over-Gain Optimal Death, White Hills, Farflung, Kadavar en Mater Suspiria Vision) en Jason Van Gullick Wolvennest vorm geven. Op hun gelijknamide debuut vinden we bovendien Albin Julius en zangeres Marthynna (beiden van Der Blutharsch and The Infinite Church Of The Leading Hand) als gasten en co-writers terug. Het resulaat is een hypnotische soundscape trip van net geen uur waarin elementen van jaren ’70 krautrock, cinematografische drones, space-rock, repetitieve psychedelica loops, occulte doom, beukende stoner, ambient black metal – live baadt hun ritueel in een aan-orthodoxe-black-metal-ontleende-sfeer – en sinistere synthesizers op meesterlijke wijze geblend worden in vijf pakkende songs gaande van zes tot bijwijlen twintig minuten (“Out of darkness deep” – ik had geen betere titel kunnen verzinnen voor deze bezwerende monoliet). Het is voor bands als Wolvennest dat festivals als Roadburn (waarvan ze volgend jaar deel uitmaken) en Desert Fest (pronkt reeds op hun palmares) uitgevonden lijken te zijn.

JOKKE: 90/100

Wolvennest – Wolvennest (Ván Records 2016)
1. Unreal
2. Partir
3. Tief unter
4. Out of darkness deep
5. Nuit noire de l’âme