nederland

Israthoum – Channeling death and devil

Kan iemand mij eens uitleggen wat er aan de hand is met Daemon Worship Productions? Het krioelde daar van de uitstekende bands, maar er lijkt de laatste tijd een heuse leegloop bezig aangezien de acts uit hun rooster hun nieuwe werk nu één voor één op andere labels uitbrengen. Zo ook het Portugees/Nederlandse Israthoum, een black metal band die al heel wat jaartjes op de teller heeft staan. De vorige langspeler “Black poison and shared wounds” dateert al uit 2012 en was een aardige schijf. In tussentijd zat de band echter niet stil want er verschenen nog twee splits en één EP en nu is het met “Channeling death and devil” tijd voor full length nummer drie. De albumtitel is er in elk geval boenk op want achtenveertig minuten lang kanaliseert Israthoum duivelse dood middels negen uitstekende songs waar de duisternis van afspat. De sound is organisch en de sfeer mysterieus en grimmig en het zijn de vele cleane gitaarpartijen en occulte rituele gezangen die het zaakje interessant en boeiend weten te houden en ervoor zorgen dat je je niet snel gaat vervelen. Ook op gebied van dynamiek heeft Israthoum haar zaakjes op orde want snelle en trage passages wisselen elkaar mooi af zonder voorspelbaar te klinken. In een mid-tempo song zoals “Laceration of the pliant” horen we soms wat Svartsyn terug, zij het voornamelijk door de voortreffelijke hese doodsrochels van zanger/bassist VxInfr die sterk op die van Ornias gelijken. Het korte “Drudges of ruinations” klinkt haast als één of andere hypnotische bezwerende rite, waarna het opzwepende “Walls of penitence” je uit je trance haalt en VxInfr laat horen welke veelzijdige keelklanken hij wel niet kan produceren. Naar het einde van de song zorgen oosters aandoende gitaarklanken voor een mystiek sfeertje. Iets wat min of meer herhaald wordt in “A bleak fulgency in splendour“. Naarmate de plaat haar einde nadert, lijkt het occulte nóg prominenter naar voor te komen en dan popt een Acherontas al snel als referentiekader op. Eigenlijk is elke song het bespreken waard, maar ga het vooral zelf ontdekken. “Channeling death and devil” is een héél overtuigende plaat geworden van een band die duidelijk weet waar ze mee bezig is. Het Portugese Altare Productions brengt het album zowel op CD, vinyl als cassette uit; voor ieder wat wils dus. Aanschaffen die handel!

JOKKE: 86/100

Israthoum – Channeling death and devil (Altare productions 2017)
1. Channeling death and devil
2. Laceration of the pliant
3. Between the maze and the turmoil
4. Drudges of ruination
5. Walls of penitence
6. A bleak fulgency in splendour
7. Well of bitterness
8. Acquiescas fata
9. Turn stone to ash

Solar Temple – Rays of Brilliance

De debuutcassette van het Nederlandse Solar Temple telt welgeteld één song, maar weet ons gelukkig wel een kwartier lang bij de lurven te grijpen. Veel meer dan de afkomst is er over Solar Temple niet geweten, maar het feit dat de tape het levenslicht ziet via Haeresis Noviomagi en Fallen Empire Records, zegt genoeg voor wie de ondergrondse hellekrochten uitspit op zoek naar interessante, beklijvende gitzwarte pareltjes. Er valt heel wat te beleven in de vijftien minuten van “Rays of brilliance“. In het lange repetitieve, bezwerende karakter van de song lijk ik aannemelijke sporen te ontwaren van Turia, maar of er achter Solar Temple één of meer dezelfde bandleden verscholen zit(ten), komen we niet te weten. Urfaust lijkt eveneens nooit veraf te zijn, want net als deze twee heren weet Solar Temple atmosferische lo-fi black en psychedelische doom tot één geheel te vervlechten met een psychoactieve catharsis als eindbestemming: “Initiation into the Dionysian realms – Swallowed by the cosmic firmament“. Tegen de tijd dat u deze review leest, is de kans echter groot dat u al achter de mazen van het net aan vist om nog een fysieke tape op de kop te kunnen tikken (de cassette verscheen in een gelimiteerde oplage van 150 stuks), maar de track kan u zich gelukkig ook digitaal toe-eigenen via volgende link: https://solartemplehn.bandcamp.com/album/rays-of-brilliance.

JOKKE: 88/100

Solar Temple – Rays of Brilliance (Haeresis Noviomagi/Fallen Empire Records 2017)
1. Rays of brilliance

Wederganger/Urfaust – Split

Zowel het legendarische Urfaust als het relatief jonge Wederganger draaien hun hand niet om voor een splitje meer of minder, dus lang kon het niet duren vooraleer de land- én labelgenoten een bloedpact zouden smeden. De wedergangers komen eerst aan de beurt en Alfschijn moet zijn cleane zang nog maar bovenhalen of ik weet meteen dat het weeral snor zit met dit nummer. Maar vergeet niet dat de sterkte van deze band ‘em niet alleen in de cleane zang zit, maar ook in de wisselwerking met de verrotte stembanden van Botmuyl en de muzikanten – onder leiding van MJWW – die beide heren achter zich hebben staan en weten hoe ze catchy pakkende songs moeten schrijven en spelen. De twee nummers die Wederganger ten berde brengt zijn grotendeels down- tot midtempo, hoewel in “Heengegaan” halverwege ook wel even het gaspedaal wordt ingeduwd. “De gebrokene” kent dan weer een meer punky, rockende ondertoon en schreeuwt gewoon om die luchtgitaar boven te halen. De daaropvolgende veertien minuten zorgen IX en VRDRBR – zoals we van hen gewend zijn – voor een verstikkende en onheilspellende, atmosfeer waarbij de aanvang van “Zelfbestraffingsten denz en occulte raabsels” klinkt alsof Joy Division zwaar door de mangel gehaald werd. Naarmate de track vordert, duikt het tempo de dieperik in en mede ondersteund door een onderhuidse keyboardlaag, neemt de song een haast funeral doom karakter aan, iets wat nog verder uitgediept wordt in “Hypnotisch bevel – De daimonische mensch“, waardoor een band als Esoteric nooit veraf klinkt. Hoewel beide bands onder de term black metal gecatalogiseerd worden, ligt hun geluid een spagaatwijdte uiteen, maar passen ze op een bepaalde manier toch ook mooi samen op deze split.

JOKKE: 87/100 (Wederganger: 86/100 – Urfaust: 88/100

Wederganger/Urfaust – Split (Ván Records 2017)
1. Wederganger – Heengegaan
2. Wederganger – De gebrokene
3. Urfaust – Zelfbestraffingsten denz en occulte raabsels
4. Urfaust – Hypnotisch bevel – De daimonische mensch

Dodecahedron – Kwintessens – Through bodies measureless to man

Collega Flp was vijf jaar geleden uitermate kritisch voor het debuut van het Nederlandse Dodecahedron dat uit het niets op het grote Season Of Mist verscheen. Ik had er ergens niet meer op gehoopt dat er ooit nog een vervolg zou verschijnen, maar met opvolger “Kwintessens – Through bodies measureless to man” slaat het kwintet nu keihard terug. Al wie de integriteit van de band destijds in vraag stelde, krijgt ferm lik op stuk. Nog steeds worden de grilligheid van Deathspell Omega en de donkere chaos van Mayhem’s “Ordo ad chao” als uitgangspunt genomen om een furieuze draaikolk aan progressieve en technisch black metal uit te spuwen. Op inhoudelijk vlak draait “Kwintessens  – Through bodies measureless to man” rond Verlichting, het streven naar perfectie en megalomane visies die uit de hand lopen met een tragische afloop tot gevolg. Dit vertaalt zich in een niet aflatende stroom aan atonale duisternis en wringende dissonanten, hoewel de plaat wel meer coherent, gestroomlijnd en gefocust klinkt. De technische hoogstandjes worden minder uitgesproken in de spotlights gezet – hoewel “Tetrahedron – The culling of the unwanted from the earth” nog wel een epileptische start kent – en het muzikale kunnen staat nu meer in dienst van de songs. “Dodecahedron – An ill-defined air of otherness” vormt de perfecte symbiose tussen agressie en rituele ambient/drone waarbij frontman Michiel Eikenaar (ex-Nihill) hier op vocaal vlak tot het uiterste gaat en de woorden “The death of your body” meermaals vervaarlijk uit zijn vitriole strot perst. De eigenzinnige sound en gitzwarte atmosfeer van dit meesterwerk onttrekken alle zuurstof uit mijn woonkamer en creëren een vacuüm toestand waardoor de poriën van de hipster air plants die in geometrische vormen aan mijn muur hangen geen zuurstof meer krijgen en bruin uitslagen. De donkere energie die “Kwintessens – Through bodies measureless to man” uitstraalt, is dan ook niet van deze wereld.

JOKKE: 92/100

Dodecahedron – Kwintessens – Through bodies measureless to man (Season Of Mist 2017)
1. Prelude
2. Tetrahedron – The culling of the unwanted from the earth
3. Hexahedron – Tilling the human soil
4. Interlude
5. Octahedron – Harbinger
6. Dodecahedron – An ill-defined air of otherness
7. Finale
8. Icosahedron – The death of your body

Cirith Gorgor – Bi den dode hant

In 2016 sloten de Nederlandse bokkenrijders Cirith Gorgor een bloedpact met Hammerheart Records en werd “Visions of exalted lucifer” uitgebracht, langspeler nummer zes. Het vijftal verkeerde tijdens het schrijfproces blijkbaar in een erg creatieve bui, want met “Bi den dode hant” krijgen we een nieuwe EP voorgeschoteld waarin, in iets meer dan twintig minuten speeltijd, drie songs voorbijrazen die uit dezelfde opnamesessies stammen. Op de vorige langspeler was het een tragere song zoals ““Rite of purification – Vanished from this world” die boven de grijze massa uitstak. Op deze EP doet Cirith Gorgor echter wat iedereen van de band verwacht, namelijk razen en blazen dat het een lieve lust is. Alleen is het probleem dat het muzikaal geweld nergens pakt en plakt en Sataniel’s droge screams al snel gaan vervelen. Enkel in “The luciferian principle” passeren enkele meer groovende riffs en akoestische tierlantijntjes die het einde van het nummer opfleuren. Daar waar landgenoten Kjeld min of meer in hetzelfde straatje zitten, weten deze Friese blekkies wel pakkende songs te schrijven. Wie Cirith Gorgor echter altijd al heeft kunnen smaken, zal deze EP ook met gemak verslinden.

JOKKE: 70/100

Cirith Gorgor – Bi den dode hant (Hammerheart Records 2017)
1. Proclamation of destruction
2. The luciferian principle
3. Bi den dode hant

Turia – Dede kondre

We zijn midden januari en Turia opent haar tweede – mysterieus getitelde – langspeler “Dede kondre” (Surinaams voor “land van de doden”) met de titeltrack die meteen aast op een plaatsje in mijn “songs-van-het-jaar-lijstje” dat binnen elf maanden zal verschijnen. De hypnotiserende riffs van O (Galg, Iskandr, Lubbert Das) zwellen gemoedelijk uit hun feedback aan totdat drummer J zijn simpele maar effectieve groove inzet en T met haar ijle, pakkende screams de koude rillingen over mijn rug doet lopen…goed voor zeven minuten pure gitzwarte zelfexpressie.  Ook “Een poort van takken en loof” weet met dezelfde basisingrediënten een innemende song neer te zetten waar de geest van een Ash Borer nog wel doorheen waait, hoewel Turia toch steeds meer een eigen draai aan haar atmosferische muziek heeft weten geven. Zo valt “Houten tempel” positief op door de cleane gezangen aan het begin van de song en domineren slepende doomritmes met melodieuze uitwaaiers over de black metal aggressie om uiteindelijk te stranden in akoestische gitaren en noise. En halverwege “Waterzucht” menen mijn aandachtige oren zelfs een mondmuziekske waar te nemen. Positief is dat de vrij uitgesponnen songs – opgebouwd uit nochtans repetitieve drum- en gitaarpartijen – nergens lang aanvoelen en voorbij zijn voor je het weet. Eindigen doet Turia met het tergend trage, getormenteerd klinkende “De toorn der goden” dat op je gemoed inhakt zoals de regering op onze levensstandaard en je leeg en verweesd achterlaat eens ook hier de akoestische klanken en noise weggeëbd zijn. Over eersteling “Dor” was ik al lovend, maar op deze opvolger heeft het trio zich nog weten overtreffen. Zoals met de voorganger het geval was staat hun eigen Haeresis Noviomagi label in voor een gelimiteerde run op cassette en zal het Portugese Altare Productions de vinylrelease op zich nemen. Snel handelen zal de boodschap zijn!

JOKKE: 90/100

Turia – Dede kondre (Altare Productions/Haeresis Noviomagi 2017)
1. Dede kondre
2. Een poort van takken en loof
3. De houten tempel
4. Waterzucht
5. De toorn der goden

Laster – Ons vrije fatum

Bandleden die hun tronie achter maskers verbergen; het is geen nieuwigheid in de metal scene. Er zijn de mainstream voorbeelden zoals Slipknot en Ghost, maar ook in de underground kiezen bands als Pénitence Onirique, Terra Tenebrosa of Laster voor deze modus operandi. De identiteit van de bandleden is van ondergeschikt belang: let the music do the talking!…maar het draagt natuurlijk ook bij aan de visuele presentatie van je band. Zeker in het geval van het uit Utrecht afkomstige Laster, zonder twijfel de meest arty farty black metal band van de Lage Landen inclusief slim fit jeans, puntschoenen en maskers die wel wat weghebben van Jigsaw uit de Saw-films. Na een demo, een eerste langspeler (“De verste verte is hier“) en een split met Wederganger, is het met “Ons vrije fatum” tijd voor album nummer twee. Laster laat meer dan eens geen black volgens het boekje horen en met hun eigenwijze visie op het genre, zullen ze enkel de meer open geesten kunnen bekoren. De nummers zijn nog steeds lang uitgesponnen maar zijn weldoordacht qua dynamiek en spanningsbogen en bevatten als basis atmosferische black metal met akkoordenschema’s die regelmatig een Drudkhiaanse invalshoek verraden. Daarover wordt een progressief sausje gegoten, dat spijtig genoeg niet altijd even lekker smaakt, grotendeels omwille van de productie die niet altijd even goed uitpakt. Zo staan het geplingelplangel aan het einde van het titelnummer en de synths in “De roes na” véél te luid in de mix evenals de gortdroge screams. Naarmate het album vordert, treedt gewenning op aan de sound en valt het beter mee. De sax-klanken in “Helemaal naar huis” weten me dan wél weer van hun meerwaarde te overtuigen. Vele songs zijn voorzien van cleane vocalen die op een old school Enslaved- of Ulver-manier gebracht worden en die liggen me een pak beter dan de raspende vocalen die niet altijd passen bij de (ingetogen) melancholie die de instrumenten produceren. Het label spreekt van obscure dansmuziek en dat wordt met “Bitterzoet” duidelijk: cleane gitaren, een Agalloch-feel en een dansbaar ritme brengen de heupen lichtjes in beweging. In “De tijd vóór” komen er zelfs heuse experimentele beats aan te pas, maar deze vallen wat uit de toon met de rest van het album. In de teksten is zoals steeds erg veel werk gestoken en de korte verhalen lezen dan ook als pure poëzie of wat dacht je van volgende zinsnede uit “Helemaal naar huis“: “”Geluk of rampspoed wil ik wagen”, is wat destijds tot mij trad. Hoog tijd om dat weer uit de kast te halen. Af te stoffen. Te bekijken. Man, ik had allang in bed gelegen, als mijn fiets niet was gejat!“. Ik bewierook bands zoals Laster die van de platgetreden paden durven af te wijken maar “Ons vrije fatum” weet toch nog niet over de gehele lijn te overtuigen. Tijd brengt raad evenals een fiks aantal extra luisterbeurten om dit album volledig naar waarde te kunnen schatten.

JOKKE: 77/100

Laster – Ons vrije fatum (Dunkelheit Produktionen 2017)
1. Ons vrije fatum
2. Binnenstebuiten
3. Bitterzoet
4. Helemaal naar huis
5. De tijd vóór
6. De roes na
7. Er wordt op mij gewacht