Obituary

Gorgoroth – Instinctus bestialis

Er waren eens een Noor, een Zweed, een Amerikaan en een Serviër en ze speelden een potje True Norwegian black metal. Voeg daar in een live bezetting nog een Braziliaan en/of een Italiaan aan toe en Gorgoroth anno 2015 lijkt wel een grap, hoewel stichter en enig origineel (en Noors) bandlid Infernus de bloedserieusheid zelve is. Om heel eerlijk te zijn heb ik Gorgoroth altijd al een ietwat overschatte band gevonden. Oké, ze waren erbij toen enkele black metal snotneuzen vurekestook begonnen spelen en bepaalde notoire figuren maakten deel uit van de band, maar échte black metal meesterwerken heeft de band mijns inziens nooit afgeleverd. En neen, ook niet in het Gaahl tijdperk. Debuut “Pentagram” uit 1994 komt dan misschien nog het meest in de buurt. De laatste jaren is Gorgoroth om heel andere zaken berucht geworden dan het afleveren van goede platen. Soit, zes jaar nadat er schoon schip werd gehouden in de line-up en Infernus al het materiaal diende te schrijven voor voorganger “Quantos possunt ad satanitatem trahunt” is er nu “Instinctus bestialis”. In tussentijd verscheen wel nog de totaal overbodige remake van “Under the sign of hell”. Ten opzichte van de voorganger is enkel de positie van strot gewijzigd, wat wil zeggen dat Pest niet meer van de partij is en er nu een zekere Atterigner van het Servische Triumfall werd ingeschakeld om zijn keel open te smijten op de black metal van Gorgoroth. Hoewel de man wel weet hoe hij een scream uit zijn strot moet persen, zijn de smakelijke rochelscreams van Pest wel een gemis en doet Atterigner het een beetje dieper. Op productioneel gebied zat drummer Tomas Asklund (ex-Dark Funeral, ex-Dissection) opnieuw achter de knoppen en, hoewel de sounds van de drums terug iets minder digitaal klinkt dan op “Quantos…”, is het totaalgeluid te clean, maar ook te zwaar waardoor Gorgoroth nu met momenten meer als een death metal band klinkt (zou dit de invloed van Bøddel, aka Frank Watkins (ex-Obituary) zijn?). Ik zeg niet dat de kelderproductie van het originele “Under the sign of hell” beter is, maar hier wordt het allemaal iets te proper en modern. Naar goede gewoonte maakt Gorgoroth zich er met een klein half uurtje ook weer vanaf en is het onbegonnen werk om het aantal “satans” dat in de teksten voorkomt te tellen. Beetje infantiel de dag van vandaag. Ondanks deze kritiek is “Instinctus bestialis” wel het beste Gorgoroth album sinds jaren geworden. Opener “Radix malorum” zet meteen de beuk erin (en klinkt door de dubbele basdrum als een death metal band genre Exmortem). “Dionysian rite” bezit dan weer een heuse Godseed vibe (Infernus zal het graag horen hehe). Het eerste vrijgegeven nummer “Ad omnipotens aeterne diabolus” behoort tot de hoogtepunten en klinkt het meest black metal mede door het “Hail Satan” gebral. Nieuwe elementen zijn gitaarsolo’s (o.a. in “Burn in his light”, “Rage” ) en melodieuzere gitaarpartijen. Infernus lijkt wel een teek, want het venijnig ettertje is onuitroeibaar en heeft alle bandperikelen weten te overleven, wat op zich al een prestatie is. Alleen mis ik een beetje de black metal feel op “Instinctus bestialis” en zal het album opnieuw de black metal annalen niet ingaan als een need to have, maar eerder als een nice to have.

JOKKE: 75/100

Gorgoroth – Instinctus bestialis (Soulseller Records 2015)
1.
Radix malorum
2. Dionysian rite
3. Ad omnipotens aeterne diabolus
4. Come night
5. Burn in his light
6. Rage
7. Kala brahman
8. Awakening

Advertenties

Vader – Tibi et igni

De nieuwe Vader is de eerste death metal plaat waar ik mijn zegje over doe op Addergebroed. Het genre kan mij al jaren niet meer boeien met al die overgeproduceerde hypersnelle en technische orkestjes, waarbij vingervlug spel en showcase van talent primeert over het schrijven van goede songs. Geef mij dan maar de “gouwe ouwe” bands genre Obituary, Napalm Death, Incantation, Bolt Thrower, Immolation of oude Morbid Angel. Wie natuurlijk niet in dit rijtje mag ontbreken is het Poolse death metal vlaggenschip Vader. Welke muzikanten onze goede vriend Peter op deze elfde full length rond zich verzameld heeft, volg ik al lang niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Hoewel de andere bandleden wel degelijk deelnemen aan het schrijfproces, hoor je daar niet veel van terug want deze plaat klinkt weer op en top zoals Vader al meer dan 20 jaar klinkt. Bij het aanhoren van openingstrack “Go to hell” lijkt het eerst nog alsof ze de Dimmu Borgir toer opgaan met een majestueuze klassieke intro, maar dan steekt plots een eerste monsterlijke death/trash riff de kop op. Er is geen ontkomen meer aan! Normaal luchtdrum ik erop los, maar bij Vader haal ik mijn luchtgitaar opnieuw van onder het stof. Wat is dit heerlijk opzwepend! Op “Triumph of death” kan je simpelweg niet stil blijven zitten. Rammen en het refrein luidkeels meebrullen is de boodschap. Peter hanteert nog steeds een vrij verstaanbare ruige stem in plaats van een ultradiepe grafputrochel. Op “Hexenkessel” wisselen donderende basdrums af met blast drumwerk en meer hakkende trashpassages. Enkele symfonische toetsen (“The eye of the abyss”, “Hexenkessel”) of technischere stukken zorgen ervoor dat er genoeg afwisseling te horen is en dat de plaat nergens inkakt. Wat me verder opvalt is dat het niveau van de gitaarsolo’s er wel op vooruit is gegaan: meer melodie en minder gescheur. Na al die jaren is Vader het kunstje nog steeds niet verleerd: puur vakmanschap!

JOKKE: 88/100

Vader – Tibi et igni (Nuclear Blast 2014)

1. Go to hell
2. Where angels weep
3. Armada on fire
4. Triumph of death
5. Hexenkessel
6. Abandon all hope
7. Worms of eden
8. The eye of the abyss
9. The light reaper
10. The end