orthodox black metal

Serpent Noir – Erotomysticism

De groeicurve die het Griekse Serpent Noir sinds haar geboorte in 2010 heeft doorgemaakt is bijna zo steil als de wanden van de financiële put waar hun thuisland dient uit te klouteren. Dat deze Helleense muzikanten bovendien niet over één nacht ijs gegaan zijn met het ineen boksen van hun nieuwe plaat “Erotomysticism”, wordt al snel duidelijk als we een blik werpen op de lijst participanten op deze plaat. Het vijftal, dat is samengesteld uit muzikanten van Acrimonious, Embrace Of Thorns, Nefandus en Ofermod; do I need to say more over het genre dat we hier voorgeschoteld krijgen? ) heeft zich immers op tekstueel vlak laten bijstaan door Thomas Karlsson, oprichter van “Dragon Rouge”, auteur van “Qabalah, qliphoth and Goetic magic” en sinds jaar en dag tekstschrijver voor het (scusi – tenenkrullende) Therion. Op “Desert of azazel” neemt hij de lead vocalen voor zijn rekening en ook Christofer Johnsson, mastermind van het Zweedse Therion, leverde een muzikale bijdrage op Hammond orgel in het afsluitende “Mephistophelian pacts”. De mastering was dan weer in handen van Thomas Tannenberger van het Oostenrijkse Abigor. Ook al hangt er een ietwat doffe waas over het muzikale geheel, laat dat vooral geen domper op de feestvreugde zijn. Na een mystiek intro vol panfluiten (denk hier nu niet aan onze kleine Peruviaanse vrienden die vroeger op de zeedijk middels dit instrument kitscherige versies brachten van Céline Dion’s “My heart will go on” en andere muzikale gedrochten) is het tijd voor het echte werk. Dit is occulte black metal met een hoofdletter “O”. Hoewel de band muzikaal gezien op veel momenten niet als black metal te catalogiseren valt. Het veelvuldig gebruik van cleane gitaar- en keelklanken creëert immers meer dan eens een dark wave achtig sfeertje. Het draait bij Serpent Noir helemaal om het neerzetten van duistere sfeer en het creëren van transcendentale portalen naar parallelle universums. En qua tempo heeft deze band hoegenaamd geen interesse in het breken van snelheidsrecords. Sporadische uitbarstingen worden  groots ingeluid middels een gongslag en roepen (mede door de Oosters aandoende melodieën)  vergelijkingen op met Cult Of Fire. Op andere momenten worden rituele drums gebruikt (“The initiatrice of a’arab zaraq”) om donkere vibes en mysterieuze onheilspellende klanken te produceren. In “Ayahuasca” duiken oepternieft Latijns-Amerikaanse invloeden op. Niet zo vreemd, want sinds “Ja Jan” weet Jan en alleman dat ayahuasca (ofte “slingerplant van de ziel”) een hallucinogene plant uit Peru is, waarvan een soort thee getrokken wordt die door Indianenstammen ritueel gedronken wordt en tot één van de sterkste en meest bevreemdende trips leidt. Past dus perfect op deze plaat. Serpent Noir opereert in dezelfde niche als landgenoten Acherontas maar levert met “Erotomysticism” een kunstwerkje af dat het beter doet dan die laatste hun nieuwste.

JOKKE: 80/100

Serpent Noir – Erotomysticism (Daemon Worship Productions 2015)
1.
Path of the raven
2. The veritable red dragon
3. Ayin
4. Al runa
5. Desert of azazel
6. The initiatrice of a’arab zaraq
7. The dioscuri of darkness
8. Ayahuasca
9. Mephistophelian pacts

Advertenties

Devouring Star – Through lung and heart

Wat ze dezer dagen in Frankrijk en IJsland kunnen, kan ik op mijn eentje ook moet de Fin JL gedacht hebben. Met debuutplaat “Through lung and heart” van zijn Devouring Star slaagt hij erin om een prestatie neer te zetten om “U” tegen te zeggen. De schitterende twee songs tellende demo uit 2013 was voor het Russische kwaliteitslabel Daemon Worship Productions voldoende om Devouring Star binnen te halen. Vijf tracks volstaan om je compleet murw geslagen achter te laten. De dissonante black metal van Devouring Star heeft overduidelijk leentjebuur gespeeld bij Deathspell Omega, maar kan absoluut niet als een klakkeloze kopie bestempeld worden. Daar waar het er bij de Fransozen wat chaotischer en minder rechtlijnig aan toe gaat, liggen de songs van JL iets gemakkelijker in het gehoor en gaat hij meer gestructureerd te werk. De extremen liggen op deze plaat héél ver uiteen: tussen het overdonderende black metal geweld schemeren duistere melodieën door en de Fin schakelt regelmatig over op doom-modus wat een intens spanningsveld creëert. Onvermijdelijk duiken ook hier label maten Svartidauði als referentiekader op. In de afsluiter duiken zelfs enkele beukende sludgeriffs op die je op het puntje van je stoel doen kruipen omdat je weet dat er op een bepaald moment terug een allesvermorzelende versnelling gaat aankomen. De sound is werkelijk massief te noemen en de productie past deze stijl als gegoten. In het openingsnummer en de titelsong passeren kerkgezangen die het geheel een sacraal karakter geven. Met songtitels als “Sanctified decomposition” en “Decayed son of earth” wordt duidelijk dat het album handelt over de dood, maar ook het begrip “chaos” komt tekstueel aan bod. Opnieuw een erg goede aanwinst voor het steeds verder uitdijende orthodoxe black metal universum.

JOKKE: 84/100

Devouring Star – Through lung and heart (Daemon Worship Productions 2015)
1. Sanctified decomposition
2. Decayed son of earth
3. To traverse the black flame
4. The dreaming tombs
5. Through lung and heart

Mannveira – Von er eitur

Daar waar de IJslanders van Naðra zich soundgewijs van continent vergist lijken te hebben, passen de drie songs van demotape “Von er eitur” (wat staat voor “hoop is een gif”) van eenmansband Mannveira wel mooi in het straatje van de orthodoxe black metal stijl zoals die vormgegeven wordt door Svartidauði en Sinmara. Bij het openingsakkoord is het al meteen prijs en wordt de link direct gelegd. Dit nog maar eens om aan te geven dat Svartidauði écht wel hun eigen trademark sound hebben ontwikkeld binnen de dichtbevolkte black metal scene. Om nu te zeggen dat eerdergenoemde bands klakkeloos gekopieerd worden, is een beetje kort door de bocht. Mannveira klinkt minder verstikkend dan Svartidauði, de songs zijn compacter en de sound is iets opener en transparanter (en opnieuw weer erg geslaagd voor een tape). Hoewel “Eðjan” met momenten vrij toegankelijk klinkt, duiken ook hier weer die typische misselijkmakende dissonante akkoorden op, die perfect het lugubere schouwspel van de hoes in geluidsgolven omzetten. Nog niet zo sterk als de twee koplopers, maar daar zou wel eens snel verandering in kunnen komen.

JOKKE: 76/100

Mannveira – Von er eitur (Vánagandr 2014)
1. Von er eitur
2. Eðjan
3. Vítiskvalir vitundar

Dysangelium – Thánatos áskésis

Het Duitse World Terror Committee staat, samen met het Amerikaans/Russische Daemon Worship Productions, ten huize satan naderhand wel als hofleverancier geboekstaafd als het aankomt op kwaliteitsvolle orthodoxe black metal. Op de nieuwjaarsreceptie van Zijne Gehoornde mag Dysangelium in elk geval niet ontbreken. De “Leviaxxis” EP die eerder dit jaar verscheen beloofde al veel goeds (https://addergebroed.wordpress.com/2014/10/30/dysangelium-leviaxxis/). Twee van de drie nummers die we daar in demovorm terugvonden, prijken nu in een nieuw lijkkleedje op de debuutplaat, namelijk het rockende midtempo “Obelisk of the sevencrowned son” en de wervelwind genaamd “Chaomega”. De negen doodspraktijken op “Thánatos áskésis” kleuren braaf binnen de ondertussen meer dan gekende lijntjes van het subgenre (dat zo stilaan zijn verzadigingspunt wel bereikt blijkt te hebben). Af en toe valt er wel eens iets thrashier riffwerk te bespeuren (“Murmura” of “Ave obscuritas incarna”),  hoewel de hoofdkleur waarmee geschilderd wordt nog steeds overduidend pikzwart is. De productie en sound zijn degelijk, maar voor de hand liggend, waardoor het onderscheidend karakter van Dysangelium tegenover de welgekende genregenoten Chaos Invocation, Ascension, Acherontas, Blaze Of Perdition en Acrimonious (om er maar enkelen te noemen) elders gezocht moet worden. Zo komen we uit bij frontman Sektarist 0 die het geheel van nóg meer dynamiek voorziet met zijn gezaghebbende semi-cleane/semi-geraspte vocalen en hierdoor de troef van de band is. De typische productie blijft echter het enige minieme kritiekpuntje want voor de rest zal “Thánatos áskésis” zeker niet in je platenkast misstaan als je eerder vernoemde bands een zwart hart toedraagt.

JOKKE: 82/100

Dysangelium – Thánatos áskésis (World Terror Committee 2014)
1. Consecrated by light
2. Words like flames
3. Obelisk of the sevencrowned son
4. Chaomega
5. Aries
6. Gateways to necromancy
7. Murmura
8. Ave obscuritas incarna
9. I am the witness, I am the servant

Thy Darkened Shade – Liber lvcifer I: Khem sedjet

Eén blik op de tracklist en titel van het tweede album van het Griekse Thy Darkened Shade en je weet wat voor vlees je in de kuip hebt: orthodoxe black metal (sorry “acausal necrosophic black metal” zoals ze zelf zeggen) waarbij het een gegoochel is met magische formules, occulte boodschappen, en duivelse mantra’s. Bio’s van dergelijke bands (sorry: entiteiten) zijn soms op het lachwekkende af omdat zowat alles verbloemd wordt met occulte grootspraak en kosmisch geneuzel. Spilfiguren van het hellenistische Thy Darkened Shade zijn Semjaza (o.a. Acrimonious) die instaat voor alle snareninstrumentatie en de teksten (sorry: mantra’s), die vocaal gebracht worden door bloedbroeder The A. Op drums worden ze uit de nood geholpen door een zekere H.G, die zich erg goed van zijn taak kwijt. De productie, mix en mastering van “Liber lvcifer I: Khem sedjet” was in handen van knoppentovenaar V. Santura (Dark Fortress, Triptykon) en Stamos Kolliousis. De heldere (hoor die bass!) maar droge sound maakt het maar liefst tachtig minuten lang genieten van de uitgesponnen maar goed in het gehoor liggende occultos black metallos. Vergeleken met andere orthodoxe collega’s zoals Acrimonious, Flagellant of Chaos Invocation klinkt Thy Darkened Shade echter nergens écht gevaarlijk. Het klinkt tamelijk braaf en sfeervol. De songs (sorry: rites) zitten echter wel erg goed ineen en je hoort dat hier getalenteerde muzikanten aan het werk zijn. Geheel volgens het boekje duiken her en der de obligate duivelskoren op. In het afsluitende nummer “Δαήμων Ὁ Φώσφορος” levert  Magus Wampyr Daoloth (Necromantia) nog een vocale bijdrage. Tachtig minuten lijkt een lange rit, maar die is makkelijk te halen door de toegankelijkheid, hoewel het hier absoluut geen commercieel popcorn occultisme betreft.

JOKKE: 80/100

Thy Darkened Shade – Liber lvcifer I: Khem sedjet (World Terror Committee 2014)
1. Holy lvcifer
2. Revival through arcane skins
3. Elixir of azazel
4. Black light of sitra ahra
5. Or she-ein bo mahshavah
6. Nox profunda
7. Drayishn I Ahriman o divan
8. Saatet-ta renaissance
9. Liber lvcifer
10. Deus absconditus
11. Δαήμων Ὁ Φώσφορος

Svartidauði – The synthesis of whore and beast

Ik ben een tevreden man. Niet alleen zorgt de orthodoxe black metal scene op tijd en stond voor de nodige oorgasmes, tevens hebben ze mijn aandelen in een obscuur Pools fabriek van zwarte (al dan niet lederen) kapmantels en hooded sweaters serieus de hoogte ingestuwd. Illustere figuren uit deze stroming doen dikwijls neerbuigend over de hipsters die met hun dikke zwarte brillen, trendy coiffuur en skinny jeans tegenwoordig het black metal milieu dik bevolken (of eerder bevuilen volgens hen), maar de trend die het IJslandse Svartidauði en hun Poolse broeders Mgła hebben ingeluid door hun lelijke tronies te verbergen onder donkere kappen vindt gretig aftrek binnen de orthodoxe scene en maakt op deze manier ook van hen black metal fashionistas. Corpsepaint is zoooo jaren negentig! Binnenkort mag één van deze bands waarschijnlijk zijn eigen lijn aan kapmantels uitbrengen bij H&M. Soit, de IJslanders zorgden met het alom volprezen “Flesh cathedral” twee jaar geleden wel voor één van de donkerste en meest bedwelmende zwarte kunstwerken van de afgelopen jaren. In de nasleep van dit meesterwerk verscheen eerder dit jaar naar aanleiding van een tournee met Mgła en One Tail One Head een nieuwe EP die tot nog toe enkel als obscure en sterk gelimiteerde tape beschikbaar is, daar de vinyl- en cd-release via de labels Terratur Possessions en Daemon Worship Productions nog steeds op zich laten wachten. De zestien minuten durende EP gaat op hetzelfde elan van “Flesh cathedral” verder, alleen wordt de speeltijd nu verdeeld over twee songs daar waar het bij de voorganger de normaalste zaak van de wereld was om nummers van om en bij het kwartier neer te pennen. De twee apocalyptische hymnen representeren tantrische mantra’s om een einde te maken aan het vleselijke. Van deze brok zwarte esthetiek krijg je als luisteraar weer een onbehagelijk en onwennig gevoel. De duistere dissonantie kruipt als een vleesetende bacterie onder je vel om zich zo een weg te banen naar je brein en daar te mindfucken. De Deathspell Omega invloeden blijven aanwezig, maar geen haan die daarnaar kraait. Pure duisternis!

JOKKE: 84/100

Svartidauði – The synthesis of whore and beast (Terratur Possessions/Daemon Worship Productions 2014)
1. Venus illegitima
2. Impotent solar phallus

Ascension – Deathless light

Als opwarmer voor het in november te verschijnen tweede full album “The dead of the world” trakteert het Duitse Ascension ons middels de EP “Deathless light” op een zinnenprikkelende amuse bouche. Twee songs van acht en zes minuten volstaan om ons hardnekkig te doen watertanden naar de hoofd plat. Titeltrack “Deathless light” die ook op de langspeler terug te vinden zal zijn, legt meteen de zweep erop met een furieuze start. De diepe vocalen geven de song een meer death metal getint timbre. Een knappe melodieuze solo spietst zich doorheen de razernij om vervolgens het tempo omlaag te schroeven. Een slepende pekzwarte dreiging maakt zich heer en meester van de luisteraar. Naar het einde toe wordt de orthodoxe black metal terug sneller opgediend en opnieuw zorgt knap gitaarwerk voor een grootse apotheose. Exclusieve track “Garden of stone” kent een melodieuze pakkende start, waarna fluisterende vocalen en een cleane gitaarpartij een duistere nevel creëren (net zoals de line-up die ook nog steeds in een dikke mysterieuze nevel gehuld is, hoewel ik Ar van Secrets Of The Moon op een bandfoto meende te herkennen en ook de intussen overleden bassiste LSK aan de band gelinkt werd). Mid-tempo gewijs ontstaat uit de volslagen duisternis een stralende glorie. Als smaakmaker heeft deze EP zeker bestaansrecht. Laat het hoofdgerecht maar snel komen want ik ben hongerig gemaakt! Collega addergebroed FLP zal er ongetwijfeld zijn ongezouten mening over geven.

JOKKE: 85/100

Ascension – Deathless light (World Terror Committee)
1. Deathless light
2. Garden of stone