panchrysia

Panchrysia – De druk is van de ketel

Na een afwezigheid van zeven jaar slaat Panchrysia terug met “Dogma“, de vijfde langspeler uit haar twintig jarige carrière. De plaat laat deels een nieuw geluid horen waarbij er meer ruimte is voor melodie en het tempo wat naar beneden geschroefd is. Met een resem vragen onder de arm, sprak ik met zanger Maarten aka Zahrim af om bij pot en pint het verleden, heden en de toekomst van de band onder de loep te nemen. (JOKKE)

Panchrysia

Tussen jullie vorige plaat “Massa damnata” en het nagelnieuwe “Dogma” zit maar liefst zeven jaar. De openingsvraag stelt zich met andere woorden vanzelf. Vanwaar deze lange pauze tussen de twee releases en wat hebben jullie de voorbije jaren zoal uitgespookt? Ik dacht eerlijk gezegd dat jullie de pijp ondertussen aan Maarten (no pun intended) hadden gegeven.
Laat ik om te beginnen even duidelijk stellen dat Panchrysia in die periode nooit heeft opgehouden te bestaan. Ikzelf ben in 2012 na het verschijnen van onze vorige plaat vader geworden en aangezien er wat complicaties waren bij de geboorte vroeg dit mijn volledige aandacht. Hierdoor zijn de bandactiviteiten moeten wijken en hebben we die plaat niet kunnen promoten zoals het hoorde. Het vaderschap verandert je leven en tijdsbesteding grondig, iets wat de andere bandleden met kinderen alleen maar zullen beamen.

Geen schrik dat veel mensen jullie ondertussen vergeten zijn en dat het hard werken zal zijn om verloren zieltjes terug te bereiken en voor jullie te winnen?
Ik denk dat de oudere fans ons nog wel zullen kennen, maar ik weet niet of we de nieuwe jonge garde voldoende kunnen aanspreken. Het is niet dat we een bepaalde gimmick hebben of een stijl van black metal – zoals de hocus pocus orthodoxe stroming – spelen die momenteel “in” is. Er is ook geen plan of zo buiten proberen goede muziek te maken en terug optredens te doen.

Sociale media zijn in deze moderne tijden enorm belangrijk geworden voor bands, zeker om in contact te staan met de jeugdige achterban en volgers. Op jullie Bandcamp-pagina is echter enkel het werk tot en met “Malicious parasite” te horen en ook op YouTube en Facebook is Panchrysia maar schaars aanwezig. Zijn jullie eerder nog van de oude stempel of zien jullie het nut van deze digitale vormen van streaming e.d. niet in?
We zijn helemaal niet van de oude stempel en professioneel gezien ben ik bij Sporza zelfs hoofdverantwoordelijke voor de digitale media, dus ik ben helemaal mee haha. Het klopt dat we de voorbije jaren online niet zo actief zijn geweest maar ik vind ook dat je niet van elke noot die je in het repetitiekot schrijft een Facebook-post moet maken. Als je iets wil melden, moet het relevant zijn. Ik ben wel bezig met het updaten van onze website en Facebookpagina en de nieuwe plaat is ondertussen op YouTube ook integraal te beluisteren. Ik vind nu al dat het lijkt alsof er een heuse marketingmachine in gang gezet werd. Het is ook zo dat ons vorige label Shiver Records eerder oubollig omging met internet want zij zagen geen graten in het digitaal beschikbaar maken van onze platen.

In tussentijd hebben ook enkele bezettingswissels plaatsgevonden. Waarom is jullie bassist Joris niet langer van de partij en waar hebben jullie de nieuwkomers gevonden?
De kern van Panchrysia zijn Dol (de drummer), Web (de gitarist) en ik. We zijn nog steeds goed bevriend met Joris, maar de motivatie ontbrak bij hem en er was ook geen muzikale inbreng van zijn kant. Omdat ik me live meer op mijn zang wou focussen, trokken we Jef als tweede gitarist aan en in Jesse van Black Narcissus vonden we een heel geschikte bassist met een goed oor voor melodie. Hij heeft ook nog aan twee of drie nummers van de nieuwe plaat kunnen meeschrijven. De sfeer in de band is nu uitermate goed en we amuseren ons ook op repetities. We zijn in feite terugvallen op spelplezier.

Ik merkte duidelijk dat er meer melodie en ook enkele gitaarsolo’s in de nummers zitten. Is dit de inbreng van Jef?
Neen, want ik heb deze allemaal zelf ingespeeld. Op onze eerste plaat “In obscure depths” was er ook meer melodie en muzikaliteit aanwezig, nadien is dat wat meer op de achtergrond geraakt en lag de focus meer op snel beukwerk, maar vanaf “Massa damnata” hebben we hier terug meer aandacht aan besteed. En dus ook op de nieuwe plaat waarbij we erg veel werk hebben gestoken in het uitwerken van de melodieën.

Maar toch blijven jullie als Panchrysia klinken.
En dat zal ook altijd zo zijn. Ik vind ook dat wij nooit smerig geklonken hebben. Eerder qua gitaargeluid zelfs misschien te akoestisch, te strak, te proper, dat alles te goed hoorbaar was, zonder overgeproduced te klinken. Wij kunnen geen vuil Enthroned-geluid neerzetten.

In welke mate zijn jullie doelen veranderd vergeleken met wat jullie voor ogen hadden toen Panchrysia twintig jaar geleden opgericht werd?
Goh, ik denk dat de druk wat van de ketel is nu, we zijn meer laid back. Als je jong bent, heb je allerlei doelen zoals het uitbrengen van een plaat, een labeldeal scoren of op tour gaan. Ik heb het gevoel dat het in het verleden dikwijls een kwestie van “net niet” was met Panchrysia. Dat hebben we nu achter ons gelaten. Niets moet nog en we kijken wat er op ons af gaat komen met “Dogma“. We schreven een plaat met nummers waar we volledig achterstaan en kijken ernaar uit om deze ook live te promoten.

Op zeven jaar tijd gebeurt er veel en keren sommigen bands en fans de metalscene de rug toe terwijl er ook veel nieuw bloed instroomt. Veel bands waar jullie destijds mee optrokken en samen speelden (denk maar aan Iconoclasm, Gorath, Garmenhord, Gotmoor, …) bestaan ondertussen niet meer of staan ook op een laag actief pitje. Intussen is er echter een nieuwe lading sterke en interessante black/death metal bands opgestaan (o.a. Wiegedood, Possession, Kosmokrator, LVTHN, Perverted Ceremony en nog enkele gelijkgestemde zielen) die precies veel sneller wordt opgepikt, vooral dan in het buitenland. Volgen jullie onze vaderlandse scene nog op de voet en denk je dat er nu een gunstiger klimaat heerst voor Belgische black metal bands dan pakweg tien jaar geleden?
Hhhmmm, het is niet dat wij destijds geen kansen kregen, want dankzij Metalyssee  Agency hebben we toch heel wat fijne shows en tours kunnen doen. Wel zie ik dat bands zoals het bevriende Carnation zich voor 100% smijten, hun jobs opzeggen en het financiële risico nemen door zich in schulden te smijten om alles uit de band te halen. Pas op, wij repeteerden destijds ook drie maal per week naast het spelen van shows in binnen- en buitenland, maar het financiële risico aangaan, is iets dat wij nooit hebben gedurfd. We waren misschien iets te bedeesd op dat vlak.
Misschien dat het door de impact van social media nu gemakkelijker is voor sommige bands om naar buiten te komen. Vroeger had je de rol van labels om uit duizenden bands de beste uit te filteren, nu kan je als band zelf alles op YouTube en Bandcamp smijten. Maar er moet wel nog een sprankel zijn, anders krijg je nivellering. Iedereen eist zijn positie in de grote vijver op.

Hebben jullie een grote aanhang in het buitenland? Ik herinner me nog een tour die jullie in 2005 gedaan hebben met Marduk en om “Deathcult salvation” te promoten trokken jullie in 2008 de hort op met Taake en Vulture Industries. Hebben die tours destijds de nodige vruchten afgeworpen?
Vooral tijdens de tour met Marduk speelden we in heel Europa voor stampvolle zalen. Dat was echt maf. Toen hebben we wel wat fans bijgewonnen in het buitenland. Dat was een echt kantelpunt. Door de goede contacten met Marduk konden we “Deathcult salvation” opnemen in de Endarker Studio (daar kunnen we ook een boek over schrijven haha) van bassist Magnus “Devo” Andersson en we wisten Mortuus zelfs te strikken voor gastzang op de plaat…er zijn niet veel bands die dat kunnen zeggen! Daardoor ging de bal aan het rollen. Het album verscheen via het Noorse Dark Essence Records, maar spijtig genoeg hebben we om verscheidene redenen achteraf toch niet alles uit die plaat kunnen halen wat eruit te halen viel.

Zijn er plannen om het nieuwe album “Dogma” ook intensief te ondersteunen in de vorm van binnen- en buitenlandse optredens?
Er is momenteel nog niets concreet, maar we staan absoluut open voor alle aanbiedingen. We hebben ook een booker in de arm genomen om weer op het podium te kunnen kruipen. Laat maar komen!

Ten tijde van “Malicious parasite” presenteerden jullie je op artistiek vlak met corpsepaint en bandfoto’s die in het straatje van Satyricon’s “Rebel extravaganza” en Khold lagen. In jullie begindagen en ook nu is er echter geen corpsepaint meer te bespeuren. Geen zin meer om jullie tronies te bekladden of past dat niet meer bij het gegeven van Panchrysia anno 2018?
Voor de “Malicious parasite” fotosessies experimenteerden we met witte make-up en gekrakkeleerde effecten. Daarna trokken we de hort op met Marduk, Taake en Enthroned, geraak je in een welbepaalde maalstroom en merk je plots dat je met corpsepaint en een emmer bloed over je kop staat op te treden. Nu voelen we ons daar niet zo goed meer bij en pakken we het meer rock ’n roll aan. Sta op het podium zoals je wil.

panchrysia 2

Jullie werden altijd al een beetje als de Belgische Satyricon bestempeld, een band waarvan de invloed onmogelijk ontkend kan worden. Met de laatste drie platen van Satyr en Frost kan ik eigenlijk niets meer aanvangen. Zijn jullie nog mee met de recente Satyricon?
Rebel extravaganza” vind ik sowieso een topplaat. Als je ergens in onze muziek een link naar Satyricon terug vindt, is het naar deze plaat. Onbegrijpelijk dat ze daar live niets meer van spelen. De agressie ervan hebben ze achteraf nooit meer kunnen evenaren. Rond de tijd van “The age of Nero” ben ik zelfs volledig afgehaakt, hoewel ik de laatste twee albums eerlijk gezegd toch wel terug kan smaken en zelfs relevant vind, zonder er echt veel naar te luisteren.

In mijn review schreef ik dat er nog steeds heel duidelijke Satyricon elementen in jullie sound aanwezig zijn, zowel van een plaat als “Rebel extravaganza” als het meest recente werk. Net zoals bij de Noren ligt het tempo een stuk lager en is er veel meer ruimte voor melodie en solo’s in de plaats gekomen. Was dit een bewuste keuze of ligt het aan het feit dat jullie stilaan een dagje ouder worden?
We hebben de vergelijking met Satyricon altijd al gekregen, hoewel ik bijvoorbeeld “Malicious parasite” op een paar riffs na niets met Satyricon te maken vind hebben. Zelf hoor ik eerder Marduk in onze platen terug, vooral qua vocalen en in het snelle beukwerk. Voor “Dogma” wilden we bewust een ander album schrijven met minder van deze invloeden. Het verbaast me dan ook dat je toch nog wel wat moderne Satyricon-invloeden terug hoort daar enkele nummers geschreven werden alvorens diens laatste twee platen uitkwamen. Ach ja, die invloeden zullen er dan waarschijnlijk altijd wel onbewust insluipen.

Weten jullie waarom jullie label Satanath Records de plaat ook aanraadt aan liefhebbers van Bell Witch? Dat lijkt me toch heel vergezocht, niet?
Dat was eigenlijk een grapje mijnentwege. Het label vroeg ons om enkele referenties door te sturen en vermits Bell Witch toen niet uit mijn auto CD-speler te slaan was, besloot ik deze naam ook door te geven. Dit had even goed Mike Patton’s Fantomas kunnen zijn, haha!

Massa damnata” werd op Shiver Records uitgebracht terwijl jullie nu onderdak hebben gevonden bij het Russische Satanath Records. Bestaat Shiver eigenlijk nog en hoe zijn jullie bij het nieuwe label terecht gekomen? Waarom denk je dat zij de juiste partner zijn om Panchrysia opnieuw in de spotlights te zetten?
Shiver Records ging heel beschermend met muziek om, terwijl we daar geen graten in zagen. Die waren voornamelijk met hun CD-winkel bezig. Smijt onze plaat gerust volledig op het internet! Mensen die overtuigd zijn, zullen achteraf wel tot een fysieke aankoop overgaan. Dat is bij mij ook het geval. En pas op, Shiver Records heeft ons in het begin goed gesteund en terug opgevangen na het avontuur met Dark Essence Records, dus voor de rest geen slechte woorden over hen. Satanath Records was meteen enthousiast toen ze onze plaat hoorden en ze zijn ook helemaal mee met Itunes en de moderne streamingdiensten. Bovendien hebben ze ook een goede distributie via Plastic Head en merken we in de statistieken van onze website plots bezoekers vanuit de meest exotische uithoeken van de wereld. Enkel spijtig dat er geen ruimte is voor een vinylversie van “Dogma“.

panchrysia 3

Welke boodschap draagt de albumtitel “Dogma” in zich? Is er een link met de teksten van de songs?
Ik ben de tekstschrijver met dienst en hoewel ik dat in feite haat, probeer ik toch om degelijke teksten te schrijven met een statement. Zo ben ik 10 jaar na datum nog altijd heel tevreden over bijvoorbeeld “Brave black world” en “Cold comfort“. Die teksten zijn intussen relevanter dan ooit.
Voor “Dogma” liet ik me onder anderen inspireren door het boek “Absurde overvloed – Waarom het zo moeilijk is om gelukkig te worden” van Michael Foley waarin hij schrijft over absurditeit in relatie tot een overvloed aan welvaart en keuzemogelijkheden, die eerder afbreuk doet aan geluk dan er wat aan toe te voegen. Wat het boek bovendien ook interessant maakt, is dat de schrijver er mythologie en godsdienst bij sleurt om zijn opinie kracht bij te zetten. Het leverde nieuwe inzichten die tot nummers als “Gilgamesj“, “Salvation” en “War with heaven” hebben geleid. Aan grote metafysische onderwerpen waag ik me niet evenals aan satanische teksten. Het dichtste dat ik ooit bij satanisme ben geweest was toen ik alle boeken van Nietzsche verslond.

De afsluitende song “Rats” gaat van start met een jazzy intro-sample. Vanwaar deze ietwat opvallende maar geslaagde keuze? Is er een link tussen de sample en de rest van de song?
“Arise you starvelings from your slumbers…” is de eerste krachtige zin uit dit nummer. In feite genomen uit de “Internationale” (1972). Over ‘ratten’, ofwel arbeiders in de industriële revolutie, die de vuist balden en in opstand kwamen. We zijn nu pakweg 150 jaar verder en hebben een pak evoluties meegemaakt, maar draaien we niet nog altijd in hetzelfde beklemmende systeem mee? De intro en de sample in het nummer sluiten er perfect bij aan. Het zijn stukken uit “The brain that wouldn’t die” van Joseph Green uit 1962. Ik citeer: “We’re a power as hideous as our deformities. Together we’re wreak our revenge. I shall create power and you will enforce it.

In het nummer is toch ook wel een hele vette knipoog naar “Into the infinity of thoughts” van Emperor te horen. Is dit een bewuste hommage of eerder “toeval”?
Ik ben blij dat je dit opgemerkt hebt. Toen de riff er was, heb ik specifiek aan Dol gevraagd om er die welbepaalde drumlijn ook bij te spelen. Emperor is wereldklasse. Ik heb ook intens genoten van hun laatste passage op Graspop waar ze dit meesterwerk integraal speelden.

Jullie hebben altijd wel al coole samples gebruikt op jullie platen. Waar werd de mosterd deze keer gehaald?
Ja, we vinden het leuk om zulke kleine zaken aan onze sound toe te voegen om het geheel wat open te breken. Naast het eerder aangehaalde stuk uit “The brain that wouldn’t die“, vond ik ook zinvolle passages in “Vor dem Gesetz” van Franz Kafka en “Talk radio” van Oliver Stone.

Met de song “Gilgamesh” verwijzen jullie naar de Sumerische literatuur en het  Gilgamesh-epos. Waarom kozen jullie ervoor om een nummer aan deze Sumerische koning te wijden?
In het eerder aangehaalde boek, waren talrijke verwijzingen naar mythologie te vinden waardoor ik sommige zaken verder ben gaan uitdiepen en tenslotte alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. Het verhaal van “Gilgamesh” paste wel in de context van de zoekende mens waarover ik het heb op de plaat. Als memo schreef ik er nog bij: Overleven is streven. Het menselijke wezen is een zoekmachine met veel kracht en subtiliteit, maar met weinig idee van het kiezen van de juiste parameters.

Het nummer “Kairos” verwijst dan weer naar de Griekse mythologie. Kairos was het jongste goddelijke kind van de oppergod Zeus en is de personificatie van de gelegenheid, het juiste moment om iets voor elkaar te krijgen. Is de tijd nu rijp voor Panchrysia om haar doel te bereiken?
Het nummer start eigenlijk vanuit de idee dat we overprikkeld worden. Stilte ervaren is de dag van vandaag geen sinecure meer. Naast rust in de natuur, kan je het ook vinden in een goed boek, muziek, in kunst. En je vindt het pas wanneer je eigen verbeeldingskracht wordt aangesproken. Dat ideale moment van hapering. Daar gaat het om.
En ja: de tijd is inderdaad rijp om de juiste en goeie dingen te doen. De reden dat Panchrysia nu nog bestaat is dat we allemaal goeie kameraden zijn, die weten wat ze aan mekaar hebben en de muziek graag spelen, anders had het al lang gedaan geweest. En tijdens het schrijfproces van “Dogma” hebben we dat teruggevonden. Zonder enige druk, maken wat we denken dat goed is. Maken wat we denken dat beter is dan datgene wat we ooit gemaakt hebben. Het zal waarschijnlijk niet nog eens zeven jaar duren totdat er een opvolger is, maar met nieuw werk zijn we voorlopig nog niet bezig…of ik moet weer inspiratie gaan zoeken om teksten te schrijven, haha!

 

Advertenties

Panchrysia – Massa damnata

Massa damnata” is ondertussen al de vierde langspeler van de heren van Panchrysia. Het eerste wat me opvalt is dat deze keer geen uiterlijke trends gevolgd worden. Telkens als een nieuwe schijf wordt uitgebracht, gaat het gepaard met een wending in het imago van de band. Het necro sfeertje van “Deathcult salvation” is ingeruild voor een haast comic-achtige nieuwe looks. Origineel, maar spuuglelijk cover artwork! Daarmee zijn in feite alle negatieve punten aangehaald, want “Massa damnata” is Panchrysia’s sterkste schijf tot op heden. Zoals steeds liggen de Scandinavische invloeden (Satyricon, Dark Funeral, Watain,…) in de bovenste lade. En zoals steeds is de productie loepzuiver, krachtig en een meerwaarde voor dit soort black metal. Panchrysia neemt regelmatig gas terug en nummers zoals “The 13th Horseman” tonen een heel ander gezicht van de band. Sfeer is belangrijker geworden en regelmatig duikt een cleane gitaarlijn op. Tevens zijn het details in zanglijnen die nummers als “The praise of folly”, “In gloria, in excelsis” en “The curtain of darkness and death” boven het oudere werk doen uitstijgen. Krijser van dienst Zahrim misbruikt zijn stem op allerlei manieren en de zuivere gastzang van Tijs (van het reeds afgevoerde Oceans of Sadness) geeft sommige songs een extra sfeertje (dat wellicht niet door iedereen gesmaakt zal worden). Even uit de biecht klappen: de eerste luisterbeurten waren niet zo denderend. Het leek of alle nummers rustig voortkabbelden zonder echte uitschieters voort te brengen. Nadien kan deze opmerking als onterecht beschouwd worden, want “Massa damnata” opent zicht volledig als je de moeite doet om ernaar te luisteren. Een aanrader voor iedereen van zuiver geproduceerde Scandinavisch klinkende black metal.

fLP: 80/100

Panchrysia – Massa damnata (Shiver Records 2011)
1. The praise of folly
2. Massa damnata
3. Black god
4. In gloria, in excelsis
5. The 13th horseman
6. Of rebel angels
7. The curtain of darkness and death