post punk

Witch Trail – Thole

Het sympathieke Babylon Doom Cult Records heeft al enkele interessante releases op haar palmares staan en voegt daar met “Thole“, de nieuwe EP van ons eigenste Witch Trail, een puike uitgave aan toe. Hoewel qua speelduur langer dan debuut “Nithera“, beschouwt het trio “Thole” dus toch niet als een volwaardige langspeler. Het zij zo. Wat ik zo fijn vind aan Witch Trail is dat ze elementen van black, thrash, punk, en death-rock in één grote mengketel gieten en daar een vrij unieke en eigenwijze sound uit weten distilleren. “Fever pulse” en “New worlds for old” klinken als een kruisbestuiving tussen punky Darkthrone, rechttoe-rechtaan Aura Noir en een noisey variant van Pixies. Op plaat vind ik het black metal-aandeel zwaarder doorwegen dan tijdens live optredens, waar een no-nonsense attitude en een op het eerste zicht nonchalante punk-spirit de overhand nemen, hoewel de jongens best weten waar ze mee bezig zijn. “Splendour” is een mooi voorbeeld van een song die haast in ware goth-rock stijl aftrapt maar gaandeweg extremere oorden verkent waarbij er zowaar enkele blasts voorbijkomen en naar het einde een post-rock climax opdraaft. In het lange en loodzware “Unnatural caresses” ragt Hendriks bas als een tientonner door waarna opzwepend drumwerk en punky riffs het overnemen. Met vocalen wordt spaarzaam omgesprongen maar zowel drummer Laurens als gitarist Jeffrey verdelen de taak van het screamen met verve wanneer de songs erom vragen. De plaat klinkt dynamisch en heeft een rauw karakter wat uitermate past bij de ietwat chaotische muziek van het trio. Vooral naar het einde van de EP toe toont Witch Trail in het sludgy “Transe” haar voorliefde voor uitbundige noise-achtige chaos. In afwachting van de fysieke releases, die door een misprint en ellenlange vertragingen wel behekst lijken te zijn, valt de EP te beluisteren op de Bandcamp-pagina van de band. Allen daarheen en daarna richting Babylon Doom Cult Records voor een CD of vinyl!

JOKKE: 82/100

Witch Trail – Thole (Babylon Doom Cult Records 2017)
1. Fever pulse
2. New worlds for old
3. Splendour
4. Unnatural caresses
5. Thin
6. Transe

Advertenties

Grave Pleasures – Dreamcrash

Ik ben een liefhebber van fysieke muziekreleases en soms (nu minder dan vroeger) laat ik me door een albumhoes overtuigen om een plaat aan te schaffen zonder ook maar één noot muziek gehoord te hebben. En zo geschiedde het dat ik thuis kwam met “Climax” van Beastmilk. De bandnaam en ontzettend gave hoes met doodshoofd en kelk deden me vermoeden dat ik hier met een occult black metal collectief te maken zou hebben. Een blik op de line-up met ondermeer Mat ”Kvohst” McNerney (o.a. ex-Dødheimsgard, Hexvessel, ex-Code) en een gitarist genaamd Goatspeed in de gelederen versterkte mijn voorgevoel nog meer. Groot was mijn verbazing dan ook dat ik extreem catchy apocalyptische post-punk te horen kreeg eens de naald het vinyl raakte. Ik was instant fan en even later schoot de populariteit van de band de hoogte in waarbij hun platen gretig aftrek vonden bij zowel metalheads als indie kids of gothic punks. Spijtig genoeg bleek er al snel een haar in de boter te zitten en na de split met gitarist Johan “Goatspeed” Snell begin 2015, gingen Kvohst en bassist Valtteri Arino verder onder de monniker Grave Pleasures. Enigszins vreemd dat de band zich live nog als een Finse band voorstelt want naast de Finse bassist is Kvohst een Brit en werd de line-up uitgebreid met de (extreem bevallige) Zweedse gitariste en songwriter Linnéa Olsson (ex-The Oath) en vellenmepper Uno Bruniosson van het ter ziele gegane Zweedse In Solitude. Even later vervoegde live en studio gitarist Juho Vanhanen van de Finse psychedelische black metal band Oranssi Pazuzu het kwartet nog wel, maar ik zou de band eerder als een internationaal collectief bestempelen. Soit, over naar de nieuwe plaat “Dreamcrash” die sinds kort in de rekken ligt. Ik ga niet onder stoelen of banken steken dat de eerste twee à drie luisterbeurten vrij teleurstellend waren. De songs bleven niet hangen en het totaalgeluid is van Joy Division worship meer richting indie rock met poppy overtoon opgeschoven. In plaats van “Dreamcrash” meteen volledig af te schrijven, heb ik de plaat echter gemoedelijk op me laten inwerken en uiteindelijk ontplooien de elf nummers zich als een boeiende rit. Up-tempo stampers als “Utopian scream” en “Futureshock“ doen je zowel op plaat als live zin krijgen om je dansschoenen aan te trekken. Zowel Uno als Valtteri zorgen meer dan eens voor een stuwende groove waarover de gitaartandem een dromerig maar tegelijkertijd grimmig sonisch web weeft. Verder valt op dat voornamelijk Kvohst enorm gegroeid is in zijn rol als frontman en een veelzijdig begenadigd zanger blijkt te zijn (hoewel met een hoog love it or hate it gehalte). De teksten bulken nog steeds van onderwerpen als angst, paranoia, dood, liefde, seks, poëzie en tongue-in-cheek sarcasme, hoewel je op basis van het meer poppy karakter het album minder duister zou voordoen dan haar voorganger. Al wie gebrand was op een tweede “Climax” zal dan ook snel met de staart tussen de benen afdruipen. De talrijke krakers als “Death reflects us”, “The wind blows through their skulls”, “Genocidal crush”, “You are now under our control” en “Love in a cold world” van het debuut zijn er niet te vinden, hoewel de single “New hip moon“, het kort maar krachtige “Taste the void” (hallo Danzig!),  en de opener en afsluiter het dichtst in de buurt komen. Grave Pleasures laat op “Dreamcrash” meerdere facetten zien waarbij ze niet bang zijn om ook rustigere wateren te bevaren zoals het ingetogen “Crisis” of het toegankelijke “Girl in a vortex”, zonder dat het er te stroperig aan toe gaat. Een nummer als “Crooked vein” doet het heer dan weer minder goed. De eerder poppy nummers zorgen ervoor dat de band dan ook perfect een meer mainstream StuBru-publiek (liefhebbers van Editors, Kaiser Chiefs, White Lies, …) zou moeten kunnen bekoren. De grote podia lonken dan ook hoewel ik de band liever in een kleine zweterige club bezig zie en hun bandnaam airplay op de grote radiostations niet meteen zal bevorderen, maar dat vinden we allerminst erg!

JOKKE: 83/100

Grave Pleasures – Dreamcrash (Sony Music/Columbia 2015)
1. Utopian scream
2. New hip moon
3. Crying wolves
4. Futureshock
5. Crisis
6. Worn threads
7. Taste the void
8. Lipstick on your tombstone
9. Girl in a vortex
10. Crooked vein
11. No survival