psychedelica

Kwade Droes – Kwade Droes

Een grote meute kinderen trok afgelopen vrijdag – al dan niet met tegenzin – voor de eerste keer terug schoolwaarts. Een speciale dag voor deze kindertjes. Ook voor het – ik vermoed Nederlandse – Kwade Droes was 1 september een hoogdag, want het kwaliteitslabel Ván Records loste haar eerste 7″ EP op de mensheid. Kwade Droes lijkt een ietwat vreemde naamkeuze maar deze term (ook wel malleus genoemd) is een ernstige ziekte van paarden en paardachtigen, zoals ezels en muildieren. Dat verklaart het dier op de hoes alvast en maakt het natuurlijk een geschikte naam voor een black metal band. Het silhouet van beide mannen, hun paard en kar werd trouwens met een mengsel van inkt en paardenbloed op het speciale papier van deze 7″ vereeuwigd. Teksten bezit ik niet maar vermits de gehoornde in beide songtitels aanwezig is, lijkt de thematiek voor de hand liggend. “De zegepraal van Satan” trapt ritualistisch af en eens de instrumenten invallen, neemt een innemende duisternis ons in haar wurggreep om pas zes en een halve minuut later terug te lossen zodat we naar adem kunnen happen, niet dat het erg was, integendeel. De black is doorspekt met gitzwarte psychedelica en bezwerende leads en doet één of andere Urfaust-inmenging vermoeden. Hierna is het de beurt aan “De witte duivel” waarin het tempo aanvankelijk slepend en repetitief is en de atmosfeer bedwelmend. Vergelijk het een beetje met Marduk’s “Accüser/Opposer“. Naarmate de song vordert, stijgt het tempo echter en neemt de waanzin rechtevenredig toe. De galmende vocalen klinken afwisselend en lekker gestoord en tillen het geheel naar een nog hoger niveau. Kwade Droes verdient alle lof en eer om met deze geweldige EP op de proppen te komen. Vind ik leuk.

JOKKE: 90/100

Kwade Droes – Kwade Droes (Ván Records 2017)
1. De zegepraal van Satan
2. Witte duivel

Advertenties

Poison Blood – Poison Blood

Beherit’s “Drawing down the moon” is een plaat met een cultstatus, dat vond ook Jenks Miller van Horseback. In plaats van de krautrock, drone en psychedelica van zijn hoofdband zocht de muzikant een nieuwe uitlaatklep in de vorm van meer straightforward agressie. Via een digitale date met Neill Jameson (Krieg) kreeg Poison Blood vorm, dat een eerbetoon vormt aan de eerder vernoemde plaat van de Finnen. Acht songs die op negentien minuten afklokken: in de grotendeels mid-tempo minimalistische black metal van het duo lijkt geen plaats voor overbodige franjes hoewel er meer dan louter Beherit-worship te beleven valt. “Deformed lights” en “From the ash” bevatten psychedelische gitaar- en synthleads, dus de invloed van Horseback schemert zeker nog door in de composities. In “Myths from the desert” vormt een punky d-beat de hartslag van de song waarover een aanstekelijke deathrock-achtige melodie opduikt. Het contrast met het aansluitende hels rockende “Cracked and desolate sky” kan niet groter zijn. De dungeon synth klanken van “The flower of serpents” halen de één minuut niet evenals het daaropvolgende “Shelter beneath the sea” dat een helse pandoering rond je oren geeft niettemin door de verrotte vocalen van Neill. Het afsluitende “Circles of salt” is de enige song die boven de vier minuten afklokt en via een creepy keyboardlijntje evolueert naar een repetitief krautrock gedreven lo-fo black noise nummer. Nu moet ik toegeven dat sommige nummers gerust nog verder uitgewerkt mochten worden want soms is het wat abrupt gedaan. Desalniettemin een leuk plaatje! Laat ons hopen dat het niet bij een éénmalige samenwerking blijft want dit smaakt naar meer!

JOKKE: 83/100

Poison Blood – Poison Blood (Relapse records 2017)
1. The scourge and the gestalt
2. Deformed lights
3. Myths from the desert
4. Cracked and desolate sky
5. The flower of serpents
6. Shelter beneath the sea
7. From the lash
8. Circles of salt

Oranssi Pazuzu – Kevät / Värimyrsky

Oranssi Pazuzu gaat weldra de hort op met Cobalt en Aluk Todolo – van een kwijlaffiche gesproken! Naar aanleiding van deze tour brengen de Finse psychonauten een 10″ uit die enkel tijdens optredens te verkrijgen is – dat wordt weer tijdig aanwezig zijn om de merch stand te plunderen en een exemplaar op de kop te tikken. Wat Oranssi Pazuzu zo’n klasseband maakt, is dat ze de waanzin van hun albums live nog doodleuk weten te overtreffen. Altijd grappig om – tussen de trance door – het publiek even in ’t oog te houden. Daar waar bij menig sludge of post-metal band de mensenmassa synchroon op de cadans van de rifforkanen meebeweegt, lijkt elke toeschouwer van een Oranssi Pazuzu concert in de muzikale waanzin op zoek te zijn naar een eigen houvast om er daarna enige vorm van trippende spastische dans aan vast te koppelen. Grappig om zien! Van afwijkende maatsoorten en psychedelische hysterie is op deze EP echter geen sprake. “Kevät” (lente) is een erg donkere, trage en mooi-in-zijn-guurheid-zijnde atmosferische doomsong die een a-typisch geluid laat horen, maar daarom niet minder beklemmend is. Ik snap dat deze song voor een EP bewaard werd, want ik zie deze ook niet meteen op één van de laatste twee langspelers passen. “Värimyrsky” kent een lange aanloop, meer eens de song uitbarst, horen we een meer voor de hand liggend geluid waarbij de dissonante, doch catchy repetitieve melodie een terugkeer naar het toegankelijkere materiaal van doorbraakplaat “Valonielu” uit 2013 betekent en ook liefhebbers van psychedelica en krautrock zal aanspreken. Voor de fans van de band worden het drukke (en dure tijden) want naast deze gelimiteerde EP, komt er nog een EP (“Farmakologinen“) met oud materiaal uit evenals een repress van de eerste drie langspelers.

JOKKE: 85/100

Oranssi Pazuzu – Kevät / Värimyrsky (SVart Records 2017)
1. Kevät
2. Värimyrsky

Wolvennest – Wolvennest

Je hebt bands die ontegensprekelijk vaandeldragers van een bepaald genre zijn en geen duimbreed van de voorgeschreven krijtlijnen afwijken en je hebt acts die onmogelijk op één muzikale stroming vast te pinnen zijn en niets liever doen dan buiten de lijntjes kleuren. Het nieuwe Belgische Wolvennest is zo één van die bands waarbij ongebonden creativiteit boven een strikt omlijnd keurslijf staat. Eén blik op de line-up van dit collectief maakt duidelijk dat muzikanten uit verscheidene hoeken van het alternatieve, metal en experimentele genre elkaar hier gevonden hebben. De kernleden zijn Kirby Michel (La Muerte, Arkangel, Length of Time, Deviate), Corvus von Burtle (Cult Of Erinyes, Monads) en Marc De Backer (o.a. Mongolito), die samen met John Marx (Temple Of Nothing), Shazzula (Aqua Nebula Oscillator en gekend van haar experimentele film “Black mass rising” en samenwerkingen met ondermeer Over-Gain Optimal Death, White Hills, Farflung, Kadavar en Mater Suspiria Vision) en Jason Van Gullick Wolvennest vorm geven. Op hun gelijknamide debuut vinden we bovendien Albin Julius en zangeres Marthynna (beiden van Der Blutharsch and The Infinite Church Of The Leading Hand) als gasten en co-writers terug. Het resulaat is een hypnotische soundscape trip van net geen uur waarin elementen van jaren ’70 krautrock, cinematografische drones, space-rock, repetitieve psychedelica loops, occulte doom, beukende stoner, ambient black metal – live baadt hun ritueel in een aan-orthodoxe-black-metal-ontleende-sfeer – en sinistere synthesizers op meesterlijke wijze geblend worden in vijf pakkende songs gaande van zes tot bijwijlen twintig minuten (“Out of darkness deep” – ik had geen betere titel kunnen verzinnen voor deze bezwerende monoliet). Het is voor bands als Wolvennest dat festivals als Roadburn (waarvan ze volgend jaar deel uitmaken) en Desert Fest (pronkt reeds op hun palmares) uitgevonden lijken te zijn.

JOKKE: 90/100

Wolvennest – Wolvennest (Ván Records 2016)
1. Unreal
2. Partir
3. Tief unter
4. Out of darkness deep
5. Nuit noire de l’âme

Psychonaut – Ferocious fellowman

Al wie op regelmatige basis een concertje uit de hardere regionen meepikt, zal ongetwijfeld het Mechelse Psychonaut wel al eens een verpletterende live show hebben zien geven. Enkele songs van hun weldra te verschijnen tweede EP “Ferocious fellowman” werden de afgelopen maanden reeds in de setlist opgenomen. En hoewel ik bij de eerste live uitvoeringen van het nieuwe werk vreesde dat het trio een veel progressievere weg zou inslagen (waar ik persoonlijk minder fan van ben), moet ik zeggen dat dit bij het beluisteren van de nieuwe EP een ongegronde schrik bleek te zijn. De vier nieuwe songs liggen in het verlengde van het werk op “24 trips around the sun” maar klinken iets gestroomlijnder en compacter (een psychedelische mammoet van veertien minuten is er deze keer niet bij). Er werd dan misschien wat aan psychedelica ingeboet maar er gebeurt nog altijd best wel wat in de songs. Hierbij werd echter steeds over een goede flow en groove van het geheel gewaakt. Door het veelvuldig optreden zijn de drie topmuzikanten hoorbaar erg goed op mekaar ingespeeld en de speelvreugde hoor je dan ook uit je boxen spatten. Dat Frank Rotthier ondertussen wel weet hoe hij een stevige rockplaat van een goed geluid moet voorzien is eveneens hoorbaar in de organische, transparant klinkende plaat die vooral in de lagere regionen beter uit de verf komt dan de voorganger. Op vocaal gebied weten zowel zanger/gitarist Stefan De Graef als bassist/zanger Thomas Michiels met hun respectievelijke screams en cleane zang te overtuigen en het valt niet te ontkennen dat die laatste een steeds grotere rol weet op te eisen in het geheel. Zo worden het pakkende refrein van “The fright” en nagenoeg de volledige titeltrack door Thomas gedragen. “Saturation” is dan weer een track die de muziek meer voor zich laat spreken en waar pas na een vijftal minuten zang opduikt. Invloeden van Tool, ons eigenste Steak Number Eight, Deftones en grootheden uit de jaren ’70 zoals Pink Floyd en Led Zeppelin zijn nog steeds onmiskenbaar aanwezig in de mix van stoner en psychedelische sludge, maar Psychonaut heeft op korte termijn reeds een eigen smoelwerk weten te ontwikkelen, wat alleen maar respect kan afdwingen. Je zou ze als de ideale inloopband voor het écht zwaardere werk kunnen omschrijven, want verdomd heftig uithalen is er bij het trio niet bij. Hierdoor zou Psychonaut een breed publiek moeten kunnen bereiken en de hardwerkende band verdient het dan ook om tot de hoogste regionen van de vaderlandse muziekscene door te dringen. Komende zondag wordt “Ferocious fellowman” officieel live voorgesteld in Trix en in de nasleep van die release zal Psychonaut ongetwijfeld weer over alle uithoeken van het land op grote en minder grote podia te bewonderen zijn. Indien u tot de enkelingen behoort die hen nog niet live heeft kunnen aanschouwen, zou ik daar toch maar snel verandering in brengen!

JOKKE: 85/100

Psychonaut – Ferocious fellowman (Eigen beheer 2016)
1. The fright
2. Saturation
3. Ferocious fellowman
4. The lost ones

Atomikylä -Keräily

Met Roadburn nog vers in het geheugen zijn mijn – door de vele Finse psychedelische orkestjes vakkundig platgewalste – oorhaartjes langzaamaan terug recht aan het klauteren. Op papier voorspelden de bookmakers dat de IJslandse blekkies Misþyrming en Co voor de meest intense en overweldigende sets van het vierdaagse gebeuren zouden optekenen. Hoewel er door hen best indrukwekkende live shows werden neergezet, kwamen de Finnen voor ondergetekende toch als grote overwinnaars uit de bus. Oranssi Pazuzu, Dark Buddha Rising en het tot dusver voor mij onbekende Atomikylä leverden alledrie een zinderende en op alle zintuigen inbeukende prestatie af waarbij het er naar uitzag dat je ledematen het slachtoffer waren geworden van één of andere spastische ritmestoornis tijdens hun zoektocht naar een aanknopingspunt in de verstikkende en bedwelmende waas aan de van een vervaarlijk zwart randje voorziene psychedelica. Atomikylä is de sonische doorsnede van Oranssi Pazuzu en Dark Buddha Rising, zowel qua line-up als qua sound, met “Keräily” als tweede wapenfeit en mogelijks in een nog lelijkere van fluoriscerende kleuren voorziene hoes gestoken dan voorganger “Erkale” uit 2014. Drie nummers – meer hebben onze Finse drinkebroers niet nodig om de luisteraar mee te nemen naar een parallel universum dat bestaat uit een repetitieve, uit stoner en krautrock-riffs opgetrokken, basis waarover een waaier aan effecten, orgel-, synth- en trompetklanken gedrapeerd ligt. Ik kan mij best inbeelden dat bij niet getrainde luisteraars een nummer zoals het achttien minuten durende “Katkos“het nodige wenkbrauwgefrons zal opleveren maar ik lust er wel pap van. Tijd zat voor de niet-drummers onder ons om tijdens de lange opener een cursus “Drummen in niet-standaard maatsoorten” te googelen om zo de vinger te proberen leggen op de vele ritme- en maatsoortenwissels die we te verwerken krijgen. De meer jazzy getinte stukjes uit het debuut worden grotendeels achterwege gelaten en door de bocht genomen klinkt het kwartet iets meer stoned. Zoals bij hun eerder genoemde collega’s zijn het vooral de vocalen die het geheel een zwartmetalen stempel opleveren. Het aanschouwen van het op-en-neer corrigerend hoofdgetik tijdens mindfuckRisteily” levert ongetwijfeld grappige taferelen op. Mijn buren springen met gemak door het raam als ik dit oorverdovend luid door mijn speakers laat knallen – maar ik heb mijn buren graag. Ook het afsluitende en iets beknoptere”Pakoputki” (hoewel ook nog zeven minuten lang) biedt voldoende fraais om de liefhebber ettelijke oorgasmes te bezorgen en de haters een zenuwinzinking. Wel nog even meegeven dat de band live in een naar zweet en bier stinkende club nog beter uit de verf komt dan op plaat. Uitchecken die handel als Oranssi Pazuzu je ding is!      

JOKKE: 86/100

Atomikylä -Keräily (Svart Records 2016)
1. Katkos
2. Risteily
3. Pakoputki

Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

Aan bedwelmende substanties doe ik niet mee. Als ik een geestverruimende trip wil, leg ik wel een plaat van het geniale Finse Oranssi Pazuzu op. Het in 2013 verschenen “Valonielu” was een psiechedelisch meesterwerkje, waarvan ik aannam dat het vrij moeilijk zou worden om nog te overtreffen. Of het nagelnieuwe “Värähtelijä” in haar opzet geslaagd is, is zelfs na een vijftal luisterbeurten nog onmogelijk te zeggen, maar dat het een nek-aan-nek race is geworden en dat de plaat iets heviger is dan haar voorganger, is overduidelijk. Als ik Google Translate mag geloven betekent de titel zoveel als “vibrator”. Niet zo’n gekke keuze voor een plaat die je meermaals in vervoering brengt, je lusten stimuleert en de (o)orgasmes aaneenrijgt. Oranssi Pazuzu heeft absoluut een eigen smoelwerk waarin black metal met alle fluorescerende kleuren uit de psychedelica gemengd worden tot één geestverruimende spacecake. Deze lekkernij, van net geen zeventig minuten, is in zeven plakken versneden met een dikte van vijf tot ruim zeventien minuten. “Saturaatio” is meteen een binnenkomer van jewelste waarin heel uiteenlopende hoeken van het psychedelisch universum verkend worden. naargeestige black à la het Amerikaanse Twilight, oosterse mantra’s, bedwelmende paddo stoner, dronende doom en mysterieuze synth-waves versmelten met elkaar als wasbollen in een lavalamp. “Lahja” is ritueler en repetitiever van aard en kruipt onder je huid met een joekel van een oorwurm. De titeltrack staat garant voor een trance verwekkende trip vol krautrock, jaren zeventig psychedelica en oosters aandoende meditatiemuziek waarin de basloopjes van Ontto een prominente rol opeisen. Het korte maar krachtige “Hypnotisoitu viharukous” heeft zijn naam absoluut niet gestolen, want dit hypnotiserende woedegebed doet je hersenpan uiteenspatten met bombastisch toetsenwerk dat aan Emperor refereert. Het monumentale “Vasemman käden hierarkia” teert eerder op hallucinogene stoner-rock doorspekt met een krankzinnigheid aan gelaagde en verwrongen noise-effecten. Halverwege deze song gaat de storm liggen en begint het kwintet onder aanvoering van bandleider Jun-His (verder ook deel uitmakend van Grave Pleasures) aan een instrumentale kosmische reis doorheen prachtige sterrenstelsels die eindigt in beukende drones en ausgeflipte stoner/doom. Als Enslaved geen “Frost” had gemaakt maar de lijn van “Vikingligr veldi” verder had doorgedreven en de psychedelica verder had uitgediept, zouden ze klinken zoals dit Oranssi Pazuzu. In “Havuluu” gaat de repetitieve ronkende en zoemende bas de strijd aan met tegendraads drumwerk van ritme-Meister Korjak alvorens in blasts uit te monden waardoor de waanzin van ons eigenste Alkerdeel ten tonele verschijnt. Met momenten blijft hun plaat precies hangen, wat de trance alleen maar versterkt en wat doet denken aan het machtige “Occult rock” van Aluk Todolo. De rustigere afsluiter grijpt eerder terug naar jaren zeventig psychedelische rock, opgesmukt met percussie en subliminale beats. Trip van het jaar en weldra in Het Bos en op Roadburn (het festival bij uitstek dat voor een band als Oranssi Pazuzu lijkt uitgevonden te zijn) te aanschouwen!

JOKKE: 94/100

Oranssi Pazuzu Värähtelijä (Svart Records 2016)
1. Saturaatio
2. Lahja
3. Värähtelijä
4. Hypnotisoitu viharukous
5. Vasemman käden hierarkia
6. Havuluu
7. Valveavaruus