sludge

Celeste – Infidèle(s)

Leven in de Westhoek is meestal vrij eentonig, maar heel af en toe ook de moeite waard. Zo ook toen ik de verpletterende show van het Franse Celeste zag op Ieper Winter Fest in 2013, naast felbeminde namen als Alkerdeel en Amenra. Een tijd nadat ik kennis had gemaakt met het fenomenale “Misanthrope(s)” stelden de vier bewegende fietslichtjes live allerminst teleur. Met de nieuwe langspeler “Infidele(s)” is het verhaal hetzelfde: ik heb er lang naar uitgekeken, en mijn verwachtingen werden ingelost. Celeste vindt zichzelf noch het warm water opnieuw uit, maar levert als vanouds een meer dan degelijk album af. Dezelfde mix van hier eens meeslepende, dan weer rauwere black metal en sludge blijft centraal staan. Op de vraag of de band stagneert luidt het antwoord echter nee. De sound is voller en vooral meer gebalanceerd, wat in een nummer als “(I)” qua sound zelfs wat herinnert aan het Australische Spire (wat een debuut brachten die vorig jaar trouwens uit!). “Infidèle(s)” is, zoals hier bij Addergebroed wel vaker wordt gezegd, een album om in zijn geheel te luisteren. Hoewel er niet onverwacht weer heel wat repetitiviteit te bespeuren valt, houdt Celeste je gedurende bijna vijftig minuten in zijn greep zonder ook maar ergens aan intensiteit in te boeten. Vocaalgewijs wordt nauwelijks van de vertrouwde stijl afgeweken maar wat maakt dat uit als je zanger zo’n rauwe strot bezit? Toch heeft de band gelukkig niet ‘opnieuw hetzelfde album’ geschreven: men zet iets harder in op de sludgepassages en de blastbeat-uitbarstingen zijn iets sporadischer. Hoewel het never-change-a-winning-formula-idee in ere wordt gehouden klinkt dit werk volwassener – misschien een resultaat van het feit dat ze deze keer wél ruim te tijd genomen hebben in plaats van ongeveer elk jaar een album uit te brengen. Zij die de vroegere releases van Celeste appreciëren kunnen “Infidèle(s)” blindelings aanschaffen terwijl het album in termen van productie en het gemiddeld iets lager tempo hoogstwaarschijnlijk hun meest toegankelijk opus is tot nu toe. Hoewel dat laatste natuurlijk enorm relatief is.

CAS: 84/100

Celeste – Infidèle(s) (Denovali Records 2017)
1. Cette chute brutale
2. Comme des amants en reflet
3. Tes amours noirs illusoires
4. Sombres sont tes déboires
5. À la gloire du néant
6. Sotte, sans devenir
7. (I)
8. Entre deux vagues
9. De l’ivresse au dégoût
10. Sans Coeur et sans corps

Advertenties

Witch Trail – Thole

Het sympathieke Babylon Doom Cult Records heeft al enkele interessante releases op haar palmares staan en voegt daar met “Thole“, de nieuwe EP van ons eigenste Witch Trail, een puike uitgave aan toe. Hoewel qua speelduur langer dan debuut “Nithera“, beschouwt het trio “Thole” dus toch niet als een volwaardige langspeler. Het zij zo. Wat ik zo fijn vind aan Witch Trail is dat ze elementen van black, thrash, punk, en death-rock in één grote mengketel gieten en daar een vrij unieke en eigenwijze sound uit weten distilleren. “Fever pulse” en “New worlds for old” klinken als een kruisbestuiving tussen punky Darkthrone, rechttoe-rechtaan Aura Noir en een noisey variant van Pixies. Op plaat vind ik het black metal-aandeel zwaarder doorwegen dan tijdens live optredens, waar een no-nonsense attitude en een op het eerste zicht nonchalante punk-spirit de overhand nemen, hoewel de jongens best weten waar ze mee bezig zijn. “Splendour” is een mooi voorbeeld van een song die haast in ware goth-rock stijl aftrapt maar gaandeweg extremere oorden verkent waarbij er zowaar enkele blasts voorbijkomen en naar het einde een post-rock climax opdraaft. In het lange en loodzware “Unnatural caresses” ragt Hendriks bas als een tientonner door waarna opzwepend drumwerk en punky riffs het overnemen. Met vocalen wordt spaarzaam omgesprongen maar zowel drummer Laurens als gitarist Jeffrey verdelen de taak van het screamen met verve wanneer de songs erom vragen. De plaat klinkt dynamisch en heeft een rauw karakter wat uitermate past bij de ietwat chaotische muziek van het trio. Vooral naar het einde van de EP toe toont Witch Trail in het sludgy “Transe” haar voorliefde voor uitbundige noise-achtige chaos. In afwachting van de fysieke releases, die door een misprint en ellenlange vertragingen wel behekst lijken te zijn, valt de EP te beluisteren op de Bandcamp-pagina van de band. Allen daarheen en daarna richting Babylon Doom Cult Records voor een CD of vinyl!

JOKKE: 82/100

Witch Trail – Thole (Babylon Doom Cult Records 2017)
1. Fever pulse
2. New worlds for old
3. Splendour
4. Unnatural caresses
5. Thin
6. Transe

Chelsea Wolfe – Hiss spun

Topwijven. Er lopen er ondertussen heel wat rond in de rock- en metalscene, maar de strafste van allemaal is ongetwijfeld Chelsea Wolfe. Plaat na plaat lijkt ze voor een meer donkere en zware sound te gaan die de soundtrack vormt voor haar relatie met haar innerlijke demonen. Het nagelnieuwe album “Hiss spun” overtreft hierin zelfs nog haar geweldige voorganger “Abyss” uit 2015. Wanneer de openingstrack uit de boxen dendert, krijgen we zelfs onversneden sludge te horen die enkele keren in overdrive gaat. De toon is gezet, de oorschelpen reeds opengereten en likkebaardend willen we de elf andere songs ondergaan. Hierin laat mevrouw Wolfe zoals gewoonlijk weer talrijke facetten van haar muzikale spectrum aan bod komen. Het pulserende “Vex” is waarschijnlijk één van de meest heavy dingen die we ooit op een Chelsea Wolfe plaat hebben gehoord. De term “sludge” was reeds gevallen en wordt nog extra in de verf gezet wanneer Aaron Turner (Isis, Sumac, Old Man Gloom, Mamiffer) in deze song zijn schuur opentrekt. En nu we toch bij de guest appearances zijn aangekomen, mag natuurlijk ook Troy Van Leeuwen niet onvermeld blijven. De van A Perfect Circle en Queens Of The Stone Age gekende gitarist geeft de eerste drie tracks middels zijn gitaarwerk extra kleur, voor zover grijs en zwart als kleuren gelden. Maar laten we ook het heavy drumwerk van slagwerkster Jess Gowrie niet onvermeld laten. De ene keer groovy beukend, de andere keer via subtiele percussie, maar steeds in dienst van het nummer. Ook live was ik van deze dame onder de indruk, van Chelsea’s volledige band trouwens. De rockende single “16 psyche” heb ik ondertussen al grijsgedraaid, maar blijft na de tigste keer nog steeds beklijven. Misschien wel het beste nummer dat ze ooit geschreven heeft! “Static hum” geldt als een gelijkaardige catchy up-tempo song en moet er amper voor onderdoen. De zalven-en-slaan-balans wordt middels het bezwerende “The culling“, het grotendeels feeërieke “Twin fawn” en “Offering” – dat dicht tegen het solowerk van dat andere topwijf Emma Ruth Rundle (Marriages, Red Sparowes) aanleunt – in evenwicht gehouden. “Particle flux” geldt dan weer als de duistere catharsis van de plaat. Enkel in het breekbare, akoestische “Two spirit” schemert het folky verleden nog door het dreigende dichtgepakte wolkendek door. In het melodramatische, loodzware, piepende, kreunende en dronende “Scrape” laat Chelsea Wolfe haar demonen nog een laatste keer de vrije loop. Plaat van het jaar? Ik dacht het wel! Vrouwen boven!

JOKKE: 95/100

Chelsea Wolfe – Hiss spun (Sargent House 2017)
1. Spun
2. 16 psyche
3. Vex
4. Strain
5. The culling
6. Particle flux
7. Twin fawn
8. Offering
9. Static hum
10. Welt
11. Two spirit
12. Scrape

Unearthly Trance -Stalking the ghost

Na een afwezigheid van vijf jaar is het New Yorkse sludge/doom monster Unearthly Trance uit de doden herrezen. Eigenlijk vond de wederopstanding al twee jaar geleden plaats, maar we hebben nog even moeten wachten op een comeback-plaat die in de vorm van “Stalking the ghost” eindelijk een feit is. Tijdens de inactiviteit van Unearthly Trance hebben de drie heren echter niet stilgezeten, want in samenwerking met Tim Bagshaw (ex-Electric Wizard, ex-Ramesses, With The Dead) werden nog twee (middelmatige) langspelers uitgebracht onder de noemer Serpentine Path. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en door het samenstellen van de “Ouroboros“-compilatie, die heel wat van hun B-kantjes en ander obscuur materiaal bevat, werd de band getriggerd om de draad terug op te pikken. “Stalking the ghost” – langspeler nummer zes ondertussen – laat geen wereldschokkende nieuwe dingen horen, maar bevestigt wel waar het trio tot toe in staat is, namelijk een heerlijke, dampende pot doom/sludge/drone-soep voorschotelen. Dit is geen Royco Minute-instant ding, maar een stevige maaltijdsoep die je honger tweeënvijftig minuten stilt. Vanaf de vrij rechttoe-rechtaan opener “Into the spiral” tot aan afsluiter “In the forest’s keep” worden acht uppercuts uitgedeeld die je beetje bij beetje murw beuken. De drummokerslagen in “Dream state arsenal” zijn in staat seismische golven op te wekken en “Scythe” combineert rauwe, furieuze sludge met melodieuze doom leads. “Lion strength” en “The great cauldron” zijn meer uitgesponnen van karakter hoewel hier bij momenten ook een heuse krachtmeting plaats vindt. Tussen al dat forsbolgerol en krakende feedback is echter ook plaats voor enkele meer ingetogen passages en creepy noise zoals in de bonus track. Unearthly Trance stelde in het verleden nooit teleur en bewijst met “Stalking the ghost” nog steeds meer dan relevant te zijn in een overbevolkte scene. Welkom terug heren!

JOKKE: 83/100

Unearthly Trance – Stalking the ghost (Relapse Records 2017)
1. Into the spiral
2. Dream state arsenal
3. Scythe
4. Famine
5. Lion strength
6. Invisible butchery
7. The great cauldron
8. In the forest’s keep (bonus track)

Bölzer – Hero

De debuutplaat van het Zwitserse Bölzer lijkt haar groep volgelingen in twee te splitsen zoals Mozes dat lang geleden deed met de Rode Zee. Het ene kamp lijkt de gedeeltelijk vernieuwe richting – waarbij er vooral op vocaal gebied veel geëxperimenteerd wordt met cleane zang – wel te appreciëren, terwijl lijnrecht daarover de kritikasters staan die roepen dat het duo een voorbeeld is van een band die het predikaat “enkel de demo en EP’s zijn goed” waar maakt. Zelf vond ik de hetse die er rond Bölzer ontstond ten tijde van de “Aura” en “Soma” EP’s lichtelijk overdreven, hoewel ik wel verbaasd was over de sound die deze twee beren (zanger/gitarist KzR valt te vergelijken met een imposante grizzley en drummer HzR eerder met een reuzen teddy met hoog knuffelgehalte) wisten te produceren op plaat, maar live jammer genoeg niet altijd konden waarmaken. Bölzer tourde veel, deed stug haar ding en trok zich geen zak aan van de druk van buitenaf, waardoor er uiteindelijk acht jaar na oprichting pas een volwaardige debuutplaat afgeleverd wordt. “Hero” staat voor een driekwartier durende dosis heroïsche death metal die bulkt van de dynamiek door naar-sludge-neigende heavy riffs af te wisselen met galopperende drumritmes en sporadische blastbeats, onder andere mooi samengevat in het titelnummer. De esoterische thematiek en atmosfeer die neergezet worden in de intro, intermezzo en outro, maar ook in de muziek verweven zijn, creëren bovendien ook een black metal-achtig sfeertje. Er is een duidelijke shift merkbaar van op-centrale-riffs-gebaseerde nummers naar een meer melodisch en grootser geluid, dat ook bewerkstelligd wordt door de grootse, meer transparante productie van de plaat. En ook al is die kolossale in your face heaviness wat meer naar de achtergrond verdwenen, toch bevat de plaat nog steeds enkele platwalsende riffs zoals in “The archer” of “Phosphor” maar ook meer heroïsche gevoelens (zoals in het reeds eerder aangehaalde titelnummer) komen aan bod. En hoewel het grote aandeel cleane vocalen voor velen een struikelblok lijkt te vormen, kan ik deze wel smaken. Zeker de bezwerende manier waarop ze bijvoorbeeld de aanloop vormen naar een complex en donker nummer als “I AM III“. En hoewel KzR geen wereldzanger is, smijt hij zich met voldoende buikgevoel in de cleane vocalen, om mij te weten overtuigen. Soms is een band meer gebaat bij verdeelde reacties dan bij een unaniem oordeel. Ik ben alvast overtuigd over de manier waarop Bölzer haar sound verder ontwikkelt in de zoektocht naar een eigen identiteit. Oh ja, enkel over de spuuglelijke hoes lijkt iedereen het wel eens te zijn.

JOKKE: 83/100

Bölzer – Hero (Iron Bonehead Productions 2016)
1. Urðr
2. The archer
3. Hero
4. Phosphor
5. Decima
6. I AM III
7. Spiritual athleticism
8. Chlorophyllia
9. Atropos