spanje

Apologoethia – Pillars

Javi Bastard (aka J.B.) is een bezig bazeke. Naast zijn werk als producer in de Moontower Studios, houdt de Spanjaard er met ondermeer Graveyard, Körgull the Exterminator, Krossfyre en Lux Divina nog ettelijke andere muzikale bezigheden op na. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, stampte Javi in 2012 ook nog eens Apologoethia uit de grond waarvan nu een eerste EP verschijnt via Invictus Records. In tussentijd is het oorspronkelijke solo-project na toevoeging van J.F. en L.O. uitgegroeid tot een volwaardige band. In de eerste vier songs die Apologoethia ons voorschotelt verkent het trio de donkere kant van de menselijke kennis op gebied van cultuur en religie van de afgelopen eeuwen. Het muzikaal equivalent van deze introspectie is een energieke brok extreme metal waarin invloeden van zowel death, black, thrash als heavy metal hand in hand gaan. Er gebeurt met andere woorden heel wat in het Apologoethia universum: tremolo riffs, blast beats, psychedelische melodieën, D-beat drumpartijen, klassieke heavy metal solo’s, Oosters aandoende gitaarklanken en ga zo maar door. Er is niet enkel oog voor agressie want er zijn voldoende atmosferische passages zoals aan het einde van “Pillar II (De humanae natura)” waarin triomfantelijke keyboardklanken vergezeld worden van plechtstatige koorzang of de akoestische gitaren en toetsen halfweg “Pillar IV (De aeterno praesentia)“. In vijfentwintig minuten speeltijd weet het fantastisch klinkende “Pillars” met haar amalgaam aan extreme klanken een overtuigende indruk na te laten.

JOKKE: 80/100

Apologoethia – Pillars (Invictus Productions 2017)
1.  Pillar I (De fundamenta spiritus)
2. Pillar II (De humanae natura)
3. Pillar III (De absentiae vitae)
4. Pillar IV (De aeterno praesentia)

Advertenties

13th Moon/Ritual Death – Mors triumphans

Zowel het Noorse Ritual Death als het Spaanse 13th Moon lijken een fetish voor schedels en doodskoppen te hebben; vandaar dat ze misschien besloten om de handen in mekaar te slagen voor een 7 inch split? De Spanjaarden konden mij in het verleden slechts matig bekoren maar komen op “Veneration of the mighty dead” een pak sterker voor de dag. Zowat op alle vlakken (songwriting, uitvoering, productie) werd vooruitgang geboekt, wat achter wel maakt dat de band wat van haar eigenheid is kwijtgespeeld. Het gure, primitieve randje is eraf en het totaalgeluid is een serieus pak richting bands als Darvaza en Celestial Bloodshed opgeschoven – twee bands waar de frontman van Ritual death (toevallig?) ook actief in is/was. De Spaanstalige song op deze split wordt voor de gein uitgevoerd door de Noren. Een vuile en vuige distortion vormt de ruggengraat van deze doomy en creepy auditieve aanval die pure horror uitwasemt. Je ziet als het ware een horde zombies uit het graf kruipen die op de mid-tempo kadans van deze “song” doorheen een kerkhof vol ontheiligde graven marcheert. Behoorlijk afwijkend van wat er op hun eerste EP te horen was.

JOKKE: 79/100 (13th Moon: 80/100 – Ritual Death: 78/100)

13th Moon/Ritual Death – Mors triumphans (Triangulum Ignis/Terratur Possessions 2017)
1. 13th Moon – Veneration of the mighty dead
2. Ritual Death – Señor de la tumba

Krossfyre – Burning torches

Het Spaanse Krossfyre laat er geen gras over groeien. Dit zootje ongeregeld bestaande uit leden van Sheidim, Graveyard, Körgull the Exterminator, Insulters, Morbid Flesh en Suspiral verenigde amper een jaar geleden de krachten en presenteert nu reeds een eerste worp in de vorm van de twintig minuten durende EP “Burning torches“. Een jeugdig joie de vivre spat van deze explosieve mix aan black, speed en thrash metal af en de luchtgitaar wordt dan ook in gruzelementen geslagen. Nadat de inleidende klanken zijn weggeëbd, vliegt die vuist ostentatief de lucht in waarna twee vingers zich uitstrekken om de gehoornde te saluteren. De solo’s vliegen om je oren en de opzwepende riffs en staccato drums stuwen “Fire solution” als een exprestrein vooruit. Dit kan zich meten met het beste werk van Aussies Deströyer 666 en Gospel Of The Horns. De strot van frontman A.K. lijkt als twee druppels wijwater op die van Erik van Watain, een gelijkenis die bij zijn andere band Sheidim ook reeds werd aangehaald. Muzikaal gezien heeft Krossfyre echter meer weg van de Nifelheims van deze wereld en ook oude Tribulation kan ermee door als aanknopingspunt. Songs als “Tabellae defixionum” en “Black jaws of evil” zijn ideaal om een kleine, zwetende club in lichterlaaie te zetten. Ik kan me niet inbeelden dat je hier geen drang van krijgt om een metalen danske te placeren. Als de afterparty dreigt stil te vallen, smijt je het aanstekelijke “The great masturbator” op de draaitafel om de fik er terug in te steken. Nog even meegeven dat de productie waarvoor de Moontower Studio verantwoordelijk was, uitstekend te noemen is: lekker krachtig, organisch en alle instrumenten zijn goed hoorbaar. “Ashes to ashes and dust to dust!“.

JOKKE: 82/100   

Krossfyre – Burning torches (Hells Headbangers Records 2017)
1. Krossfyre (Intro)
2. Fire solution
3. Burning torche
4. Tabellae defixionum
5. Black jaws of evil
6. The great masturbator

Sheidim – Infamata

Even dacht ik de nieuwe Watain al in mijn handen te hebben, maar het betreft bij nader inzien wel degelijk de “Infamata” EP van het Spaanse Sheidim (Hebreeuws voor “demonen”), waarin onder andere de vellenmepper van Cruciamentum op de drumtroon zit. Het is mijn eerste kennismaking met dit kwintet, hoewel vorig jaar met “Shrines of the void” al een volwaardig debuut verscheen via Dark Descent Records, terwijl dit nieuwe werk op I, Voidhanger uitkomt (en de vinylversie via Me Saco Un Ojo Records). De melodieuze-black-metal-met-death-metal-randje-formule die Sheidim hanteert is zonder blikken of blozen gekopieerd van Watain en dus ook Dissection. Je kan je dan natuurlijk luidop afvragen wat het nut van deze band is? Aangezien Watain op “The wild hunt” enkel overtuigde met de a-typische nummers, hebben zij-die-samen-met-mij-teleurgesteld waren aan Sheidim natuurlijk een leuk alternatief. Tenzij Erik en zijn kompanen op het in januari te verschijnen nieuwe album terugkeren naar een conservatiever geluid. We shall see and hear. De productie en sound klinken op deze EP iets gepolijster dan op het debuut maar er blijven gelukkig nog voldoende grove randjes over. Van het kleine half uur dat “Infamata” duurt, neemt het afsluitende “Sister of sleep” één derde in beslag en het is deze song die wat mij betreft de aankoop van dit kleinood rechtvaardigt. Deze groots klinkende track bevat enkele venijnige riffs en gastzang van Teitanblood’s NSK en mondt via een lange hypnotiserende gitaarsolo uit in een desolaat einde. Op de uitvoering en instrumentbeheersing van deze mannen valt in elk geval niets aan te merken. Het is alleen aan jou om te beslissen of je nood hebt aan een zoveelste Watain-kloon of niet.

JOKKE: 80/100

Sheidim – Infamata (I, Voidhanger Records 2017)
1. Infamata
2. A dying sun
3. Underneath
4. Wings of the reaper
5. Sister of sleep

Teitanblood – Accursed skin

Hoewel de meeste mensen aan het uitbollen zijn, bestoken sommige labels ons vlak voor de jaarwende nog met uitstekende releases. Zo bereikt ons via het toonaangevende en gerenommeerde Norma Evangelium Diaboli label plots nieuw werk van het Spaanse Teitanblood. Hoewel “nieuw” niet helemaal de correcte verwoording is. Deze “Accursed skin” EP bevat met het titelnummer immers wel nagelnieuw werk, terwijl “Sanctified dysecdysis” reeds eerder op de “Woven black arteries” EP uit 2012 te bewonderen viel. En hoewel er dus enkele jaren tussen beide songs liggen, vond de band beide nummers op conceptueel gebied uitermate bij mekaar passen. Wie zich ooit al eens aan Teitanblood gewaagd heeft, zal schoorvoetend toegeven dat dit chaotische black/death-metal monster geen spek voor ieders extreme metal-bek is, zelfs als je best al wel wat gewend bent. Voor Teitanblood begrippen start “Accursed skin” nog vrij toegankelijk want het eerste deel van deze song – die overigens een kwartier van je leven in beslag neemt – begeeft zich in doomy regionen en laat zich van een meer atmosferische kant zien dan het dichtbemiste vervaarlijke en chaotische smoelwerk dat dit beest normaal vertoont (trouwens perfect weergegeven in het sinistere cover artwork). Verderop in de song ontspoort de band – zoals ze op haar best is – in een nietsontziende maalstroom aan inktzwarte krankzinnigheid met explosieve gitaarleads. Voor de ene je reinste teringherrie, voor de ander een climax op gebied van extreme zwartgalligheid. “Sanctified dysecdysis” is op alle vlakken de overtreffende trap van de psychotische elementen van de eerste track en vormt een terroristische aanslag op je gemoedstoestand. Ideaal muziekje om de zeemzoete kerstsfeer op je aanstaande familiefeestjes om zeep te helpen. Maak er meteen een playlist van met gelijkgestemde zielen als Irkallian Oracle, Katharsis, Vassafor of Grave Miasma.

JOKKE: 85/100

Teitanblood – Accursed skin (Norma Evangelium Diaboli 2016)
1. Accursed skin
2. Sanctified dysecdysis

Antlers – A gaze into the abyss

Antlers is een vrij jonge band uit Leipzig die met hun eerste boreling “A gaze into the abyss” meteen een mooi visitekaartje aflevert. Hoewel ze opereren vanuit Duitsland hebben we hier echter met Spanjaarden en Catalanen te maken die ook actief waren of zijn in Ekkaia, Cop On Fire en Sangre De Muerdago, drie namen waarbij ik het in een andere Duitse stad hoor donderen. Opzoekwerk leert dat het hier om crustpunk en neo-folk bands gaat, wat verklaart waarom ze bij ondergetekende geen belletje deden rinkelen, want in deze scenes ben ik niet zo thuis. Black metal met een links-politieke en antifascistische achtergrond dus. Het gewei van dit zwarte hert kent vertakkingen in de oude Scandinavische scene, de recente Cascadian stijl en de Oost-Europese pagan variant. Het midtempo melodische gitaarwerk in “Hundreds” doet meer dan eens Drudkhiaans aan en in het snelle blastwerk sijpelen de Noorse invloeden door. In “To the throats” hoor ik zelfs wat stukjes van ons eigenste Wiegedood terug. In plaats van bomen te knuffelen en moeder aarde te adoreren wordt op tekstueel en inhoudelijk vlak geput uit literatuur van het collectief Luther Blisset en William Blake. Dat onze linkse rakkers niet vies zijn van een gitaarsolo op tijd en stond horen we in “Carnival of freedom and betrayal” en “Memories of the extinct”. Origineel is het allemaal niet, maar het luistert wel lekker weg. Ze hebben blijkbaar enkele dagen geleden in Gent opgetreden. Spijtig dat me dat ontgaan is want Antlers levert het bewijs dat punkers ook een ferme pot black metal kunnen spelen.

JOKKE: 80/100

Antlers – A gaze into the abyss (Vendetta Records 2015)
1. Reverence
2. Hundreds
3. Carnival of freedom and betrayal
4. To the throats
5. A jail of flesh
6. Memories of the extinct

Foscor – Those horrors wither

Dat de meeste mensen nog nooit gehoord hebben van Foscor is niet perse uitzonderlijk. Toch heeft deze Catalaanse grootmacht zopas (al) hun vierde langspeler op de mensheid losgelaten. En het mag gezegd worden; de muziek die Foscor ons toevertrouwt is van zo’n hoog niveau dat het de meeste black metallers het petje te boven gaat. Voorganger “Groans to the guilty” uit 2009 bracht prachtige vernieuwende zwarte klanken, erg geïnspireerd door Enslaved. Dat de aanloop tot de nieuweling zo lang duurde heeft alles te maken met het lot. Het voortbestaan van Foscor hing aan een zijden draadje en uiteindelijk is “Those horrors wither” het licht aan het eind van de tunnel geworden. Het is de wedergeboorte van een nieuw Foscor en een donkere periode is voorgoed afgesloten. Welkom Foscor.2! Toetertoet, feestje! Als “Wirl of dead” inzet, is het overduidelijk dat Enslaved nog steeds als grootste inspiratiebron geldt (en wie zoekt eens uit waarop “Graceful pandora” lijkt?) . Tags: avontuurlijke black metal met erg veel progressieve elementen en cleane zang afgewisseld met rochelstemmen. En daarmee wordt de voornaamste update verklaard. Keelman Fiar bedient zichzelf enerzijds van een erg-aan-Enslaved-aanleunende heldere zang en anderzijds een psychedelisch, haast seventies klinkende variant daarop. Een eenzijdige vergelijking met de Vikings uit Bergen zou Foscor echter oneer aandoen. Ze zijn niet alleen beter (!), maar doen ook zoveel meer. “Addiction” heeft een vreemde jazzy Ved Buens Ende vibe en een softe versie van Deathspell Omega drijft met regelmaat aan het oppervlakte. In wezen is er niks negatiefs of slechts te horen op “Those horrors wither“, maar het blijft verdorie moeilijk hem echt te vatten. Er gebeurt zoveel en na x+1 aantal luisterbeurten beklijft hij even goed als David Hasselhoff die “Looking for freedom” inzet. Is dat een teken? Zelf ben ik ook lichtjes erotisch betoverd door het oude Foscor waardoor deze update helemaal niet moest voor mij. Hunkerend vol nostalgie zeg ik: “ja, dit is een sterke plaat, maar… Ik mis het verleden.”

Flp: 79/100

Foscor – Those horrors wither (Alone Records 2014)
1. Whirl of dread
2. Addiction
3. Senescència
4. L.amor.T.
5. Those horrors wither
6. Graceful pandora
7. To strangle a ghost