teitanblood

Sheidim – Infamata

Even dacht ik de nieuwe Watain al in mijn handen te hebben, maar het betreft bij nader inzien wel degelijk de “Infamata” EP van het Spaanse Sheidim (Hebreeuws voor “demonen”), waarin onder andere de vellenmepper van Cruciamentum op de drumtroon zit. Het is mijn eerste kennismaking met dit kwintet, hoewel vorig jaar met “Shrines of the void” al een volwaardig debuut verscheen via Dark Descent Records, terwijl dit nieuwe werk op I, Voidhanger uitkomt (en de vinylversie via Me Saco Un Ojo Records). De melodieuze-black-metal-met-death-metal-randje-formule die Sheidim hanteert is zonder blikken of blozen gekopieerd van Watain en dus ook Dissection. Je kan je dan natuurlijk luidop afvragen wat het nut van deze band is? Aangezien Watain op “The wild hunt” enkel overtuigde met de a-typische nummers, hebben zij-die-samen-met-mij-teleurgesteld waren aan Sheidim natuurlijk een leuk alternatief. Tenzij Erik en zijn kompanen op het in januari te verschijnen nieuwe album terugkeren naar een conservatiever geluid. We shall see and hear. De productie en sound klinken op deze EP iets gepolijster dan op het debuut maar er blijven gelukkig nog voldoende grove randjes over. Van het kleine half uur dat “Infamata” duurt, neemt het afsluitende “Sister of sleep” één derde in beslag en het is deze song die wat mij betreft de aankoop van dit kleinood rechtvaardigt. Deze groots klinkende track bevat enkele venijnige riffs en gastzang van Teitanblood’s NSK en mondt via een lange hypnotiserende gitaarsolo uit in een desolaat einde. Op de uitvoering en instrumentbeheersing van deze mannen valt in elk geval niets aan te merken. Het is alleen aan jou om te beslissen of je nood hebt aan een zoveelste Watain-kloon of niet.

JOKKE: 80/100

Sheidim – Infamata (I, Voidhanger Records 2017)
1. Infamata
2. A dying sun
3. Underneath
4. Wings of the reaper
5. Sister of sleep

Teitanblood – Death

Tering herrie! Kabaal! Lawaai! Een ronkende roterende botenmolen! Een stofzuiger op epo! Een gangbang met jou en 100 grootgeschapen negers! Ja, zo klinkt Teitanblood. Zelfs de meest doorwinterde death metalfan “Death, Cannibal Corpse and Obituary are the most heavy bands ever, man!” krijgt een schaamrode anus na het aanhoren van “Death“, Teitanbloods tweede full length. Het klinkt dan ook ongemeend hard! Toen destijds orkestjes als Blasphemy en Beherit toevallig met hun stijve penis hun gitaar én taperecorder aantikten, hadden ze wellicht nooit verwacht dat 20 jaar later er haast een hele hipster scène rond hun soort lawaai zou ontstaan. Maar vergis je niet, Teitanblood wéét wel wat ze doen. Dit, beste mensen, is gecontroleerde chaos uitgevoerd in duivelse perfectie. En dat laatste woord mag dan wel heel tegenstrijdig klinken met de bakken distortion die over je uit worden uigekotst, er is wel degelijk vakmanschap aan te pas gekomen. Net zoals op de voorgaande releases krijg je hier ook een uppercut van jewelste; een orkaan van beats, grafrochels en laaggestemde onduidelijke gitaren. Doorheen dit alles valt er heel wat te ontdekken. Maar de essentie blijft: chaos. Er is geen andere band ter wereld die dat kan verweven met muziek zoals Teitanblood dat doet. Meer dan een uur duurt deze razernij. En dan maar op repeat!

Flp: 88/100

Teitanblood – Death (Noevdia 2014)
1. Anteinfierno
2. Sleeping throats of the antichrist
3. Plagues of forgiveness
4. Cadaver synod
5. Unearthed veins
6. Burning in damnation fires
7. Silence of the great martyrs

Grave Miasma – Odori sepulcrorum

Dierlijk. Dat is het gevoel wat ik heb bij het aanhoren van de oerklanken die Grave Miasma uitbraakt. Dat was zo op hun voorgaande mini albums, en dus ook op hun pas verschenen debuut “Odori sepulcrorum”. Deze Engelsen worden terecht de hemel in geprezen door de meest onderste regionen der helkrochten. De tonnen overgeproduceerde en afgelikte hedendaagse death metal zet een tegenbeweging in de gang die terug ijvert voor hoe het vroeger allemaal klonk. Elke vorm van progressie wordt de kop ingedrukt en daar waar bands als Autopsy hun sfeer werd bepaald door een gebrek aan kunde en centen, neemt ook Grave Miasma je terug naar de begindagen van de extreme metal. Veel verb, doffe rochelende zang en primitieve riffs domineren “Odori sepulcrorum”. Je weet wel, de stijl die Incantation introduceerde in de vroeger jaren negentig en middels -ig keer werd gekopieerd. Maar wat maakt deze jonge snaken speciaal? Want iedere gitarist die enkele maanden speelt, kan mee met dit soort herrie. Grave Miasma onderscheidt zich door een enorme duistere sfeer neer te zetten, die wellicht heel wat black metaladepten zal aanspreken. De teksten, de digipack en ook hun live performance stralen puur occultisme uit. Combineer dit met de juiste keuze aan riffs en je hebt een knap werkje neergezet. Sepulchral Voice heeft altijd het talent gehad om het neusje van de zalm (of de snoet van het zwijn, als je wilt) van dit soort muziek uit te brengen. Grave Miasma is geen uitzondering hierin.

FLP: 81/100

Grave Miasma – Odori sepulcrorum (Sepulchral Voice 2013)
1. Death’s meditative trance
2. Ascension eye
3. Ovation to a thousand lost reveries
4. έσχατος
5. Odoratus sepulcrorum
6. Interlude
7. Seven coils
8. Ossuary