urfaust

Solar Temple – Rays of Brilliance

De debuutcassette van het Nederlandse Solar Temple telt welgeteld één song, maar weet ons gelukkig wel een kwartier lang bij de lurven te grijpen. Veel meer dan de afkomst is er over Solar Temple niet geweten, maar het feit dat de tape het levenslicht ziet via Haeresis Noviomagi en Fallen Empire Records, zegt genoeg voor wie de ondergrondse hellekrochten uitspit op zoek naar interessante, beklijvende gitzwarte pareltjes. Er valt heel wat te beleven in de vijftien minuten van “Rays of brilliance“. In het lange repetitieve, bezwerende karakter van de song lijk ik aannemelijke sporen te ontwaren van Turia, maar of er achter Solar Temple één of meer dezelfde bandleden verscholen zit(ten), komen we niet te weten. Urfaust lijkt eveneens nooit veraf te zijn, want net als deze twee heren weet Solar Temple atmosferische lo-fi black en psychedelische doom tot één geheel te vervlechten met een psychoactieve catharsis als eindbestemming: “Initiation into the Dionysian realms – Swallowed by the cosmic firmament“. Tegen de tijd dat u deze review leest, is de kans echter groot dat u al achter de mazen van het net aan vist om nog een fysieke tape op de kop te kunnen tikken (de cassette verscheen in een gelimiteerde oplage van 150 stuks), maar de track kan u zich gelukkig ook digitaal toe-eigenen via volgende link: https://solartemplehn.bandcamp.com/album/rays-of-brilliance.

JOKKE: 88/100

Solar Temple – Rays of Brilliance (Haeresis Noviomagi/Fallen Empire Records 2017)
1. Rays of brilliance

Dødsengel – Interequinox

Het duo Malach Adonai en Kark slaat onder de noemer Dødsengel reeds tien jaar lang de handen in mekaar om de mensheid met haar theatrale vorm van black metal te bestoken. Als de twee Noren met een nieuwe langspeler op de proppen komen, krijg je als luisteraar steeds waar voor je geld. Zo klokte de dubbele voorganger “Imperator” vijf jaar geleden nog op 150 minuten af. Op het nagelnieuwe “Interequinox” werd het overtollige vet weggesneden, hoewel de elf nummers toch nog een klein uurtje in beslag nemen. Het avangarde/theatrale kantje van Dødsengel manifesteert zich voornamelijk door het brede scala aan zangstijlen waarmee gegoocheld wordt, waardoor we bijwijlen met een occulte black metal opera te maken lijken hebben. In het verleden haakte ik af op de falsetto heavy metal uithalen en ook nu werken deze bij ondergetekende als een tang op een varken. Bij opener “Pangenetor” is het spijtig genoeg al meteen prijs. Wanneer Kark zijn stembanden in “Prince of ashes” of het gothrock-achtige “Rubedo” meer Urfaust-gewijs inzet, vallen de cleane vocalen al een pak beter te pruimen. Positief punt voor een progressieve black metal band is dat de productie verre van gelikt klinkt, waardoor recht-door-zee songs zoals “Værens korsvei“, “Opaque” en “Ved alltings ende” best nog grimmig voor de dag komen. Het lijkt er echter op dat Dødsengel te veel van twee walletjes probeert te eten in plaats van ofwel volop te experimenteren ofwel honderd procent voor grimmigheid te gaan. Experimenteerdrift met een rem op als het ware, waardoor niet alle kunst-en-vliegwerk even geslaagd klinkt. Fans van Arcturus, Fleurity of Ved Buens Ende gaan hier veel meer plezier aan beleven dan ik doe.

JOKKE: 66/100

Dødsengel – Interequinox (Debemur Morti Productions 2017)
1. Pangenetor
2. Prince of ashes
3. Værens korsvei
4. Emerald earth
5. Opaque
6. Illusions
7. Palindrome
8. Ved alltings ende
9. Rubedo
10. Gloria in excelsis deo
11. Panphage

Fyrnask – Fórn

Het Duitse Fyrnask wist mij in het verleden reeds te overtuigen met haar platen “Bluostar” (2011) en “Eldirr Nótt” (2013) en ook het kwaliteitslabel Ván Records ging blijkbaar overstag want Fyrnd (de man achter deze éénmansband) ondertekende een contract met hen voor het nagelnieuwe “Fórn”. Wie dit goed bewaarde Duitse geheim nog niet kende en integere pagan black metal bands wel kan smaken, moet deze band zeker eens een luisterbeurt gunnen. In een tijdspanne van vijfenvijftig minuten doet Fyrnd ons, middels vijf volwaardige atmosferische natuurrituelen, de dagelijkse aardse beslommeringen even vergeten. Woeste en vrij snelle black metal, waarbij het metalen raamwerk van de songs doorweven is met allerhande natuurelementen, is het medium waarmee Fyrnask ons naar een mysterieuze wereld tracht te katapulteren. De vijf andere tracks zijn instrumentaal, vervullen de rol van intro en spanningsopbouwende intermezzo’s en voelen als de natuurlijke biotoop aan waarin Fyrnd het liefst vertoeft. Wanneer het (elektronische) gaspedaal diep wordt ingedrukt en de keyboardklanken aanzwellen, neigt het geheel naar Darkspace. Als de snerpende Noorse black metal wervelwindriffs gaan liggen en donkere heidense ambient rituelen het schouwspel overnemen, moeten we meermaals aan Wardruna denken, check “Fornsǫngvar” er maar eens op na. Dit geldt als garantie op het uitblijven van dronkemans huppeldepuppel pagan metal – godzijdank! Op vocaal gebied wordt een breed spectrum aan keelklanken aangewend om de – ik vermoed oud-IJslandse teksten – te manifesteren; hese black metal screams, fluweel gefluister en epische cleane zang(koren) passeren de revue. Vanaf we met “Agnis offer” op kant B zijn aanbeland, gaan de cleane vocalen de hoogte in om een soort bezwerende theatraliteit op zijn Urfaust’s aan te nemen. Ook op bonustrack “Vitran” – die op mijn tot-in-de-puntjes-verzorgde vinyluitgave op een extra 7 inch gegraveerd staat – bedient Fyrnd zich van deze bijzondere zangstijl. Ik smaak het wel. Als je ook iets van kritiek verwacht op deze plaat is het de drumsound, waarbij vooral tijdens de digitale cymbaalaanslagen opvalt dat de drums uit een doosje komen. Organische akoestische drums zouden deze atmosferische muziek best wel ten goede komen. Voor de rest is dit een allround overtuigende plaat voor liefhebbers van kwaliteitsvolle pagan/black.

JOKKE: 82/100

Fyrnask – Fórn (Ván Records 2016)
1. Forbænir
2. Draugr
3. Niðrdráttr
4. Vi er dømt
5. Agnis offer
6. Urðmaðr
7. Blótan
8. Fornsǫngvar
9. Kenoma
10. Havets kjele
11. Vitran (Bonus)

Wederganger – Halfvergaan ontwaakt

Uit de Gelderse drek komt het driekoppige monster Wederganger naar boven geklauterd om haar eerste volwaardige album “Halfvergaan ontwaakt” (klinkt poëtisch ondanks de gortigheid die ermee bedoeld wordt) met de mensheid te delen. De wandelende doden die Wederganger gestalte geven, hebben reeds heel wat zwarte watertjes doorzwommen in acts als Zwartketterij, Fluisterwoud, Heidevolk en Mondvolland. Op plaat en tijdens live rituelen laten ze zich bijstaan door figuren met illustere namen zoals Quaetslagher, Mysteriis en Klavierendeler. Karakteristiek element in de sound van Wederganger is het samenspel tussen de cleane, met momenten plechtige vocalen van Alfschijn en de vettige screams van Botmuyl die samen de Nederlandstalige teksten uitspuwen. “Dwaallichtbezwering” en “Wera-wulfa” zijn hier mooie voorbeelden van. Onze eigenste terziele gegane Heimat en Garmenhord (wie herinnert ze nog?) kunnen her en der als referentiekader dienen. Het gaat hier met andere woorden niet om de meest brutale black metal die er op de aardkloot gemaakt wordt, maar eerder om de bezwerende, dikwijls midtempo variant. “Gueldrian undeath metal”, noemen ze het beestje zelf. Inspiratie wordt gehaald uit plaatselijke sagen en legenden waarin de boosaardigheid staat beschreven die vroeger in de Gelderse contreien rondspookte. Mooi voorbeeld van een song met een eigen smoelwerk is het (haast ballade-achtige) “Dodendans” dat een walsend drumritme bevat waarop je, mits wat zieke verbeelding, perfect een in staat van ontbinding wezend zombiekoppeltje een slowtje kan zien placeren. Liefhebbers van een band als Urfaust zullen met Wederganger ook wel aan hun trekken komen, omdat er tussen de aanpak van de cleane vocalen enigszins parallellen getrokken kunnen worden tussen beide bands. In “Vlammenvonnis” schittert Alfschijn immers, die als een duivelse schlagerzanger zijn ontroerende en bezwerende keelklanken ten berde brengt. Met de melodische solo die in het verder zwartgallige “Zwarte gedachten” voorbij komt, kent ook het einde van de plaat nog een klepper van jewelste. Grelliger dan “The walking dead”, neem dat van me aan. Het kwaliteitslabel Ván Records merkte terecht het talent van Wederganger op waardoor “Halfvergaan ontwaakt” ook in een prachtig vormgegeven vinyleditie te bemachtigen valt.

JOKKE: 81/100

Wederganger – Halfvergaan ontwaakt (Ván Records 2015)
1. Dwaallichtbezwering
2. Gelderse drek
3. Dodendans
4. Wera-wulfa
5. Vlammenvonnis
6. Schimmenspel
7. Walmend graf
8. Zwarte gedachten

Alkerdeel – Wij zijn geen moeilijke jongens, maar eerder filantropisch

Kijk, je moet het niet altijd ver gaan zoeken. Integendeel zelfs! Het Vlaamse Alkerdeel bedient onze van een streepje aars-lelijke muziek van de meest smerige soort. Muzikaal is het een grote mengelmoes en brengt het hele auro rondom de band een resem vragen met zich mee. Aan de andere zijde van het scherm bevonden zich keelman Pede, snaarman Pui en tevens vingerman QW voor een occasioneel antwoord. Enjoy! (fLP)

Proficiat met jullie nieuw album “Morinde“. Ik ben in de zevende hemel! Blijkbaar heeft jullie label een heuse zoektocht moeten ondernemen om zulk gerecycleerd karton te vinden voor de LP-uitgave. Waarom zijn jullie toch zo een moeilijke jongens?
Pede: Sinds de komst van VTM is het overgrote deel van onze Nederlandstalige bevolking met verkleinwoordjes beginnen praten, meer melk in de puree gaan toevoegen, fietsen als een verschijnsel voor marginalen gaan zien en is de Fnac langzaamaan tot een bijeenkomst voor hummer-buggies gepromoveerd. Aangezien wij vroeger geen kabel hadden, snap ik daar allemaal niks van en zie ik meer schoonheid in bruin karton dan in glad papier waarin je je eigen schelviskop kan reflecteren. Eigenlijk is het gebruik van karton onze alarmkreet om de mensen te behoeden voor een immenente verstikking in druivenpitten, zoals de vette Romeinen enige tijd terug. Wij zijn dus geen moeilijke jongens, maar eerder filantropisch. Ons volgend album zal echter uit alluminium bestaan als eerbetoon aan het arme Hongarije.

Jullie vorig album “De speenzalvige” heb ik niet in mijn bezit. Hoe verhoudt dat album zich tot het nieuwe?
Pui: “De Speenzalvinge” is echt een enorm smerige plaat, live opgenomen met een viertrack op tape, de drums hangen ergens achteraan en de sfeer is over het algemeen bijzonder ziek te noemen, het album werd echter heel goed onthaald en we zijn er zelf tevreden over. Omdat twee van de drie songs vroeger al uitgekomen waren hoor je nog veel van de oude Alkerdeel in de nummers, veel sludge en doom terwijl “Morinde” toch een stuk volwassener klinkt. Deze nieuwe is ook een stuk beter opgenomen en heeft een goeie mastering gekregen bij Strype Audio in Noorwegen. We namen opnieuw live op maar deze keer met negen micro’s in een studio.

Zit er tekstueel iets speciaals achter “Morinde“? De teksten zijn niet meegeleverd en blijkbaar wordt er ook voor een stuk geïmproviseerd.
Pede: Het improviseren stamt af uit onze beginperiode toen de repetities lange jams waren. Ondertussen heeft elk nummer een vast thema en zijn de zanglijnen relatief dezelfde. Maar papegaaiwerk is voor studenten, zo iedere keer dezelfde teksten uitspuwen lijkt me oneindig saai en er zijn artiesten die dat veel beter kunnen. Diene Rus met zijn Lolololo-hit bijvoorbeeld. “Winterteens” is onze eerbetoon aan de Noorse horden, maar aangezien Odin of Satan niet in ons vriendjesboek staat, is de inhoud iets meer uit het persoonljke leven gegrepen. Het gaat over koude jeukende tenen in de maand december. “Horsesaw” bezingt onze appreciatie voor het priesterschap. “Hessepikn” gaat over ambetanterikken maar dan in een verhaaltje gegoten. Dat is trouwens het eerste Alkerdeel nummer met een uitgeschreven tekst. We hebben die bewust er niet bijgestoken omdat dat niemands zaken is. Daarom ook dat je hem niet goed verstaat. Als je goed luister kan je wel “bedsprei“, “lamlendig“, “helle” en “pisplekke” horen. “Du Levande” is de titel van een Zweedse film (Andersson) waaruit we de sample op het einde van het nummer haalden. Daarin je hoor je een psychiater z’n gal spuwen over het gezaag van z’n patiënten en opbiechten dat hij ze zo veel mogelijk pillen voorschrijft om van hun gezaag af te zijn. Niks mis met psychiaters en psychologen hoor, integendeel, maar op een manier was ik toen nogal verveeld met die suicidal black metam trend (bizar dat ze ons daar ook soms toe rekenen) en is het nummer er een persoonlijke aanklacht tegen. De eend dan. Het stond al vroeg vast dat het album “Morinde” zou heten, wat moddereend of barberie betekent. Typ maar eens in een zoekmachine in en aanschouw pluimvee met lepra. Wolven lopend op hun achterpoten in kostuumvest fascineren met al van kleinsaf. Waarschijnlijk ligt dat aan de Efteling. Ik ben er nog steeds bang van. Die wolf moest er dus ook op, om ze beide een beetje in relatie met elkaar te krijgen, hebben we ze maar laten vechten. Als je de plaat of cd koopt zie je wie er gewonnen heeft. Of bekijk het clipje van “Hessepikn” tot het eind. Alkerdeel betekent inderdaad strontkar, das toch een logische naam voor een black/sludge/doom band? Een strontkar spuit stront die stinkend op het veld blijft liggen. Een junk (sludge) spuit, Dead van Mayhem rook aan stinkende dode raven (black) en de stront blijft even levenslustig op het veld liggen als iedere willekeurige stervende bruid (doom). Wij moeilijk? Jullie lui!

Jullie voorgaande releases kenden erg veel succes en verkochten uit in geen tijd. Wat is volgens jou het succes achter Alkerdeel?
Pui: dat hebben ons nog mensen gevraagd, ik zou het niet weten, we kunnen enkele gissingen doen. Doom/black is een genre dat blijkbaar toch wat populariteit kent, een genre waar gelukkig nog veel gekocht wordt, ik denk dat wij daar wel een graantje van meepikken. De belangrijkste reden denk ik blijft toch dat het allemaal niet meer hoeft voor ons. Destijds met onze vorige bands Headmeat, Thee Plague Of Gentlemen,… waren we heel hard bezig met promo, massa’s concerten, alles meepikken wat we konden, enz… terwijl we nu toch heel kieskeurig zijn qua optredens, zelf geen promo doen en eigenlijk alles op ons laten komen. We hebben genoeg aanbiedingen om een tiental releases te doen dus we verkeren echt in een luxepositite. Ik denk dat we vooral heel eerlijke en oprechte muziek maken en dat mensen bij ons zaken vinden die ze bij andere bands niet meer horen, dat Darkthrone gevoel van begin jaren negentig, die analoge productie en toch die combinatie van verschillende stijlen zonder aan smerigheid in te boeten. Zoiets?

Je zou haast denken dat daardoor een Profound Lore zich zou aanbieden. Doch tekenen jullie bij het kleine ConSouling Sounds. Waarom juist die keuze?
Pui: daar zeg je zoiets. Toen “Luizig” opnieuw uitkwam en we naar de 1.500 verkocht exemplaren gingen heb ik een hele tijd gemaild met de kerel van Profound Lore. Hij ging de full erna uitbrengen maar dat paste toen niet meer in zijn planning. Uiteindelijk is het contact vertroebeld en zijn we blijven samenwerken met At War With False Noise en Universal Tongue, tot Consouling Sounds uit Gent zich kwam aanbieden. “Morinde” ging normaal bij Siege Engine Records uit Amerika uitkomen maar het aanbod van Consouling was te goed en de heren wonen ook vlakbij, het is voor hen meteen de grootste release en ze doen bijna alles wat we vragen dus beter kan het eigenlijk niet.

Ik las onlangs ergens wat over een Engels tourtje. Verklaar!
Pui: We hebben verschillende denkpistes maar niets ligt vast. Aangezien we het ondertussen allemaal wat drukker hebben met werk en privé lukt het niet zomaar om drie weken te gaan touren ook al is dat een jongensdroom. Voorlopig is er dus niets gepland, we wachten even af wat het nieuwe album geeft. Voorlopig ligt enkel de show met Roadburn vast, we kregen al een hoop aanbiedingen maar het was altijd wel iets dus meer kan ik niet bevestigen! Of we nu iets gewoons of speciaals doen op Roadburn, de meeste mensen hebben ons daar nog niet gezien dus ze zullen nooit het verschil zien hahaha.

Bassist/roadie Steven speelt ook bij Serpentcult. Is die band ten dode opgeschreven? En kom niet af met vage antwoorden of iets in de aard van “dat moet je aan hem vragen“!
Pui: Dat moet je aan hem vragen!
QW: Gezien Fred naar Londen is verhuisd hebben we beslist Serpentcult in de koelkast te zetten. Wie weet komt er ooit nog een nieuw album of nieuwe shows maar op dit moment zit er niks in de pijplijn. Dit geeft mij de kans om mij volledig te concentreren op Alkerdeel, maar ik zeg nooit nooit.

Over andere bands gesproken; jullie maatjes van Urfaust brengen om de haverklap nieuwe merchandise uit. Zelf grapten jullie erover op Facebook door een gelimiteerd shirt aan te kondigen als “een Urfaustje doen“. Gaat Alkerdeel dezelfde route bewandelen?
Pui: Het toeval wil dat we het heel goed kunnen vinden met de heren van Urfaust, we hebben ze twee jaar geleden als eerste naar België gehaald voor onze cd-releaseshow dus we zijn toch vrienden. Wat zij doen is echt ongelofelijk, je kan je niet voorstellen wat die heren verkopen en ik krijg het ongelofelijk op mijn heupen dat mensen daar zo over lopen te zeiken. Ik vind het ten eerste een niet normaal goeie band want al hun releases zijn fenomenaal qua sfeer en songs. Ze zijn inderdaad duur als je ze wil boeken maar ze vragen nog altijd wat ze willen hé, vind je het te duur dan boek je ze gewoon niet, het is ook niet altijd zeker wat voor show ze zullen brengen en of ze de set wel zullen afmaken hahaha, één tip aan organisatoren, laat ze zo laat mogelijk toekomen op de show en geef ze geen Jägermeister en Berenburg. En wat betreft die shirts, sjah, niemand is verplicht van ze te kopen maar blijkbaar zijn er genoeg die alles verzamelen, ze beslissen zelf hoe ver ze in die verzameldrang gaan hé. Toen wij Urfaust naar België haalden zat de helft van de zaal vol met buitenlanders omdat Urfaust inderdaad niet meer in Nederland ging spelen, dat was goed voor ons maar geen idee wat hen heeft doen bijdraaien (ADDERGEBROED: vroeger beweerde Urfaust  nooit in Nederland te willen spelen), ik denk dat ze gewoon veel te veel leuke aanbiedingen kregen. Wij zijn zeker niet van plan die tour op te gaan. Ik denk dat wij nog geen tiende zo populair zijn als Urfaust maar voor deze release hebben we ons wel wat laten gaan, vooral omdat Consouling het ook allemaal zag zitten haha, een die-hard box, clear, rood en zwart vinyl, kaptruis, shirts, enz…

Hoe belangrijk is imago voor jullie? Alkerdeel lijkt zich nergens een hol van aan te trekken, toch?
Pui: Daar sla je de nagel op de kop haha, een twaalf jaar geleden vonden we dat misschien belangrijk maar nu zijn we daar echt wel niet meer mee bezig hoor. We krijgen eigenlijk bijzonder weinig slechte kritieken dus ik denk dat mensen wel appreciëren hoe we zijn. Je merkt het verschil erg duidelijk als we met bands als Shining, Ondskapt, Ancient Rites,… moeten spelen, voor ons is het een beetje een schoolreis en dat steekt wat af met die serieuze mensen die het graag zo hard menen.
Pede: Imago is voor plechtige communiekanten.

Alkerdeel – Morinde

Alkerdeel is niet voor de fijngevoeligen onder ons. De Vlaandermensen hun tweede album is een juweeltje zo smerig als een beurt met een chlamydia besmette hoer. De rode plaat ziet er schitterend uit, maar vergis je niet, “Morinde” klinkt vuil, vies en ziekelijk. Als geen ander weet Alkerdeel een sfeertje neer te zetten waar menig black metal bands jaloers op zouden zijn. Meer nog, niet enkel hun atypisch imago overstijgt de zwarte scene; het 20 minuten durende (en dat is geen seconde te lang) “Du levande” staat bol van dreunende mokerslagen sludge en hypnotiserende gitaar riffs. Dit schouwspel loopt als een rode draad doorheen “Morinde”. Zo heeft “Hessepikn” een onmiskenbare Blut Aus Nord-vibe tijdens de openingsronde. En “Horsesaw” vlamt en knettert erop los als een ketterende black metal band, wat extra onderstreept wordt door Pede’s ziekelijk geschreeuw dat vooral op de achtergrond staat. Het geluid van “Morinde” is ondermaats en mist elke vorm van moderne opsmuk. And I love it! Het totaalplaatje klopt hier. Alkderdeel slaagt erin om de muziek, de productie en het artwork op elkaar af te stemmen en daardoor een uniek sfeertje teweeg brengt, iets waar bands als Urfaust, Lugubrum en Amenra ook erg goed in zijn. Alkerdeel mag dan ook met borst vooruit aan dit lijstje toegevoegd worden, want kwalitatief zijn ze zeker niet ondergeschikt aan bovengenoemden. Klasse!

fLP: 86/100

Alkerdeel – Morinde (ConSouling Sounds 2012)
1. Winterteens
2. Horsesaw
3. Hessepikn
4. Du levande