verenigde staten

Veiled – Black celestial orbs

Soms is het nodig om het roer om te gooien en een nieuwe doorstart te maken. Dat dacht ook de Amerikaan Nathan Verschoor ofte Niðafjöll na het verschijnen van twee EP’s en een split van zijn band Gnosis of The Witch – die hij samen met drummer Swartadauþaz vormde – met het Zweedse Grá in 2015. De energie in de band veranderde en de nieuwe moniker Veiled werd gekozen. Dit resulteerde in de “Omniscient veil” demo die nog hetzelfde jaar verscheen en waarop de band mysterieuze en majestueuze black metal liet horen die eigenlijk bar weinig verschilde ten opzichte van de oude band. Ondertussen rekruteerde Niðafjöll de nieuwe Zweedse vellenmepper Dimman (Grá, Cursed 13, When Nothing Remains) en werkte het duo samen met  producer en engineer Heljarmadr (Dark Funeral, Grá, Cursed 13) aan het volwaardige debuut dat er nu in de vorm van “Black celestial orbs” ligt. Op geluidstechnisch niveau klinkt deze langspeler beter en moderner dan de demo maar op muzikaal vlak komt het woord “modernisme” niet in het woordenboek van de Amerikaan en de Zweed voor. Er wordt gemusiceerd met een dikke vette knipoog naar de tijdloze Scandinavische black metal van de vroege jaren negentig. Melancholische echo’s zinderen doorheen de trance-opwekkende repetitieve riffs (“Portal“), de niet aflatende stroom tremelo’s en de snelle knuppelpartijen waarbij deze luisterbeurt na luisterbeurt meer van hun geheimen prijs geven. Er is amper notie van afzonderlijke tracks waardoor het lijkt alsof er veertig minuten lang in crescendo wordt gewerkt wat uiteindelijk uitmondt in het epische tweeluik “Black celestial orbs” dat de plaat op gepaste wijze afsluit. Het tweede deel verzorgt de rol van outro waarbij clean gitaargepingel en een heldere sprekende mannenstem voor een zwaar gemoed zorgen…extreem passend bij het droevige regenweer van deze dagen. Hoewel hetzelfde kunstje heel de tijd lang aan de basis herhaald lijkt te worden weet Veiled ook verrassend uit de hoek te komen door de riffmaalstroom plots te laten voor wat het is. In opener “Luminous” resulteert dat in een stukje waarbij een zwaar overstuurde basgitaar en de drums even alle aandacht opeisen en in het eerste deel van de titeltrack in een jazzy aandoend intermezzo. Knap debuut van een band om in ’t oog te houden!

JOKKE: 83/100

Veiled – Black celestial orbs (Iron Bonehead Productions 2018)
1. Luminous
2. Portal
3. Enshrouded
4. Omnipotent
5. Black celestial orbs I
6. Black celestial orbs II

 

 

Advertenties

Eigenlicht – Self-annihilating consciousness

Wie bij de bandnaam Eigenlicht aan een Belgische of Nederlandse band denkt, komt bedrogen uit. De bakermat van Eigenlicht valt immers aan de overkant van de Grote Plas te situeren, meer bepaald in de donkere, overweldigende en mysterieuze bossen van Olympia, Washington. Deze geografische oorsprong, in combinatie met de achtergrond van de leden in bands als Fauna, Skagos en Sadhaka geeft dan ook meteen aan in welke hoek we de black metal van deze dames en heren moeten situeren: atmosferische USBM. Aan debuut langspeler “Self-annihiliating consciousness” ging drie jaar geleden de EP “Sacral regicide” vooraf en het moet gezegd worden dat er sindsdien de nodige vooruitgang werd geboekt. De composities klokken nog steeds boven de elf minuten af maar klinken overtuigender en pakkender en de verschillende gemoedstoestanden die in de lang uitdijende songs geëxploreerd worden, lopen vloeiender in mekaar over. De grote stappen die op productioneel vlak gezet werden, zijn hier eveneens debet aan. Zoals de titel suggereert schuilt er een diepere gedachtegang achter “Self-annihilation consciousness“, namelijk de exploratie van kennis en zelfontplooiing. Zelfreflectie en meditatie worden opgewekt via de tweestrijd tussen enerzijds etherische klanken die vaak een meditatief karakter hebben en anderzijds majestueuze en atmosferische black metal partijen die door de nodige synth-onderstroom meer body krijgen. In het indrukwekkende epos “Hagia Sophia” creëren orgelklanken zelfs een sacraal aandoende sfeer. Af en toe passeert er ook een fluit, maar laat je daar vooral niet door afschrikken. En hoewel met haar zalven-en-slaan aanpak het warm water zeker niet opnieuw uitgevonden wordt, weet Eigenlicht toch best een eigen smoelwerk te creëren met haar experimentele kijk op USBM. Op vocaal vlak valt er heel wat te beleven, want afhankelijk van de emotie die in de muziek vertaald wordt, horen we grunts, screams of cleane vocalen, maar enkel indien de muziek erom vraagt. En of het nu via beklijvende black metal uitbarstingen, meer doom-getinte passages of de epische proporties aannemende en klassiek getinte start van “Deifugal force” is, Eigenlicht weet steeds de gevoelige snaar te raken. Interessante plaat voor de avontuurlijke black metal liefhebber.

JOKKE: 81/100

Eigenlicht – Self-annihilating consciousness (Gilead Media/I, Voidhanger Records 2018)
1. There lies already the shadow of annihilation
2. Hagia Sophia
3. Labrys
4. Deifugal force
5. Berserker

Volahn/Xaxamatza – Gods of pandemonium

De tweede nagelnieuwe split van het adres van Crepúsculo Negro die in het teken staat van de op til staande Black Twilight Circle tour is er één waarop Volahn (waarschijnlijk de meest bekende BTC-band) en het exotisch genaamde Xaxamatza de krachten bundelen. Volahn – het soloproject en de hoofdband van BTC-opperhoofd Eduardo Ramírez speelt licht chaotische black metal die evenveel pit en vuur als mijn stoelgang bevat na het eten van een bord Mexicaanse pepers. De melodieuze eigenheid van het oude werk (lees: akoestische, jengelende gitaren, indianenfluitjes en invloeden uit spaghetti Western muziek) wordt op “Gods of pandemonium” door de rauwe furie wel naar de achtergrond gedrukt want enkel in het begin horen we het kenmerkende gitaarwerk nog licht door de agressie doorschemeren. Volahn lijkt wel een liefde voor solo’s ontwikkeld te hebben want op vijf minuten tijd klieven oorverdovende gitaarsolo’s ons gehoor meermaals doormidden. Het onbekende Xaxamatza klinkt eigenlijk bijna net hetzelfde als Volahn en moet niet onder doen qua intensheid, snelheid en de inzet van schedelsplijtende gitaarleads. Heftig en lekker spul!

JOKKE: 84/100 (Volahn: 84/100 – Xaxamatza: 84/100)

Volahn/Xaxamatza – Gods of pandemonium (Crepúsculo Negro 2018)
1. Volahn – Gods of pandemonium
2. Xaxamatza – In the form of pyramids and with languages of fire

Blue Hummingbird On The Left/Kallathon – Camino de guerra

Eindelijk hebben wij Europeanen de mogelijkheid om enkele bands van de beruchte Black Twilight Circle aan het werk te zien want een package bestaande uit Volahn, Arizmenda, Blue Hummingbird On The Left en Dolorvotre doet deze maand ondermeer de Lage Landen aan. Naar aanleiding van dit heuglijke gebeuren verschijnen er twee splits op het Crepuscúlo Negro label dat zowat alle releases van dit clubje gelijkgestemde zielen uitbrengt. Leider van de bende is Eduardo Ramírez die – onder verschillende pseudoniemen – in de line-up van heel wat bands opduikt. Zo ook bij de twee clubleden die we horen op de “Camino de guerra” split. Bij Blue Hummingbird On The Left is hij onder de alias Yayauhqui als drummer en gitarist te horen terwijl hij als Volahn (vernoemd naar zijn hoofdband) bij Kallathon enkel als drummer actief is. Blue Hummingbird On The Left valt het best te omschrijven als bestiale war metal en bezingt de oude Mexica oorlogsgod Tenochtitlan. Het opzwepende “Camino de guerra” knalt aan een rotvaart diep, krachtig en met een uitstekende organische drum sound uit de boxen. Temidden deze schuimbekkende herrie is plots ruimte voor een melodieuze lead gitaar en solo wat eigenlijk niet misplaatst is. Naar ’t schijnt maakt deze band vooral live brokken. Benieuwd dus wanneer ze Magasin 4 aandoen. Kallathon kennen we al van de vierdelige “Desert dances and serpent sermons” split waarop we heel wat invloeden uit traditionele Mexicaanse muziek in hun black metal terug hoorden. Hoewel deze op “Night fell over the flames” verdwenen zijn, is de band er door haar intrigerende melodieuze gitaarleads wel op vooruit gegaan. Tevens klinken warme basklanken duidelijk door de schelle zwartmetalen gitaarriffs heen. Interessante split!

JOKKE: 81/100 (Blue Hummingbird On The Left: 80/100 – Kallathon: 82/100)

Blue Hummingbird On The Left/Kallathon – Camino de guerra (Crepúsculo Negro 2018)
1. Blue Hummingbird On The Left – Camino de guerra
2. Kallathon – Night fell over the flames

Funeral Chant – Funeral Chant

Wie zijn metal graag rauw, smerig, chaotisch en primitief heeft, zit bij Funeral Chant aan het juiste adres. Het betreft hier een nieuwe Amerikaanse band opgetrokken uit leden die voorheen actief waren in de death/grind band Dead Man. Geef mij maar hun nieuwe bezigheidstherapie want deze eerste EP blinkt uit in lo-fi, allesvernietigende black/death metal waarbij de vocalen van gitarist † Voidbringer soms aan de salpeterschuur van Pete Helmkamp van Angelcorpse doen denken. Ook muzikaal heeft deze doodscacofonie wel wat weg van hun landgenoten. Wie doorheen deze ruwe aan de waanzin grenzende chaos luistert, hoort echter muzikanten aan het werk die hun instrumenten goed beheersen en een ritmisch dynamische voor de dag leggen dat het boeltje uitermate spannend houdt. De cover van Repugnant’s “Morbid ways” valt absoluut niet uit de toon tussen het sterke eigen werk en maakt het feestje compleet.

JOKKE: 80/100

Funeral Chant – Funeral Chant (Caverna Abismal/Duplicate Records 2017)
1. Spiral into madness
2. Cacophony of death
3. Flood of damnation
4. Cosmic burial
5. Morbid ways (Repugnant cover)
6. Funeral chant

Oculus – The apostate of light

Het debuut van Oculus werd reeds in 2014 geschreven door mastermind Nero, die we ook als Azlum kennen van Manetheren. Met het schrijven van klassieke orthodoxe black metal voor ogen ging de Amerikaan op zoek naar gelijkgestemde zielen die hij vond aan de overkant van de grote plas. De Serviër Kozeljnik (o.a. The Stone) nam de vocalen en het schrijven van Luciferiaanse teksten op zich terwijl de Zwitser Ormenos, beter bekend als Bornyhake van Borgne en een dozijn andere bands, zich mocht uitleven op bas, drums en keyboards. Occulte atmosfeer staat centraal bij dit illustere trio en haar zes songs die op meer dan vijftig minuten speeltijd afklokken. Kozeljnik hanteert het gros van de tijd een soort van ruwe (s)preekzang in plaats van screams die bijdragen aan het sinistere, rituele karakter van de muziek en het volgen van de teksten vrij gemakkelijk maakt, zelfs zonder het tekstvel onder je neus te hebben liggen. Hoewel de lange nummers voldoende donkere vibes bevatten, slagen ze er echter niet altijd in om de hele rit te boeien. Hiervoor wordt er te veel in mind-tempo regionen geopereerd. Het zijn dan ook voornamelijk de snellere tracks zoals opener “The sour waters of life” (wanneer die na drie inleidende minuten openbarst tot een zwart etterende puist), het dynamische “A visage of dark remembrance” en de salpeter spuitende hekkensluiter “Storms of havoc” die blijven plakken. Nu, slecht is “The apostate of light” allerminst. Het is alleen spijtig dat dit album drie jaar op de planken is blijven liggen, want anno 2017 moet Oculus nog een tandje bijsteken om tot de allergrootsten in dit ondertussen platgereden genre te behoren. Ten opzichte van de laatste platen van een Israthoum of Angrenost moet dit internationaal gezelschap dan ook de duimen leggen. Desalniettemin een onderhoudend schijfje dat best haar begeesterende momenten heeft.

JOKKE: 78/100

Oculus – The apostate of light (Blood Harvest 2017)
1. The sour waters of life
2. Salt for the healer
3. A visage of dark remembrance
4. Axiom of the plague
5. The apostate of light
6. Storms of havoc

Blood Tyrant/Departure Chandelier – Split

Eén van de meest interessante 7″ splits van het afgelopen jaar is deze samenwerking tussen het Nederlandse Blood Tyrant en het Canadees/Amerikaanse Departure Chandelier. Onze Noorderburen bijten de spits af met het rauwe “The dark decree” dat de luisteraar steevast terug katapulteert naar de black metal scene anno jaren negentig. Vergeleken met het debuut “Aristocracy of twilight” uit 2016 klinkt de sound veel voller en zwaarder, maar nog steeds voldoende ruw voor de undergroundliefhebber. De bijtende vocalen snijden doorheen de dikke laag melancholische riffs alsof het boter is en het subtiel gebruik van keyboards gooit extra atmosferisch gewicht in de schaal. Mooie vooruitgang ten opzichte van het debuut, dat nogal doorsnee klonk. Departure Chandelier opereert vanaf de andere kant van de Atlantische oceaan en bestaat uit leden van Akitsa en Ash Pool. Na de demo “The black crest of death, the gold wreath of war” uit 2011 viel de band in een winterslaap, maar laat nu middels deze split een nieuw teken van leven horen in aanloop naar een eerste langspeler die volgend jaar zal verschijnen. Departure Chandelier heeft een boontje voor de Napoleontische oorlogen die gestalte krijgen via melodieuze black metal met militaristische inslag waarbij keyboards op de juiste moment voor extra sfeer zorgen. De achtergrondlaag van cleane zang geeft een majestueuze toets aan dit oorlogslied dat kan wedijveren met het melodieus zwart spul eind jaren negentig. Heel fijne split!

JOKKE: 82/100 (Blood Tyrant: 82/100 – Departure Chandelier: 82/100)

Blood Tyrant/Departure Chandelier – Split (Nuclear War Now! Productions 2017)
1. Blood Tyrant – The dark decree
2. Departure Chandelier – (Introduction) Step over the boundary of the circle drawn
3. Departure Chandelier – A supernatural being arose from kindred stock