zweden

Watain – Trident wolf eclipse

Het grote Watain heeft iets goed te maken. Bij ondergetekende althans, want de vorige langspeler “The wild hunt” – uit 2013 alweer – werd hier maar lauw ontvangen. Het leek alsof het trio niet goed wist van welk hout pijlen maken en een kleine identiteitscrisis doormaakte. Enerzijds stonden er de typische volbloed black metal nummers op de plaat die echter matige doorslagjes waren van ouder werk en met “They rode on” en de titeltrack gingen de Zweden de experimentele tour op, iets wat ik persoonlijk wel kon smaken maar onvoldoende was om de plaat te redden. Na het verschijnen van “The wild hunt” tourde Watain zich kapot en werd het hoogtijd om de batterijen op te laden. Het heeft dan uiteindelijk ook vijf jaar geduurd alvorens we nieuw plaatwerk van één van de meest succesvolle Zweedse black metal grootmeesters mochten verwachten. Wat meteen opvalt aan “Trident wolf eclipse” is de korte speelduur, want met acht songs in vijfendertig minuten speeltijd is dit de kortste Watain plaat ooit geworden. Verwacht dus geen epische songs als “Waters of ain“, “They rode on” of “Stellarvore” meer. Watain keert meer dan ooit naar haar pure black metal roots terug ten tijde van “Rabid death’s curse” en “Casus luciferi“, iets wat de ondertussen afgehaakte fans misschien wel terug over de streep kan trekken. Daarenboven zijn de songs compact van structuur, van overbodige franjes ontdaan en gestript tot op het bot. In de opzwepende opener “Nuclear alchemy” raast Watain als nooit tevoren en wordt de toon meteen gezet voor een dik half uur zwartgeblakerde agressie waar de geest van Dissection nog steeds onmiskenbaar doorheen waait, hoewel de band minder melodieus klinkt dan op haar laatste platen. Eén van de sterktes van Watain is dat ze in elke song wel een catchy hook of refrein inbouwen waardoor de nummers blijven hangen, zelfs na een eerste luisterbeurt. Op “Trident wolf eclipse” is dat iets minder prominent het geval en duurt het daardoor ook langer alvorens elke song haar eigen identiteit blootgeeft. Na meerdere luistersessies blijken de sterkste nummers met “A throne below” (de song met het meeste ruimte voor melodie), het dynamische en van een angstaanjagende intro voorziene “Towards the sanctuary” en de mid-tempo afsluiter op de B-kant van de plaat te staan. De kern van Watain bestaat nog steeds uit de drie oerleden P. Forsberg (gitaar), E. Danielsson (zang, bas) en H. Jonsson (drums), hoewel die laatste live niet langer van de partij zal zijn en zijn plaats op de drumtroon ingenomen wordt door E. Forcas (Degial, Repugnant). De heren Alvaro Lillo (bas) en Set Teitan (gitaar), die sinds jaar en dag deel uitmaken van de live line-up, zijn ook op “Trident wolf eclipse” te horen en in het nummer “Ultra (Pandemoniac)” draven H. Death (Degial, Unpure, Vorum) en Attila Csihar (Mayhem) als gasten op om de song van respectievelijk een gitaarsolo en extra demonische vocalen te voorzien. Naar goede gewoonte werd het album ingespeeld in de befaamde Necromorbus Studio en valt er soundgewijs geen kritiek te geven. Bij de prachtig vormgegeven box-editie zit – naast allerlei leuke hebbedingetjes – een interessante 7″ EP waarop het experimentele, in het Zweeds vertolkte buitenbeentje “Antikrists mirakel” – en haar achterstevoren af te spelen versie – prijkt. Concluderend kan ik stellen dat Watain me met “Trident wolf eclipse” terug heeft kunnen overtuigen van haar kunnen. Benieuwd wat dat live gaat geven in de 013!

JOKKE: 85/100

Watain – Trident wolf eclipse (Century Media Records 2018)
1. Nuclear alchemy
2. Sacred damnation
3. Teufelsreich
4. Furor diabolicus
5. A throne below
6. Ultra (Pandemoniac)
7. Towards the sanctuary
8. The fire of power

Advertenties

Degial – Predator reign

Ik zag Degial eerlijk gezegd altijd al wat als een band zonder eigen gezicht die iets te veel Morbid Angel worship voor de dag legde. En hoewel de eerste vrijgegeven single “Thousand spears impale” van de derde langspeler “Predator reign” nog steeds een ode aan Trey en Co is (met een vleugje Angelcorpse) slaagt Morbid Angel er al jaren niet meer in om zulke degelijke nummers te schrijven. Drumbeest Emil Svensson en zanger/gitarist Hampus Eriksson klussen tevens bij in de live line-up van Watain (waarvan Erik instond voor het artwork van “Predator reign“) wat waarschijnlijk verklaart waarom er een zwartmetalen gordijn over de doodsklanken van het kwartet gedrapeerd hangt. De tien nummers ademen dood, verderf, geweld en gevaar uit en het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog met talloze solosalvo’s die je rond de oren vliegen en de energieke, onnavolgbare drums van Emil als drijvende kracht. Halfweg springt “Devilspawn” in het oog met haar dodelijke riffs en blastende drums die voor een black metal feel zorgen maar evengoed een aanstekelijke headbang-passage laat horen. Voor de daaropvolgende snelheidsmaniak kon de titel “Hellstorm” niet beter gekozen zijn en we scanderen de woorden “A storm is coming!” dan ook luidruchtig mee. Uit de chaotische intro van “Triumphant extinction” doemt een simpele, doch effectieve groovy riff op die ook deze track eruit doet schieten. Op het einde van de plaat trakteren de Zweden ons middels het zes minuten durende “Clangor of subjugation” op een epische noot wanneer de razernij halfweg plaats ruimt voor een doomy atmosfeer waarbij de lage snaren van bassist P.J., de toms van Emil en de snelle riffs van gitaartandem Rickard en Hampus een repetitief patroon aanhouden dat langzaamaan uitsterft. Positief verrast!

JOKKE: 82/100

Degial – Predator reign (Sepulchral Voice Records 2017)
1. Predator reign
2. Thousand spears impale
3. The savage covenant
4. Crown of fire
5. Devil spawn
6. Hellstorm
7. Heretical repugnance
8. Annihilation banner
9. Triumphant extinction
10. Clangor of subjugation

 

Grafvitnir – Keys to the mysteries beyond

De creaturen Modrius, Tishin en Niantiel geven reeds tien jaar gestalte aan het Zweedse Grafvitnir en leverden sinds 2012 netjes elk jaar een release af waarbij “Keys to the mysteries beyond” de meest recente vijfde (!) langspeler is. Voor velen waarschijnlijk nog een nobele onbekende, hoewel ik black metal puristen aanraad deze band snel te beluisteren. Voorganger “Obeisance to a witch moon” is me ontglipt maar “Necrosophia” uit 2015 wist me in ieder geval te overtuigen. De openingsklanken van “Nidhögg” stellen me meteen gerust: ook nu trakteert Grafvitnir ons op aanstekelijke old school Scandinavische black en dat tien songs lang. De meeste nummers trekken aan een rotvaart voorbij en hier wringt het schoentje wel wat want de eentonigheid komt zo al snel vanachter het hoekje piepen. Het keyboard-interlude “Crossing the abyss” zorgt na een kwartier dan ook voor een welgekomen rustpunt om even naar adem te happen. Het navolgende van bevroren tremoloriffs doordrongen “Eternity’s glistening black” is voer voor liefhebbers van oude Zweedse krakers à la Setherial. Gek genoeg is het daarna al opnieuw tijd voor een adempauze wanneer de duistere klanken van “Journey into storms” aanzwellen en als voorbode dienen voor het wervelende “Unleash the storm of nothingness” waarna het nog drie songs lang raggen en blazen is waarbij het afsluitende “Glimpses of the unseeable” positief opvalt. Naast het gevaar van monotonie is een andere kritische noot dat de sappige screams opnieuw héél prominent aanwezig zijn in de mix – misschien wel iets té veel als je het mij vraagt want ze verdringen de ijzige riffs zo toch wel. Ondanks deze kanttekeningen is Grafvitnir nog steeds een meer dan aardige speler in het genre.

JOKKE: 75/100

Grafvitnir – Keys to the mysteries beyond (Carnal Records 2017)
1. Nidhögg
2. Key to the mysteries beyond
3. Vargavinter
4. Crossing the abyss
5. Eternity’s glistening black
6. Journey into storms
7. Unleash the storm of nothingness
8. Eye of lucifer
9. Whispers of the primordial sea
10. Glimpses of the unseeable

Malakhim – Demo I

Nog steeds verschijnt er maandelijks wel één of andere demo van een nieuwe veelbelovende band. In oktober viel die eer te beurt aan Malakhim, een gloednieuwe speler in de overbevolkte Zweedse black metal scene. De fysieke cassette was op één dag tijd uitverkocht, maar gelukkig brengt Iron Bonehead weldra ook de CD- en vinylrelease uit. De vijf vrienden die in 2015 in Umeå een duivelspact smeedden, verdienden hun sporen in tal van andere acts waarvan Andreas Nilsson met Naglfar en Ancient Wisdom ongetwijfeld voor de bekendste namen optekent. Het kwintet heeft een duidelijke duivelse visie wat zich ook middels de bandnaam manifesteert. “Malakhim” betekent immers zo veel als “engel” of “boodschapper” in het Judaïsme; een satanische wel te verstaan. Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van de drie songs is de overweldigende sound. Dit is verre van demokwaliteit! Hulde dus aan Marcus Norman (Naglfar, Ancient Wisdom, Bewitched) die instond voor de productie en mastering in zijn Wolf’s Lair studio. De snelle Zweeds klinkende (hoe kan het ook anders) black metal knalt krachtig uit de boxen en geeft je een kwartier durend oplawaai tegen je voorgevel. Opener “A thousand burning worlds” bevat een Grieks aandoende twin lead gitaarpartij maar laat voor de rest toch voornamelijk een orthodoxe inslag horen. De vocalen van E. klinken erg sterk en de semi-cleane woorden die hij tussen zijn screams uitbraakt, doen denken aan een band als Dysangelium. De zwaar ronkende basgitaar, die duidelijk hoorbaar is in al het geweld, eist de laatste noten van deze sterke song op. “The mass of flesh” en “The golden shrines” liggen goed in het gehoor en klinken vertrouwd doordat er de nodige Dissection/Watain-worship te detecteren valt. De band klinkt op haar best wanneer ze de nodige atmosfeer toevoegt over de denderende blasts en dodelijke riffs. Malakhim laat geen verfrissende of vernieuwende dingen horen, maar weet wel de beste elementen uit Zweedse black metal en de orthodoxe stroming samen te voegen tot goed geschreven songs die vakkundig uitgevoerd worden. Een nieuwe EP zou al in de maak zijn. Jochei!

JOKKE: 85/100

Malakhim – Demo I (Iron Bonehead Productions 2017)
1. A thousand burning worlds
2. The mass of flesh
3. The golden shrines

Arckanum – Den förstfödde

Onze Zweedse vriend Shamaatae produceert reeds 25 jaar lang kwalitatieve black metal met zijn geesteskind Arckanum, waarbij ik voornameijk zweer bij “ÞÞÞÞÞÞÞÞÞÞÞ” uit 2009. Zijn vorige wapenfeit “Fenris kindir” ligt alweer vier jaar achter ons maar met “Den Förstfödde” krijgen we nu eindelijk nieuw materiaal – de negende langspeler reeds – voorgeschoteld. Platenlabel van dienst is deze keer Folter Records. “Den Förstfödde” (“De eerstgeborene”) is opgedragen aan Jörmungandr, de eerstgeboren zoon van Loki en Angrboða. Shamaatae mag gerust een kenner van de oud Noorse religie genoemd worden – hij schreef hier ook reeds verscheidene boeken over – en beschouwt de nieuwe volledig in het Zweeds vertolkte songs als gebeden, invocaties en magische formules gericht tot Jörmungandr en Ragnarök. De bijna tien minuten durende titeltrack is verhalend van opzet en doet met haar mid-tempo karakter regelmatig aan het Noorse Khold denken. Daarna volgt het langzame, instrumentale “Nedom etterböljorna” waarbij de gitaar alles zelf doet waardoor de plaat traag op gang komt. Een overbodige track in mijn opinie. Vanaf “Likt utgårds himmel” vallen de drums opnieuw in en gaat het tempo wat omhoog. Set Teitan, gekend van de live line-up Watain en Dissection, levert een gitaarsolo aan en duikt later ook nog op in “Ofjättrad” en “Låt fjalarr gala“. “Ginnmors drott” is opnieuw grotendeels instrumentaal maar weet wel te boeien door de subtiele vioollaag en rituele gezangen die de gitaarriff onderbouwen en voor een serene sfeer zorgen. “Du grymme smed” is een grimmige mid-tempo rocker en de ferme en snedige afsluiter “Kittelns beska” wordt opgefleurd met klanken van de “näverlur“, een van sparren- en beukenbast gemaakte natuurhoorn. Doordat het tempo in zijn geheel wat lager ligt dan normaal missen de songs hier en daar wat pit. We lazen dat “Den förstfödde” het laatste Arckanum album zou zijn en hoewel dit zeker niet de beste Arckanum plaat is, zou dat toch een jammere zaak zijn!

JOKKE: 79/100

Arckanum – Den förstfödde (Folter Records 2017)
1. Den förstfödde
2. Nedom etterböljorna
3. Likt utgårds himmel
4. Ofjättrad
5. Ginnmors drott
6. Låt fjalarr gala
7. Du grymme smed
8. Kittelns beska

Ofermod- Sol nox

Na het zwaar tegenvallende “Taumiel” uit 2008 wist het Zweedse Ofermod zich op de “Serpents dance” EP uit 2014 toch al wat terug te herpakken. Nu is twee goede nummers schrijven natuurlijk een pak eenvoudiger dan een overtuigende langspeler in mekaar te boksen. Het heeft dan ook nog eens drie jaar geduurd om met full length nummer drie op de proppen te komen, maar dat is het wachten waard geweest want “Sol nox” is het meest overtuigende dat de band rond Mika Hakola aka Michayah Belfagor de afgelopen negen jaar heeft voortgebracht. Dat mag ook wel want ons elitair bazeke bazuint graag rond dat Ofermod boven het black metal-gepeupel staat. Als we de metalen archieven mogen geloven, hielden de andere muzikanten die op de plaat te horen zijn het ondertussen voor bekeken, maar Mika gaat ongetwijfeld stug door. “The alpha of the antichrist” zet meteen de toon voor het daaropvolgende half uur Zweedse black en laat een terugkeer naar het oude werk van de band horen: de tremolo-riffs vliegen om de oren, de sound ademt pure duisternis uit en de tergende cleane vocalen van de voorganger zijn in geen velden of wegen te verkennen…oef! Er wordt strak en sterk gemusiceerd waarbij ook het vinnige drumwerk van vellengeselaar Simon Samuelsson niet onvermeld mag blijven. Er is wel geen enkel nummer dat er écht met kop en schouders bovenuit steekt. Dit kan natuurlijk ook op consistentie wijzen want luisterbeurt na luisterbeurt nestelen de zeven nummers zich wel gestaag in je onderbewustzijn en geven ze mondjesmaat hun duistere geheimen prijs. Hierbij valt op dat de nummers sterker worden naarmate de plaat vordert. Fans van Watain, Dissection en Ondskapt kunnen hun slag slaan.

JOKKE: 85/100

Ofermod – Sol nox (Shadow Records 2017)
1. The alpha of the Antichrist
2. The awakening
3. Smaiut n set
4. Sol nox
5. Sun of dead seasons
6. El-Ehra – The thistle creed
7. To dare the tower

Svartsyn – In death

Het leven van een black metal band is – gelukkig misschien – niet altijd rozengeur en maneschijn, vraag dat maar eens aan Ornias, bandleider van Svartsyn. De Zweed kreeg de afgelopen vijfentwintig jaar af te rekenen met heel wat line-up wissels, allerhande issues met platenmaatschappijen en recent ook gezondheidsproblemen, maar dat kreeg de man niet klein. In de schaduw van de meer bekende bands, bracht Svartsyn gestaag albums uit die de middelmaat steeds ruimschoots overstegen met “Timeless reign” uit 2007 als voorlopig hoogtepunt. Een geboren hartafwijking zorgde ervoor dat het leven van Ornias een tijdje aan een zijden draadje heeft gehangen, maar deze ervaringen leverden wel de ideale voedingsbodem voor de “Black testament” plaat uit 2013 en de “Nightmarish sleep” EP uit 2014. Het spirituele doel van Svartsyn is dus eerder doodsgeur en maneschijn wat zich ook vertaalde naar de nagelnieuwe – alweer negende – langspeler simpelweg “In death” getiteld. Voor de drums kon Ornias voor de derde keer op rij beroep doen op onze landgenoot Hammerman, vellenmepper bij onder andere Fractured Insanity en Gotmoor. Dat deze jongen een aardig potje kan drummen, bewijst opener “Seven headed snake” vanaf de eerste seconde, want wat een muilpeer krijgen we heer meteen te verwerken zeg! Naast verschroeiende riffs en blasts weet Svartsyn echter ook spannende mid-tempo secties in de songs in te bouwen, om het geheel spannend te houden. Qua donkere sound en grimmige, haatvolle sfeer grijpt de plaat terug naar “Timeless reign” en dat kan ik alleen maar toejuichen. Zoals steeds is de Svartsyn-aanpak er één zonder overbodige franjes en tierlantijntjes; zang, gitaar en drums volstaan om een pure, gitzwarte duisternis te creëren. Het niet voortdurend in vier-vier musiceren en creatief omspringen met telwissels (o.a. “Inside the white mask” en “Exile in death“), maakt de Svartsyn sound bovendien nog nét dat tikkeltje interessanter. Uitschieters vallen er niet meteen te noteren, “In death” laat zich meer als één samenhangend geheel beluisteren. Dit is second wave black metal zoals ie bedoeld is.

JOKKE: 85/100

Svartsyn – In death (Agonia Records 2017)
1. Seven headed snake
2. Dark prophet
3. With death
4. Inside the white mask
5. Wilderness of the soul
6. Black thrones of death
7. Exile in death